Linia kolejowa nr 65

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Disambig.svg Na tę stronę wskazuje przekierowanie z „Linia Hutnicza Szerokotorowa”. Zobacz też: PKP Linia Hutnicza Szerokotorowa.
Linia kolejowa nr 65
HrubieszówSławków LHS
mapa LK65
Dane podstawowe
Zarządca PKP LHS
Numer linii 65
Tabela SRJP 104
Długość 394,650 km
Rozstaw szyn 1520 mm
Prędkość maksymalna 80 km/h
Zdjęcie LK65
Spalinowóz ST40s na linii kolejowej LHS
Historia
Lata budowy 1976-1979
Rok otwarcia 1979
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Linia nr 65 w Ogólnopolskiej Bazie Kolejowej – bazakolejowa.pl
Portal Portal:Portale Kolej
Tory linii kolejowej LHS na stacji w Zwierzyńcu
Stacja Zamość Bortatycze LHS
LHS w Bukownie

Linia kolejowa nr 65, Linia Hutnicza Szerokotorowa znana również pod nazwą: Linia Hutniczo-Siarkowa (LHS) – niezelektryfikowana, jednotorowa linia kolejowa przebiegająca od kolejowego przejścia granicznego w Hrubieszowie do stacji kolejowej Sławków LHS.

Linia kolejowa nr 65 jest najdłuższą szerokotorową linią kolejową w Polsce. Jej długość od granicy państwa do stacji towarowej w Sławkowie wynosi 394,650 kilometrów. Łączna długość torów na linii wynosi 524,339 kilometrów. Jest powszechnie uważana za najdalej wysuniętą na zachód Europy linię o rozstawie toru 1520 mm.

Od 2001 roku linia kolejowa LHS ma charakter wyłącznie towarowy i obsługuje tylko przewozy międzynarodowe. Na końcu linii i wzdłuż jej przebiegu znajdują się terminale przeładunkowe wykorzystywane do rozładunku różnego rodzaju towarów przywożonych do Polski z Ukrainy i z innych państw byłego Związku Radzieckiego.

Obok Centralnej Magistrali Kolejowej, linia kolejowa nr 65 była największym jednorazowym przedsięwzięciem kolejowym Polskich Kolei Państwowych w okresie Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Koncepcja budowy linii Łazy – Kiwerce powstała w latach 20 XX wieku. Jej celem było dostarczanie węgla kamiennego wewnątrz terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – z polskiej części Górnego Śląska na Wołyń oraz zwiększenie gęstości linii kolejowych w południowej części dawnej tzw. Kongresówki, na której przed I wojną światową obowiązywał zakaz budowy linii kolejowych. Inwestycja ta nie została jednak wówczas zrealizowana[1]. Dopiero w latach 1976–1979 zbudowano ww. linię do obsługi importu rudy żelaza z Krzywego Rogu do Huty Katowice oraz eksportu polskiej siarki i węgla do Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich. Linia wybudowana została przez teren Roztoczańskiego Parku Narodowego pomimo negatywnego stanowiska Państwowej Rady Ochrony Przyrody. Została oddana do użytku 30 listopada 1979 r.

Po przemianach polityczno-ekonomicznych w 1989 r. i rozpadzie Związku Radzieckiego linia przeżywała kryzys przewozowy. W 2001 r. została przekazana pod zarząd spółki PKP LHS.

Od kilkunastu lat planowane jest szersze wykorzystanie linii dla perspektywicznego połączenia kolejowego EuropaAzja.

Wiki letter w.svg Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Ruch pasażerski na LHS[edytuj | edytuj kod]

W latach 1990–2000 linia LHS była wykorzystywana do przewozów pasażerskich. Jeździły nią pociągi dalekobieżne do Rosji i na Ukrainę. Początkowo była to jedna para pociągów pospiesznych relacji MoskwaOlkusz – Moskwa, kursująca co drugi dzień. W 1993 r. ofertę rozszerzono o parę pociągów relacji LwówZamość Północny i Moskwa – Zamość Północny. W 1994 r. pociągi pasażerskie na linii LHS kursowały jedynie raz w tygodniu w relacji Olkusz – Charków – Olkusz. Od połowy lat 90. XX wieku pociągi jeździły sporadycznie na zarządzenie jako specjalne.

Do obsługi przewozu osób na linii kolejowej nr 65 wybudowano perony na stacjach Hrubieszów i Olkusz oraz przystanki osobowe: Zamość Północny, Wola Baranowska i Sędziszów Północny. Odprawa celna i paszportowa pasażerów odbywała się na stacji granicznej w Hrubieszowie.

W Sieciowym Rozkładzie Jazdy Pociągów pociągi pasażerskie kursujące po linii LHS uwzględnione były w tabeli nr 104.

Przebieg LHS[edytuj | edytuj kod]

Nr na mapie Miejscowość Rodzaj posterunku ruchu
1 Most na rzece Bug niedaleko Gródka (powiat hrubieszowski) Kolejowe przejście graniczne Polski z Ukrainą
2 Hrubieszów Towarowy stacja, posterunek graniczny połączony z kontrolą celną
Werbkowice zach. mijanka
Miączyn mijanka
Jarosławiec posterunek osłonny
Zamość Północny przystanek osobowy
3 Zamość Bortatycze stacja, zakład taboru (teren miejscowości Wysokie)
Zawada posterunek osłonny
Szczebrzeszyn stacja
Zwierzyniec Towarowy stacja
4 Biłgoraj stacja
Huta Deręgowska mijanka
5 Nowosielec koło Niska n. Sanem punkt na mapce obok
Puszcza mijanka – odbudowana, 26 października 2010 przekazana do próbnej eksploatacji[2]
Drozdów mijanka
6 Wola Baranowska stacja
Niekrasów mijanka – odbudowana, 4 grudnia 2006 przekazana do próbnej eksploatacji
7 Staszów stacja
8 Grzybów obecnie mijanka – stacja w czasach kiedy ładowano tu siarkę na eksport do ZSRR
Raczyce mijanka
Gołuchów stacja na terenie miejscowości Wola Żydowska – posiada status mijanki
Łączyn mijanka
9 Sędziszów Północny stacja, stanowisko przestawcze z toru 1435 mm na 1520 mm
Sędziszów przystanek osobowy mieszczący się na ostatnim peronie dworca PKP
10 Kępie mijanka
Jaroszowiec Olkuski posterunek osłonny
11 Zarzecze mijanka
Olkusz przystanek osobowy na peronie nr 2 (międzynarodowym) stacji Olkusz
Bukowno mijanka
12 Sławków Południowy LHS stacja końcowa

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Tomasz Ciemnoczułowski: Szerokim torem LHS. Łódź: Dom Wydawniczy Księży Młyn, 2009. ISBN 978-83-61253-34-1.
  • Adam Mazur. 25 lat LHS. „Świat Kolei”, 5 / 2005. Łódź: EMI-Press. ISSN 1234-5962. 
  • Adam Mazur. 25 lat LHS cz. 2 – Tabor trakcyjny. „Świat kolei”, 6 / 2005. Łódź: EMI-Press. ISSN 1234-5962. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]