Świebodzin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy miasta w woj. lubuskim. Zobacz też: inne miejscowości o tej nazwie.
Świebodzin
Herb Flaga
Herb Świebodzina Flaga Świebodzina
Państwo  Polska
Województwo  lubuskie
Powiat świebodziński
Gmina Świebodzin
gmina miejsko-wiejska
Prawa miejskie ograniczone – 1319, pełne – 1469
Burmistrz Dariusz Cezary Bekisz
Powierzchnia 16,94 km²
Populacja (2011)
• liczba ludności
• gęstość

20 138
1308 os./km²
Strefa numeracyjna
(+48) 68
Kod pocztowy 66-200
Tablice rejestracyjne FSW
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Świebodzin
Świebodzin
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Świebodzin
Świebodzin
Ziemia 52°14′49″N 15°32′01″E/52,246944 15,533611Na mapach: 52°14′49″N 15°32′01″E/52,246944 15,533611
TERC
(TERYT)
4081108054
Urząd miejski
ul. Rynkowa 2
66-200 Świebodzin
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Świebodzin (niem. Schwiebus) – miasto w woj. lubuskim, siedziba powiatu świebodzińskiego i gminy miejsko-wiejskiej Świebodzin, na Pojezierzu Łagowskim. Świebodzin leży w granicach historycznego Dolnego Śląska.

Według danych z 31 grudnia 2012 r. miasto miało 20 138 mieszkańców[1].

Dawny gród słowiański, prawa miejskie uzyskał w 1319 roku.

Krzyżują się tutaj drogi krajowe nr 3 i nr 92[2].

W Świebodzinie znajduje się Pomnik Chrystusa Króla, który do czerwca 2011 był najwyższym posągiem Chrystusa na świecie[3][4].

Istnieją tu także zakłady urządzeń termotechnicznych, rozwija się przemysł meblarski, odzieżowy, spożywczy. Znane w kraju sanatorium rehabilitacyjno-ortopedyczne dla dzieci.[potrzebne źródło]

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Według danych z 1 stycznia 2012 r. powierzchnia miasta wynosiła 17 km² (1693 ha)[5].

Świebodzin historycznie zaliczany jest do Dolnego Śląska. Od 1234 r. miasto należało do księstwa głogowskiego. W latach 1815–1945 leżało w prowincji Brandenburgia. Po II wojnie światowej włączony w struktury administracyjne województwa poznańskiego. W latach 1950–1975 miasto administracyjnie należało do województwa zielonogórskiego, po reformie administracyjnej 1975 r. w do 1998 należało do nowo utworzonego województwa o tej samej nazwie.

Toponimia[edytuj | edytuj kod]

