Bolesław Rumiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bolesław Rumiński
ilustracja
Data i miejsce urodzenia

16 kwietnia 1907
Brzeźno

Data i miejsce śmierci

26 października 1971
Warszawa

Zastępca przewodniczącego Rady Państwa
Okres

od 13 lutego 1971
do 26 października 1971

Przynależność polityczna

Polska Zjednoczona Partia Robotnicza

Członek Rady Państwa
Okres

od 27 czerwca 1969
do 26 października 1971

Przynależność polityczna

Polska Zjednoczona Partia Robotnicza

Minister przemysłu chemicznego
Okres

od 31 grudnia 1950
do 27 lutego 1957

Przynależność polityczna

Polska Zjednoczona Partia Robotnicza

Następca

Antoni Radliński

Minister przemysłu rolnego i spożywczego
Okres

od 17 marca 1949
do 30 grudnia 1950

Przynależność polityczna

Polska Zjednoczona Partia Robotnicza

Następca

Mieczysław Hoffman

Odznaczenia
Order Budowniczych Polski Ludowej Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Bolesław Rumiński (ur. 16 kwietnia 1907 w Brzeźnie, zm. 26 października 1971 w Warszawie) – polski inżynier chemik i działacz komunistyczny. Poseł do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I, III, IV i V kadencji, minister przemysłu rolnego i spożywczego (1949–1950), minister przemysłu chemicznego (1950–1957), członek (1969–1971) i zastępca przewodniczącego Rady Państwa (1971). Budowniczy Polski Ludowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn nauczyciela Józefa i Agnieszki z Kotasów. Po ukończeniu w 1927 gimnazjum im. Jana Kasprowicza w Inowrocławiu studiował na Politechnice Warszawskiej, gdzie w 1936 uzyskał tytuł inżyniera chemika.

W latach 1927–1930 należał do Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej, a od 1928 do 1937 działacz Organizacji Młodzieży Socjalistycznej „Życie”, założyciel i sekretarz koła tej organizacji na Wydziale Chemii, członek egzekutywy „Życia” na Politechnice. Od 1930 do 1937 był działaczem Komunistycznego Związku Młodzieży Polski, współredagował i drukował ulotki i brał udział w organizowaniu wieców studenckich. W 1935 był w zarządzie Bratniej Pomocy na Politechnice z listy wyborczej „Frontu Niezależnych”. W marcu 1936 brał udział w organizowaniu okupacyjnego strajku studentów Politechniki, za co 1 kwietnia 1936 został aresztowany i miesiąc później osadzony na pół roku w obozie w Berezie Kartuskiej. Podczas okupacji niemieckiej uczestnik konspiracji. Od 1942 członek Polskiej Partii Robotniczej, następnie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej[1]. W latach 1944–1945 był pełnomocnikiem rządu w Lublinie i Warszawie, następnie pracował w administracji centralnej – w latach 1945–1947 podsekretarz stanu (wiceminister) w Ministerstwie Przemysłu, w latach 1947–1949 podsekretarz stanu w Ministerstwie Przemysłu i Handlu, w latach 1949–1950 minister przemysłu rolnego i spożywczego, w latach 1950–1957 minister przemysłu chemicznego. Uważany za wpływową postać wśród „natolińczyków” podczas walki o władzę w kierownictwie PZPR w latach pięćdziesiątych[2]. W latach 1957–1969 podsekretarz stanu w Ministerstwie Przemysłu Spożywczego i Skupu. W latach 1948–1956 był zastępcą członka, a od 1956 członkiem Komitetu Centralnego PZPR.

W latach 1969–1971 członek Rady Państwa; w lutym 1971 został wybrany na zastępcę przewodniczącego Rady Państwa, zmarł jeszcze w tym samym roku. Był delegatem na I Zjazd PPR w grudniu 1945 i na wszystkie zjazdy PZPR za jego życia (od pierwszego do piątego), posłem do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I, III, IV i V kadencji w latach 1944–1956 i od 1961. Jako poseł na Sejm Ustawodawczy reprezentował okręg Kalisz, a w Sejmie PRL podczas pierwszej kadencji okręg Oświęcim, zaś podczas trzech ostatnich (od 1961) okręg Toruń.

Inicjator powstania Naczelnej Organizacji Technicznej, która powstała 15 grudnia 1945, nawiązując do tradycji przedwojennego Stowarzyszenia Techników Polskich. Od czerwca 1960 do końca życia prezes Zarządu Głównego NOT.

Pochowany w Alei Zasłużonych na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A30-półkole-1)[3].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Imieniem Bolesława Rumińskiego nazwano jedną z ulic Kalisza w centralnej części miasta, przy której mieści się siedziba kaliskiego oddziału NOT-u. Na mocy ustawy o zakazie nadawania ulicom nazw upamiętniających osoby, organizacje, wydarzenia lub daty symbolizujące komunizm lub inny ustrój totalitarny nazwa ulicy została w maju 2017 zmieniona na Zacisze[5]. Do 13 lutego 1991 ulica jego imienia znajdowała się również na terenie obecnej dzielnicy Ursus w Warszawie. Uchwałą Rady tego patrona zastąpił Franciszek Adolf Acher[6]. W częstochowskiej dzielnicy Grabówka jego imieniem nazwana była ulica zmieniona w 1992 na Jana Kiepury.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jego żoną była Antonina Rumińska z domu Wysocka (1914–2014), absolwentka Uniwersytetu Wileńskiego, prof. dr hab. na Wydziale Ogrodnictwa Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, m.in. redaktor pracy zbiorowej Poradnik plantatora ziół (1984).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Warszawski Kalendarz Ilustrowany 1966. Warszawa: Wydawnictwo Warszawskiego Tygodnika „Stolica”, 1965, s. 90.
  2. Październik i „Mała stabilizacja”. W: Jerzy Eisler: Zarys dziejów politycznych Polski 1944–1989. Warszawa: POW „BGW”, 1992, s. 62. ISBN 83-7066-208-0.
  3. Wyszukiwarka grobów w Warszawie [dostęp 2020-08-12].
  4. M.P. z 1947 r. nr 8, poz. 15.
  5. Dekomunizacja ulic w Kaliszu, niezalezna.pl, 12 maja 2017 [dostęp 2020-08-12].
  6. Uchwała Nr 127 Rady Dzielnicy Ochota w Warszawie z dnia 13 lutego 1991 r. w sprawie: zmiany nazwy ulic.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Polski Słownik Biograficzny t. XXXIII, Wrocław-Warszawa-Kraków 1991–1992.
  • Horyzonty Techniki” 11/1971 s. 2, fot.