Mieczysław Popiel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mieczysław Popiel
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 30 czerwca 1904
Kijów
Data śmierci 20 listopada 1992
Minister żeglugi
Okres od 13 lipca 1950
do 13 listopada 1956
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Adam Rapacki
Następca Stanisław Darski
Odznaczenia
Odznaka im. Ludwika Waryńskiego
Grób Mieczysława Popiela na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Mieczysław Piotr Popiel (ur. 30 czerwca 1904 w Kijowie, zm. 20 listopada 1992) – polski inżynier mechanik i polityk, minister żeglugi w latach 1950–1956, poseł do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Jana i Bronisławy. W latach 1928–1929 był członkiem Polskiej Partii Socjalistycznej, od 1931 Komunistycznej Partii Polski, od 1944 Polskiej Partii Robotniczej, a od 1948 Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Działacz Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej „Życie”. W trakcie II wojny światowej przebywał w Związku Radzieckim. W latach 1943–1944 wchodził w skład zarządu głównego Związku Patriotów Polskich.

Pracował w aparacie partyjnym. W PPR zastępca członka Komitetu Centralnego (1945–1948) oraz kierownik wydziału przemysłu (1945–1947) i komunikacji (1948). W Komitecie Centralnym PZPR kierownik wydziału komunikacji (1948–1950) oraz zastępca kierownika wydziału ekonomicznego (1960–1964) i przemysłu ciężkiego i komunikacji (1964–1965), a także członek (1948–1954) i zastępca członka (1954–1964) KC PZPR.

Pełnił mandat poselski do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I kadencji. W 1944 zastępca kierownika Resortu Gospodarki Narodowej i Finansów Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego, następnie do 1945 podsekretarz stanu w Ministerstwie Przemysłu. Od 1947 do 1948 wiceprezes Centralnego Urzędu Planowania, w latach 1950–1956 minister żeglugi. Następnie w okresie 1956–1959 Pełnomocnik Urzędu ds. Repatriacji Polaków z ZSRR przy Ambasadzie PRL w Moskwie. Od 1965 do 1968 pełnomocnik Rady Ministrów do spraw surowców wtórnych przy Komitecie Drobnej Wytwórczości.

Od 1968 na emeryturze. Pochowany na wojskowych Powązkach.

Z jego inicjatywy w latach 1953–1957 wybudowano Dom Rybaka we Władysławowie, popularnie od jego nazwiska zwany „Popielówką”. W 1986 roku wyróżniony przez Sekretariat KC PZPR Medalem im. Ludwika Waryńskiego[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Życie Partii, styczeń - marzec 1987, str. 55

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]