Nazwa notowana w źródłach historycznych jako: Schwibussen (1251), Swebosin (1302), Svebusin (1334), Sweboczyn (1352). Pochodzi od nazwy osobowej Świeboda, ta zaś od słowa świeboda, oznaczającego „swobodę, bogactwo”[6]. Niemiecka nazwa miasta jest adaptacją fonetyczną nazwy słowiańskiej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Miasto w XVII wieku
  • 1. połowa XII wieku – pierwsza wzmianka o miejscowości
  • 1228 – prawdopodobny rok rozpoczęcia budowy zamku w Świebodzinie
  • 1234 – ziemia świebodzińska znalazła się w obrębie Księstwa głogowskiego po zajęciu dużej części Wielkopolski przez Henryka I Brodatego
  • 1302 – pierwsza źródłowa wzmianka o Świebodzinie (Swiebosin}
  • 1319 – Świebodzin po raz pierwszy wzmiankowany jako miasto, od tego czasu pozostawał grodem książęcym
  • 1320 – Świebodzin staje się własnością księcia głogowskiego – Henryka IV
  • 1329 – Świebodzin (Swibzin) wymieniony jest wśród miast i warowni
  • 1333-1335 – miasto w granicach Królestwa Polskiego
  • 1335 – Świebodzin powrócił do księstwa głogowskiego, i wraz z nim uznał zwierzchność lenną Czech
  • 1336 – wybudowano kościół katolicki pw. św.św. Piotra i Pawła
  • 1347-1348 – przejście przez miasto „czarnej zarazy”, zmarło ponad 1/4 mieszkańców
  • 1360 – miasto wróciło do księstwa głogowskiego, do miasta przybyli flamandzcy czeladnicy i założyli tkalnie
  • 1395 – książę Henryk VIII nadał tkaczom świebodzińskim najstarszy przywilej tkaczy, przyznający im szerokie uprawnienia przy zakupie wełny
  • 1409 – władzę nad miastem przejął książę Krosna i Świebodzina – Władysław, który walczył pod Grunwaldem po stronie wojsk polskich
  • od 1452 – w mieście istniało bractwo sukienników. Sukno świebodzińskie stało się przedmiotem eksportu do wielu krajów. Na szeroką skalę sprzedawano je również do Polski. O „suknie świebodzińskim” jest wzmianka w powieści Henryka Sienkiewicza Ogniem i mieczem (tom I)
  • 1455 – w okolicach miasta zostały założone liczne działki chmielowe, rozpoczęło się wytwarzanie piwa
  • 1469 – książę Henryk XI nadał miastu pełne prawa miejskie wzorowane na Głogowie. Miasto posiadało prawo „warzyć i sprzedawać piwo oraz pobierać opłaty od sprzedaży soli”
  • 1488 – miasto przeszło pod bezpośrednią władzę królów czeskich
  • 1500 – wielki pożar w mieście, spaliła się niemal jego połowa
  • 1506 – ostateczna likwidacja odrębności księstwa głogowskiego
  • 1510 – miasto przystąpiło do związku miast śląskich celem obrony przed napaściami wędrownego rycerstwa
  • 1522 – drugi wielki pożar w mieście, miasto uległa całkowitemu spaleniu; król zwolnił gród z opłat na rzecz władcy na okres 10 lat
  • 1526 – miasto wraz z całym Śląskiem przeszło aż do 1742 roku pod panowanie Habsburgów
  • 1533 – miasto częściowo zniszczone po trzęsieniu ziemi, przeżyło kolejna epidemię „czarnej śmierci”
  • 1604 – wybudowano najstarszą szkołę obok kościoła parafialnego, która od 1628 roku była szkołą katolicką. Historyczna budowla przetrwała do dzisiaj
  • 1631 – wkroczenie wojsk szwedzkich
  • 1640 – czwarty wielki pożar w mieście
  • 1686 – na mocy układu między Habsburgami a elektorem brandenburskim miasto zostało przyłączone do Brandenburgii
  • 1694 – Świebodzin powrócił w granice Królestwa Czech
  • 1700 – produkcja świebodzińskich sukienników sprzedawana jest w Lipsku, Norymberdze, Frankfurcie n. Menem, Gdańsku, Królewcu i na terenie całej Rzeczypospolitej
  • 1728 – uruchomiono pierwszą farbiarnię tkanin, dotychczas miasto korzystało z usług pobliskiego Sulechowa
  • 1742 – miasto w granicach Prus
  • 1763-1806 – śląskie tabele statystyczne zaliczały Świebodzin do sześciu najsilniej uprzemysłowionych miast na Śląsku, a pod względem włókiennictwa – do trzech
  • 1780 – podjęto próbę założenia plantacji morwy do hodowli jedwabników
  • 1807 – do miasta przybył oddział polskiej kawalerii
  • 1808-1812 – Świebodzin staje się miastem garnizonowym
  • 1824 – w okolicach miasta odkryto złoża węgla brunatnego. Później powstała jedna z nielicznych głębinowych kopalń węgla brunatnego w Sieniawie oraz fabryka brykietu
  • 1849 – wybudowano bitą drogę PoznańFrankfurt nad Odrą
  • 1865 – wybudowano gazownię miejską
  • 1868-1870 – budowa odcinka połączenia kolejowego PoznańFrankfurt przechodzącego przez miasto
  • 1871 – wraz z Prusami Świebodzin wchodzi w skład zjednoczonych Niemiec
  • 1900 – wybudowano Kościół Ewangelicki obecnie NMP Królowej Polski
  • 1905 – miasto liczyło 9231 mieszkańców, głównie ewangelików
  • 1910 – na łąkach miejskich zbudowano wodociąg
  • 1920 – rozpoczęto zakładanie sieci elektrycznej w mieście
  • 1928 – wybudowano sieć kanalizacyjną
  • 1945 – 31 stycznia Świebodzin zajęły oddziały Armii Czerwonej, miasto uniknęło zniszczeń; komendantem miasta został mjr Gaunow
  • 1945 – 28 marca utworzenie administracji polskiej; rozpoczęcie wysiedlania dotychczasowych mieszkańców miasta do Niemiec; początek napływu polskich osadników m.in. z Kresów Wschodnich
  • 1945 – 16 kwietnia utworzono powiat świebodziński, który składał się z 3 miast (Lubrza, Sulechów, Świebodzin), 13 gmin i 86 gromad. Podział ten przetrwał z pewnymi zmianami do 1954 r.
  • 1945-1950 – po wojnie Świebodzin włączono administracyjnie do Wielkopolski
  • 1950 – utworzono województwo zielonogórskie, w którym znalazł się Świebodzin
  • 1975 – w Polsce dokonano kolejnej reformy administracyjnej. Likwidując powiat utworzono gminy, które funkcjonują do dnia dzisiejszego
  • W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. zielonogórskiego.
  • 1990 – po okresie socjalistycznym, odbyły się pierwsze wolne wybory samorządowe
  • 1999 – 1 stycznia zaczął funkcjonować powiat świebodziński
  • 2005 – zbudowano Rondo Solidarności
  • 2010 – zakończono prace przy budowie Figury Chrystusa Króla.
  • 2011 – utworzono dwa nowe osiedla: Północne i Leśne
  • 2013 – zakończone prace przy budowie odcinku drogi ekspresowej S3 Międzyrzecz – Sulechów – ważny szlak komunikacyjny płn. – płd, który ma być skończony w całości w 2020 roku

