Czerwień allura

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Czerwień allura
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C18H14N2Na2O8S2
Masa molowa 496,42 g/mol
Wygląd czerwony, karminowy lub pomarańczowoczerwony proszek
Identyfikacja
Numer CAS 25956-17-6
PubChem 6093299[1]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Czerwień allura, czerwień allura AC, E129organiczny związek chemiczny, ciemnoczerwony, spożywczy, smołowy barwnik azowy. Używana zwykle jako sól sodowa, ale również wapniowa lub potasowa. Maksimum widma absorpcji w roztworze wodnym to około 504 nm.

Czerwień allura w napoju truskawkowym
Czerwień allura w słodyczach

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Pierwotnie czerwień allurę wprowadzono w Stanach Zjednoczonych jako substancję zastępującą amarant.

Dziś w przemyśle spożywczym jest używana do produkcji napojów (gazowanych i niegazowanych) wyrobów cukierniczych (głównie ciast biszkoptowych) i galaretek w proszku, a także płatków zbożowych, kasz i herbatników czekoladowych. Znajduje też zastosowanie w przemyśle kosmetycznym (np. szminki) oraz farmaceutycznym[4].

Zagrożenia[edytuj | edytuj kod]

Może wywoływać działania niepożądane typowe dla barwników azowych, ponadto ma szkodliwy wpływ na płodność zwierząt[4]. Podejrzewa się, że powoduje pseudoalergie skóry lub dróg oddechowych, zwłaszcza przy nietolerancji aspiryny lub kwasu benzoesowego[5].

W „Tabeli dodatków i składników chemicznych” B. Stathama wskazana jest jako czynnik rakotwórczy[4], jednak według Międzynarodowej Agencji Badań nad Rakiem związek ten nie jest potwierdzonym ani prawdopodobnym czynnikiem rakotwórczym dla ludzi[6].

Regulacje prawne[edytuj | edytuj kod]

Unia Europejska dopuszcza używanie czerwieni allury jako barwnika spożywczego, jednak w Danii, Belgii, Szwajcarii, Francji i Szwecji jest ona zakazana[7]. W Norwegii obowiązywał zakaz jej stosowania w latach 1978–2001 i wówczas była tam legalnie używana tylko w wyrobach alkoholowych i niektórych produktach rybnych[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Czerwień allura (CID: 6093299) (ang.) w bazie PubChem, United States National Library of Medicine.
  2. Czerwień allura (ang.) w bazie ChemIDplus, United States National Library of Medicine. [dostęp 2018-07-14].
  3. Czerwień allura (nr 458848) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck KGaA) na obszar Polski. [dostęp 2018-07-14].
  4. a b c Bill Statham: E213: Tabele dodatków i składników chemicznych. Warszawa: Wydawnictwo RM, 2006. ISBN 978-83-7243-529-3.
  5. Zusatzstoffe-online.de.
  6. Czerwień allura (nr 458848) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck KGaA) na obszar Polski.
  7. E129, UK Food Guide, a British food additives website. Last retrieved 20 May, 2007.
  8. Norwegian Food Safety Authority.