Błękit brylantowy FCF

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Błękit brylantowy FCF
Błękit brylantowy FCF
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C37H34N2Na2O9S3
Masa molowa 792,84 g/mol
Wygląd zielonkawoniebieski proszek
Identyfikacja
Numer CAS 3844-45-9
PubChem 19700[1]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Błękit brylantowy FCF (E133) – organiczny związek chemiczny, syntetyczny, zielonkawoniebieski barwnik. Jest zakazany w niektórych krajach[2].

Dopuszczalne dzienne spożycie wynosi 12,5 mg/kg ciała[3].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Przemysł spożywczy

Żelatyna i produkty pochodne, groszek konserwowy, napoje (głównie bezalkoholowe), nabiał, płatki zbożowe, kasze, desery, kremy do wyrobów ciastkarskich[2].

Inne zastosowania

Pasty do zębów, kosmetyki, farby do włosów, dezodoranty[2].

Zagrożenia[edytuj | edytuj kod]

Może wywoływać astmę, pokrzywkę, katar sienny oraz reakcje alergiczne. Może spowodować nasilenie objawów nietolerancji salicylanów (np. aspiryny)[2].

Błękit brylantowy FCF wykazuje niejednoznaczne działanie rakotwórcze według kryteriów RTECS, natomiast nie został zaklasyfikowany przez IARC jako czynnik rakotwórczy dla ludzi[4].

Przypisy

  1. Błękit brylantowy FCF – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Bill Statham: E213: Tabele dodatków i składników chemicznych. Warszawa: Wydawnictwo RM, 2006, s. 336. ISBN 978-83-7243-529-3.
  3. Food-Info.net: E133: Błękit brylantowy FCF (pol.). [dostęp 2010-09-27].
  4. Błękit brylantowy FCF (pol.). Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich dla Polski.