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[7]:

Zamek (ściana wschodnia)
Zamek (detal)
Szkoła parafialna – widok z zewnątrz
Wnętrze szkoły parafialnej
  • zespół urbanistyczno-krajobrazowy
  • kościół parafialny pod wezwaniem św. Michała Archanioła, późnogotycki z XV wieku, przebudowany w 1541 roku, XVII-XIX wieku; pierwsze wzmianki o kościele, wówczas zapewne drewnianym, pochodzą z 1311 r. Trzon obecnej, gotyckiej świątyni powstał w I połowie XV wieku. Po pożarze w 1541 r. trzynawową budowlę powiększono dostawiając czwartą nawę i rząd kaplic. Wnętrze nakryte zostało efektownym sklepieniem sieciowym, w kaplicach gwiaździstym i rzadko spotykanym kryształowym. W latach 1850-1858 świątynia była przebudowywana wg projektu Alexisa Langera z Wrocławia. Wybudowano neogotycką kruchtę, fasadę zachodnią zwieńczono imponującym szczytem z dwiema iglicami. We wnętrzu zachowane cenne wyposażenie: późnogotycki tryptyk św. Anny w ołtarzu głównym i Ukrzyżowanie oraz rokokowy ołtarz Najświętszej Marii Panny. Kościół wyróżnia się także tym, iż jest szerszy niż dłuższy
  • zamek joannitów, obecnie szpital, z XVI wieku, przebudowany w XVII wieku, XIX wieku; do dziś istnieje starsza pozostałość skrzydła południowo-wschodniego. Początki budowli sięgają XIV wieku. W tym czasie był najprawdopodobniej niewielką warownią drewnianą bądź częściowo murowaną. W XV wieku zamkiem przejściowo władają brandenburscy joannici. Początkowo miał w zabudowie kształt podkowy z jednym skrzydłem mieszkalnym. W okresie renesansu zamek rozbudowano dodając dwa kolejne skrzydła. W wyniku zabudowy podzamcza szeregiem domów powstał drugi dziedziniec. Na rysunku z XVIII w. widoczny jest wyraźny podział na zamek górny i dolny. Budowla otoczona była murem oraz fosą z mostem zwodzonym od strony miasta. Zamek przez wiele wieków był siedzibą komendantów i starostów okręgu wśród, których do najbardziej zasłużonych dla miasta należeli przedstawiciele rodziny von Knobelsdorff. Od 1699 r. zamek w ramach zastawu przejęły cysterki trzebnickie, z tego czasu zapewne pochodzą krzyże z kul armatnich wmurowane w elewację zamku. W roku 1868 tereny zamkowe stały się własnością miasta. W 1898 r. władze miasta przekazały obiekt siostrom boromeuszkom, które urządziły tutaj szpital, szkołę katolicką i przedszkole. Staraniem sióstr zakonnych, postawione zostały w roku 1934 nowe skrzydła szpitala, powiązane budynkiem łączącym ze starym zamkiem. Od 1946 roku zespół zamkowo-szpitalny użytkowany jest przez cieszące się dobrą renomą w kraju Sanatorium Rehabilitacyjno-Ortopedyczne (obecnie: Lubuskiego Ośrodka Rehabilitacyjne-Ortopedycznego). Mury starego zamczyska widoczne są w południowo-wschodnim skrzydle sanatoryjnego kompleksu
  • mury obronne, z początku XIV wieku; zachowały się fragmenty murów miejskich z XIV-XVI wieku, trzech baszt oraz fragmenty pozostałości fosy. Umocnienia miasta zaczęto wznosić od końca XIV wieku, najpierw z kamienia polnego później z cegły. W końcu XVI wieku całe miasto otoczone było murami z dwunastoma basztami i trzema bramami wjazdowymi. Od XVIII wieku, kiedy to obwarowania zaczęły tracić swoje znaczenie militarne, rozpoczęła się ich likwidacja. Najpierw osuszono fosę, potem rozbierano mury obronne a materiał budowlany wykorzystano do wznoszenia nowych budynków
  • baszta Kamienna, z początku XIV wieku
  • ratusz, z XVI wieku, przebudowany w końca XIX wieku; w nim ma siedzibę Muzeum Regionalne oraz Biblioteka Eberharda Hilschera, w której zgromadzono pokaźną kolekcję książek oraz pamiątki po pisarzu. Ratusz wybudowano w końcu XIV wieku w centralnym punkcie rynku. Pierwotnie była to budowla dwutraktowa, zapewne drewniana. W czasie wielkiego pożaru miasta w 1541 r. uległ zniszczeniu, odbudowany w kształcie budynku trzytraktowego, dwukondygnacyjnego z dwiema wieżami. W XIX wieku został przebudowywany: W 1827 r. rozebrano jedną z wież – północną. Elewację opracowano w neostylowych formach nawiązujących do gotyku i renesansu, wieżę zwieńczono krenelażem. W piwnicach zachowały się najstarsze elementy – kamienne sklepienia beczkowe oraz ceglane: krzyżowo-żebrowe i gwiaździste obecne także w kilku salach na parterze ratusza
