Czesław Bąbiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Czesław Bąbiński
Data i miejsce urodzenia 14 lipca 1915
Łódź
Data śmierci 5 września 1997
Minister budownictwa przemysłowego
Okres od 15 stycznia 1952
do 11 lipca 1956
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy

Czesław Bąbiński nazwisko rodowe Bomba (ur. 14 lipca 1915 w Łodzi, zm. 5 września 1997[1]) – polski inżynier chemik, profesor Politechniki Warszawskiej i polityk, minister budownictwa przemysłowego w latach 1952–1956.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1937–1939 studiował na Politechnice Lwowskiej, następnie do 1941 w Moskiewskim Instytucie Chemiczno-Technologiczny im. Mendelejewa, gdzie uzyskał tytuł inżynierski, w 1945 doktoryzował się w naukach chemicznych na Politechnice Łódzkiej. W 1935 pracował jako technik w Śląskich Technicznych Zakładach Naukowych, następnie do 1937 był praktykantem w Hucie „Pokój”, w latach 1942–1943 majster w uzbeckiej Kopalnia Szoguńsko-Ozorkiertowej, a następnie inżynier w tadżyckiej fabryce ekstrakcyjnej. W 1945 został zastępcą dyrektora Centralnego Zarządu Przemysłu Hutniczego, w 1946 objął analogiczne stanowisko w Centralnym Zarządzie Przemysłu Włókienniczego. W 1948 został dyrektorem departamentu inwestycyjnego Ministerstwa Przemysłu i Handlu, a w 1949 dyrektorem generalnym w Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego.

W 1945 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, a w 1948 do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, delegat na II Zjazd PZPR. W latach 1951–1952 podsekretarz stanu i kierownik Ministerstwa Budownictwa Przemysłowego, a od 15 stycznia 1952 do 11 lipca 1956 jego minister, w 1956 pełnił funkcję podsekretarza stanu w Ministerstwie Budownictwa.

Od 1956 w pracy naukowej, był profesorem Politechniki Warszawskiej[2]. W latach 1966–1968 kierownik Zakładu Metod Projektowania i Programowania Centrum Obliczeniowego Polskiej Akademii Nauk[3].

Zarządzeniem prezydenta Bolesława Bieruta z 22 lipca 1950 został odznaczony Orderem Sztandaru Pracy II klasy za wybitne zasługi położone dla Narodu i Państwa w szczególności przy opracowaniu planu 6-letniego[4]. Uchwałą Rady Państwa z dnia 29 lipca 1953 za zasługi położone przy budowie i uruchomieniu zakładu wielkopiecowego huty im. Bolesława Bieruta Częstochowie odznaczony został Orderem Sztandaru Pracy I klasy[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]