Bolesław Jaszczuk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bolesław Jaszczuk
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 25 października 1913
Warszawa
Data i miejsce śmierci 1 stycznia 1990
Warszawa
Minister przemysłu maszynowego
Okres od 7 lipca 1956
do 27 lutego 1957
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Roman Fidelski
Następca Kiejstut Żemaitis
Minister energetyki
Okres od 6 marca 1952
do 7 lipca 1956
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Następca Franciszek Waniołka
Odznaczenia
Order Budowniczych Polski Ludowej (1960–1990) Order Krzyża Grunwaldu III klasy Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Walecznych (1943–1989)

Bolesław Borys Jaszczuk (ur. 25 października 1913 w Warszawie, zm. 1 stycznia 1990 tamże) – polski inżynier elektryk i polityk komunistyczny, członek Biura Politycznego i sekretarz KC PZPR, minister energetyki (1952–1956), minister przemysłu maszynowego (1956–1957), poseł na Sejm PRL II, IV i V kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Grób Bolesława i Marii Jaszczuk na Powązkach

Syn Aleksandra i Olgi. Ukończył Państwowe Gimnazjum im. Joachima Lelewela w Wilnie w 1933, następnie studiował na Politechnice Warszawskiej. Karierę polityczną zaczynał w 1933 jako członek Komunistycznego Związku Młodzieży Polskiej. W 1939 działacz Klubu Demokratycznego. Przez krótki okres walczył w Związku Walki Zbrojnej. W 1942 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej. W latach 1942–1943 jeden z dowódców Gwardii Ludowej. Więziony w niemieckich obozach koncentracyjnych Auschwitz i Mauthausen-Gusen. W latach 1945–1947 pełnił funkcję sekretarza Komitetu Wojewódzkiego PPR w Warszawie. Od maja 1947 do października 1948 był wiceprezydentem miasta stołecznego Warszawy, a następnie (do maja 1950) wojewodą śląskim. Od grudnia 1948 członek Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (początkowo – do marca 1959 – jako zastępca członka Komitetu Centralnego). Od 6 marca 1952 do 7 lipca 1956 minister energetyki, a następnie do 27 lutego 1957 minister przemysłu maszynowego. W latach 1957–1959 zastępca przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów. Pełnił mandat poselski na Sejm PRL II, IV i V kadencji. Od marca 1959 zasiadał w KC PZPR, w tym od lipca 1963 do grudnia 1970 jako jego sekretarz odpowiedzialny za politykę gospodarczą, a jednocześnie od listopada 1964 do lipca 1968 zastępca członka i następnie (do grudnia 1970) członek Biura Politycznego KC PZPR. W 1971 został wykluczony z PZPR. W latach 1980–1981 publikował na łamach tygodnika Związku Socjalistycznej Młodzieży Polskiej „Płomienie”[1].

Był ambasadorem PRL w Związku Radzieckim (1959–1963). Działacz Naczelnej Organizacji Technicznej i Stowarzyszenia Elektryków Polskich.

Odznaczony Orderem Budowniczych Polski Ludowej, Orderem Sztandaru Pracy I klasy (dwukrotnie, m.in. w 1964)[2], Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Walecznych oraz Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy.

Żonaty z Marią Jaszczukową, mieli syna Bolesława, działacza Związku Komunistów Polskich „Proletariat”[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tradycje lewicy patriotycznej w Polsce.
  2. Wręczenie odznaczeń w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, Nr 170 z 20 lipca 1964. 
  3. Krzysztof Łoziński, Sekta komunistów, „Wprost”, nr 1072 z 16 czerwca 2003.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]