  • szkoła parafialna, ul. Szpitalna 1, pochodzi z XVI wieku, przebudowana została w początku XVII wieku, XIX wieku; szkoła przy parafii funkcjonowała co najmniej od XIV wieku. Położona była w pobliżu kościoła, nie wykluczone, że w tym samym miejscu, gdzie obecny budynek. Według istniejących dokumentów historycznych, powstał on w 1604 roku na miejscu drewnianego. Jednak niektóre z nich dają powód do przypuszczeń, że szkoła świebodzińska była już murowana przynajmniej w pierwszej połowie XVI wieku. Był to prawdopodobnie budynek o zdecydowanie smukłych proporcjach i schodkowych szczytach. W sieni przetrwały też resztki późnogotyckich sklepień, obecnych niegdyś zapewne we wszystkich pomieszczeniach. Dzisiejszy wygląd budynku ukształtowany został w czasie gruntownej przebudowy dokonanej w II połowie XIX wieku
  • zespół architektoniczny przy Parku Chopina:
    • kościół ewangelicki, obecnie rzymsko-katolicki parafialny pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski, neogotycki z lat 1898-1900, dawniej protestancki. Wzniesiony w latach 1898-1900 jako kościół ewangelicki na miejscu dwóch wcześniejszych zborów z XVII i XVIII wieku. Pierwszy zbór na tym miejscu postawili protestanci w 1694 roku. Z powodu wad konstrukcyjnych musiał być rozebrany. Następny wzniesiony został w 1747 roku w konstrukcji szachulcowej. Gdy i ten uległ zniszczeniu, postawiono obecny. Jest to budowla neogotycka, również wnętrze zaprojektowane zostało w tym stylu. W 1946 r. przejęty został przez parafię katolicką
    • progimnazjum, obecnie szkoła, z 1876 roku
    • szkoła dla dziewcząt, obecnie LO, z 1869 roku
    • sąd i więzienie, z 1879 roku
  • domy z XVIII, XIX i XX wieku, miasto do XVIII w. posiadało głównie zabudowę drewnianą. Najstarsze zachowane kamienice pochodzą z końca XVIII wieku – przy ul. Wiejskiej i Kościelnej. Większość miejskiej zabudowy powstawała w XIX i XX wieku, często o eklektycznej i secesyjnej architekturze. Najciekawsze zespoły kamienic o różnorodnym i bogatym detalu znajdują się przy ul. Piłsudskiego, pl. Wolności, pl. Obrońców Pokoju, 1 Maja, Żymierskiego. Na przedmieściach zachowały się okazałe wille, np. przy ul. Łęgowskiej – siedziba dawnej fabrykanckiej rodziny Rothe-Rimpler, przy ul. Łużyckiej tzw. willa Sallet
    • dom, ul. Kościelna 6, 7, 12, 13, z końca XVIII wieku, XIX wieku/XX wieku
    • dom, ul. Wiejska 1, z końca XVIII wieku
    • domy, ul. Piłsudskiego 1-40, 45, z XIX wieku/XX wieku
    • dom, ul. 1 Maja 1, 2, 3 z końca XVIII wieku, 5, 10, 11, 12, 13, 17 (d. 11), 21
    • domy ul. Żymierskiego 1, 2, 4, 3 8, 9, 10, 48, 50, 52, 56, z końca XVIII wieku; 6, 20, 43, 44, 47, 49, z XIX wieku/XX wieku
  • domy, ul. Łagowska 1 i 2, z końca XIX wieku
  • zespół architektoniczno-urbanistyczny pl. Browarnianego, domy, pl. Browarniany nr 3, 4, z końca XIX wieku, nr 20, z początku XX wieku
  • domy, ul. Głogowska 1 (d. 28), 2 (d. 3), 3, 4 (d. 1), 6, z końca XVIII wieku, nr 7, 8 (d. 2), 9 (d. 26), 10, 11 (d. 25), 12, 13 (d. 21), 17 (d. 19), 19 (d. 18), 20, 24, 25 (d. 15), 31, z XIX wieku/XX wieku
  • domy, pl. Jana Pawła II 3, 5 (d.7), 7 (d.10), , 9, 10, 11, 12, 13, 20 (d. 24), 21 (d. 25),24, 25, 26, 27, 28, z XIX wieku/XX wieku
  • domy, ul. Kilińskiego 1, 3, 7, 11, 12, 18, z XIX wieku/XX wieku
  • dom, ul. Młyńska 1, z końca XVIII wieku
  • domy, ul. Studencka 3, 3a, 4, 5, 6, 7, 39, z XIX wieku/XX wieku
  • dom, ul. 30 Stycznia 9, z końca XVIII wieku
  • dom, ul. Szpitalna 5, szachulcowy, z połowy XIX wieku
  • domy, ul. Świerczewskiego 4, 5, 82, 83
  • domy, ul. Wałowa 6, 7, 8, 15, 16, 17 szachulcowy z końca XVIII wieku; 18, 20, 21, 24 (d.18), 25/26, 28, 38, 39, 40, 42, 43, 43a, 44, XIX wieku/XX wieku.

