Boguchwała

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy miasta. Zobacz też: inne znaczenia tej nazwy.
Boguchwała
miasto w gminie miejsko-wiejskiej
Ilustracja
Kościół parafialny pw. św. Stanisława BM
w Boguchwale
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Polska
Województwo  podkarpackie
Powiat rzeszowski
Gmina Boguchwała
Aglomeracja rzeszowska
Data założenia XIV wiek
Prawa miejskie 1728-1772, od 2008
Burmistrz Wiesław Kąkol
Powierzchnia 9,11[1] km²
Populacja (31.12.2017)
• liczba ludności
• gęstość

6096[2]
661,9 os./km²
Strefa numeracyjna (+48) 17
Kod pocztowy 36-040
Tablice rejestracyjne RZE
Położenie na mapie gminy Boguchwała
Mapa lokalizacyjna gminy Boguchwała
Boguchwała
Boguchwała
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Boguchwała
Boguchwała
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Boguchwała
Boguchwała
Położenie na mapie powiatu rzeszowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu rzeszowskiego
Boguchwała
Boguchwała
Ziemia49°58′59″N 21°56′23″E/49,983056 21,939722
TERC (TERYT) 1816034
SIMC 0644750
Urząd miejski
ul. Suszyckich 33
36-040 Boguchwała
Strona internetowa

Boguchwała (do 1728 Piotraszówka) – miasto w Polsce, w woj. podkarpackim, w pow. rzeszowskim, siedziba gm. miejsko-wiejskiej, na Podgórzu Rzeszowskim, nad Wisłokiem, graniczące z Rzeszowem przy trasie międzynarodowej E371.

W 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do woj. rzeszowskiego.

Miasto jest siedzibą parafii pod wezwaniem św. Stanisława Biskupa, należącej do dekanatu Boguchwała, diecezji rzeszowskiej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Miejscowość została założona w XIV w. przez M. Piotraszewskiego. Wieś przeszła na własność M. S. Ligęzy w 1561. Wieś szlachecka Piotraschowka, własność Ligęzów, położona była w 1589 roku w ziemi przemyskiej województwa ruskiego[3]. W czerwcu 1624 Tatarzy spalili znaczną jej część. W poł. XVII w. wieś przejęli Ustrzyccy, po nich Urbańscy, a w 1724 klucz, którego była siedzibą, został zakupiony przez Teodora Lubomirskiego (1683-1745). Staraniem nowego suwerena w 1728 August II Mocny nadał prawa miejskie wsi, zmieniając jej nazwę na Boguchwała. W XVIII w. miasto rozwijało się szybko jako siedziba klucza dóbr. Lubomirski wybudował pałac (1728) i kościół św. Stanisława, konsekrowany w 1729 r. W 1763 nowym właścicielem miasta został generał wojsk koronnych P. Starzyński. W 1772 Boguchwała utraciła prawa miejskie. W 1805 r. cały majątek nabył ziemianin Florian Straszewski. W 2. poł. XIX w. podupadły klucz boguchwalski zakupił Z. Suszycki. Doprowadził on do rozwinięcia jego gospodarki i utworzył Naukowy Zakład Gospodarczy, który stał się zapleczem dla badań i wprowadzania innowacji w zakresie gospodarowania w rolnictwie. Udane inwestycje gospodarcze w kluczu doprowadziły do wzrostu produkcyjnego. Działalność ta pozwoliła na utworzenie przez W. Suszycką 1 maja 1926 we Lwowie fundacji wspierającej chłopów we wprowadzaniu ulepszeń w rolnictwie.

W marcu 1947 roku przez Boguchwałę przejeżdżał gen. Świerczewski jadąc na swą ostatnią akcję w Bieszczadach. Ku jego pamięci imieniem generała nazwano szkołę podstawową w Boguchwale na której umieszczono płaskorzeźbę z popiersiem Świerczewskiego[4].

1 stycznia 2008 Boguchwała odzyskała prawa miejskie[5].

Demografia[edytuj | edytuj kod]

  • Piramida wieku mieszkańców Boguchwały w 2014 roku[2].


Piramida wieku Boguchwala.png

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Miasto jest ośrodkiem przemysłu elektrotechnicznego i energetycznego. Znajdują się w nim placówki Zakładów Porcelany Elektrotechnicznej „ZAPEL” S.A. oraz Inst. Energetyki.

Transport[edytuj | edytuj kod]

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Sport[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dane Głównego Urzędu Statystycznego: Powierzchnia i ludność w przekroju terytorialnym w 2010 r.. [dostęp 2010-08-20].
  2. a b http://www.polskawliczbach.pl/Boguchwala, w oparciu o dane GUS.
  3. Aleksander Jabłonowski, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym. T. 7. Ziemie ruskie. Ruś Czerwona. Cz. 1, Warszawa 1901, s. 13.
  4. Rada Ochrony Pomników Walki i Męczeństwa ”Przewodnik po upamiętnionych miejscach walk i męczeństwa lata wojny 1939- 1945", Sport i Turystyka 1988, ​ISBN 83-217-2709-3​, str. 627
  5. Decyzja Rady Ministrów z dn. 24.07.2007 http://www.kprm.gov.pl/s.php?doc=301.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • *Praca zbiorowa: Słownik biograficzny działaczy ruchu ludowego. Warszawa: Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, 1989.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]