inne zabytki:

Atrakcje turystyczne[edytuj | edytuj kod]

Ławeczka Niemena
  • figura Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata – w 2001 proboszcz parafii pw. Miłosierdzia Bożego ks. Sylwester Zawadzki rozpoczął działania zmierzające do wybudowania w Świebodzinie pomnika Chrystusa Króla o wielkości zbliżonej do Pomnika Chrystusa Odkupiciela w Rio de Janeiro. Pierwsze elementy pomnika zamontowano w sierpniu 2007, a budowa całości została ukończona 6 listopada 2010 roku. Pomnik według projektu Mirosława Pateckiego jest ustawiony na usypanym kopcu o wysokości 16 m. Postać ma 33 m wysokości (bez korony) i ramiona o rozpiętości 25 m[8].
  • ławeczka Czesława Niemena – w dniu 20 czerwca 2009 została odsłonięta ławeczka Czesława Niemena[9]. Ławeczka powstała z inicjatywy Stowarzyszenia Pamięci Czesława Niemena oraz przy dużej pomocy władz lokalnych: burmistrza miasta Dariusza Bekisza i starosty powiatu świebodzińskiego Zbigniewa Szumskiego. Ze względu na powiązania rodzinne artysta był bardzo związany z miastem; zagrał również koncert, z którego dochód przekazał na budowę basenu miejskiego.
  • sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Świebodzinie

Przemysł i handel[edytuj | edytuj kod]

  • SECO/WARWICK S.A. oraz SECO/WARWICK ThermAL – grupa SECO/WARWICK jest światowym liderem w produkcji pieców przemysłowych oraz urządzeń do obróbki cieplnej
  • Eldrob SA – spółka zależna Indykpolu
  • Mercord Sp.z o.o. – jest jednym z czołowych producentów odzieży ochronnej w Polsce
  • PHU Instal+ – usługi elektroenergetyczne, sprzedaż i montaż rozdzielni, szaf i złączy kablowo – pomiarowych.
  • znaczną część miejskiej gospodarki stanowi sektor handlowy. W Świebodzinie funkcjonują: 8 marketów (Tesco, 3 Biedronka, Lidl, Netto, Intermarché, Dino, kilkanaście innych sklepów sieci handlowych: market budowlany MRÓWKA; sklepy: NeoNet, MediaExpert.
  • RECARO - Światowa firma znana z produkcji foteli i fotelików samochodowych dla dzieci.

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

W Świebodzinie znajdują się:

  • Szkoły podstawowe
    • Publiczna Szkoła Podstawowa nr 6 im. Kornela Makuszyńskiego
    • Publiczna Szkoła Podstawowa nr 7 im. Janusza Korczaka
    • Publiczna Szkoła Podstawowa nr 2 im. Fryderyka Chopina
    • Społeczna Szkoła Podstawowa i Katolickie Gimnazjum Społeczne
  • Gimnazja
    • Publiczne Gimnazjum nr 1 im. Mikołaja Kopernika
    • Publiczne Gimnazjum nr 3 im. Czesława Niemena
    • Społeczna Szkoła Podstawowa i Katolickie Gimnazjum Społeczne
  • Szkoły średnie
  • Szkoły specjalne
    • Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy im. Lecha Wierusza

Sport[edytuj | edytuj kod]

Klub Sportowy Pogoń powstał w 1966 roku. Barwy klubu: żółto-czerwone[10], pojemność stadionu: 3500 miejsc (1500 siedzących), wymiary boiska: 103 m x 78 m. Stadion posiada 3 duże murawy, mini boisko ze sztuczną nawierzchnią, boisko asfaltowe, 4 szatnie, biura. Pogoń gra obecnie (sezon 2014/15) w świebodzińskiej A-klasie.

Poza tym w Świebodzinie od 2009 roku funkcjonuje drugi klub piłkarski: Santos Świebodzin,aktualnie (sezon 2014/15) występuje w lubuskiej IV lidze.

Transport[edytuj | edytuj kod]

W mieście krzyżują się drogi o znaczeniu krajowym oraz wojewódzkim.

Drogi przechodzące przez Świebodzin
Droga Trasa
droga krajowa nr 3 (E65) ŚwinoujścieGoleniówSzczecinGorzów Wielkopolski – Świebodzin – Zielona GóraLegnicaJelenia GóraSzklarska Poręba (obecnie w powiecie świebodzińskim droga

gminna)

droga krajowa nr 92[2] Rzepin – Świebodzin – PniewyPoznańWrześniaKoninKutnoŁowicz
droga wojewódzka nr 276 Świebodzin – SkąpeSzklarka RadnickaKrosno Odrzańskie
droga wojewódzka nr 303 Świebodzin – BabimostPowodowo

W Świebodzinie znajduje się stacja kolejowa, przez którą przebiega linia kolejowa nr 3 i w której kończy się nieczynna linia kolejowa nr 384.

Media[edytuj | edytuj kod]

Telewizja i internet[edytuj | edytuj kod]

W mieście od stycznia 2012 funkcjonuje lokalna telewizja HTŚ Świebodzin, której program na żywo wraz z powtórkami mogą oglądać wszyscy abonenci telewizji kablowej Vectra, do której dostęp ma ponad połowa mieszkańców miasta[potrzebne źródło]. Świebodzinianie nieposiadający Vectry mogą swobodnie oglądać wszystkie audycje programu HTŚ w internecie.

Prasa[edytuj | edytuj kod]

Gazety:

  • Dzień Za Dniem
  • Tygodniowa
  • Lokalna

Portale Internetowe:

Organizacje społeczne[edytuj | edytuj kod]

W Świebodzinie działa Świebodziński Związek Kresowian zrzeszający osoby pochodzenia kresowego oraz pielęgnujące pamięć o Kresach Wschodnich.

Wspólnoty religijne[edytuj | edytuj kod]

Chrześcijański Zbór Świadków Jehowy

Kościół rzymskokatolicki

Protestantyzm

Współpraca międzynarodowa[edytuj | edytuj kod]

Miasta partnerskie:

Artykuły prasowe[edytuj | edytuj kod]

  • Izabela Taraszczuk: Gerhart-Hauptmann-Biograph Eberhard Hilscher wäre dieses Jahr 85 geworden. Mit der Witwe des Schwiebuser Schriftstellers und Essayisten, Ute Hilscher, sprach Izabela Taraszczuk (Biograf Gerharta Hauptmanna Eberhard Hilscher skończyłby w tym roku 85 lat. Z wdową po pisarzu ze Schwiebus/Świebodzina rozmawiała Izabela Taraszczuk). [W:] "Schlesien heute", nr 9/2012, wyd. Senfkorn Verlag Alfred Theisen w Görlitz, s. 57.

Przypisy

  1. [www.stat.gov.pl/cps/rde/xbcr/gus/L_powierzchnia_ludnosc_teryt_2012.pdf Powierzchnia i ludność w przekroju terytorialnym w 2012 (stan z 1 stycznia 2012)]. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2012-01-01.
  2. 2,0 2,1 Do 1 grudnia 2011 była oznaczona na odcinku Rzepin-Nowy Tomyśl jako droga krajowa nr 2
  3. Pomnik Chrystusa Króla w Świebodzinie – ekai.pl 14 listopada 2010.
  4. Chrystus Pacyfiku nad Limą. ekai.pl, 26 czerwca 2011.
  5. Powierzchnia i ludność w przekroju terytorialnym w 2012 r.. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 2012-12-28. ISSN 1505-5507.
  6. K. Rymut, Nazwy miast Polski, Ossolineum 1987, s. 242.
  7. Rejestr zabytków nieruchomych woj. lubuskiego – stan na 31.12.2012 r.. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 19.2.13]. s. 75-79.
  8. Pomnik Chrystusa Króla w Świebodzinie gotowy! fronda.pl, 6 listopada 2010.
  9. Odsłonięcie Ławeczki Czesława Niemena w Świebodzinie.
  10. KS Pogoń ul. Sikorskiego 25.
  11. Sala Królestwa, ul. Młyńska 1.
  12. Dane według raportów wyszukiwarki zborów (www.jw.org) z 4 czerwca 2014.
  13. herzberg-elster.de: Partnerstädte der Stadt Herzberg (Elster) (niem.). [dostęp 9 lutego 2012].
  14. neuenhagen-bei-berlin.de: Partnerschaften (niem.). [dostęp 9 lutego 2012].
  15. Gründung der Städtepartnerschaft (niem.). www.friesoythe.de. [dostęp 15 października 2012].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Kowalski. „Miasta Środkowego Nadodrza dawniej – historia zapisana w zabytkach”, wyd. Lubuskie Towarzystwo Naukowe – Zielona Góra 1994 r.
  • Wiesław Zdanowicz. „Kalendarium dziejów Świebodzina i okolic do roku 1945” – publikacja wydana z okazji 700-lecia Świebodzina w 2003 r.
  • Praca zbiorowa pod redakcją Wojciecha Strzyżewskiego. „Dzieje Świebodzina” – wyd.: Gmina Świebodzin i Muzeum Regionalne w Świebodzinie – Świebodzin – Zielona Góra 2007

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]