Roman Piotrowski

Roman Piotrowski
Data i miejsce urodzenia	21 stycznia 1895 ; Nowy Targ
Data i miejsce śmierci	17 grudnia 1988 ; Warszawa
	Minister budownictwa miast i osiedli
Okres	od 11 stycznia 1951; do 11 lipca 1956
Przynależność polityczna	Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
	Odznaczenia
	Multimedia w Wikimedia Commons

Roman Piotrowski (ur. 21 stycznia 1895 w Nowym Targu, zm. 17 grudnia 1988 w Warszawie) – polski architekt i polityk. Poseł do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I kadencji, w latach 1951–1956 minister budownictwa miast i osiedli. Budowniczy Polski Ludowej.

Życiorys

Architekturę studiował na Politechnice Lwowskiej, potem na Politechnice Warszawskiej, studia ukończył w 1924^[2], a w latach 1921–1935 był asystentem Instytutu Architektury UW. Związany był z grupą Praesens.

W latach 1930–1933 był inżynierem-architektem przedsiębiorstwa „Budozus” i współprojektantem osiedla domków jednorodzinnych ZUS na Żoliborzu (1935). W latach 1934–1944 obejmował kierownictwo techniczne w Towarzystwie Osiedli Robotniczych (TOR). Był członkiem zespołu, który zaprojektował pierwszą kolonię zbudowanego przez TOR na Kole osiedla im. Stefana Żeromskiego, znajdującą się między ulicami Obozową i Bolecha^[3].

W czasie II wojny światowej był kierownikiem technicznym Społecznego Przedsiębiorstwa Budowlanego działającego przy Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej (WSM). Uczestniczył w pracach powołanej przy WSM w 1940 Pracowni Architektoniczno-Urbanistycznej (PAU)^[4]. Od 1945 do 1949 był kierownikiem Biura Odbudowy Stolicy, a w latach 1945–1947 był również wiceprezydentem m. st. Warszawy. W okresie 1947–1949 piastował urząd komisarza odbudowy Warszawy przy Ministrze Odbudowy, od 1947 był członkiem Naczelnej Rady Odbudowy m. st. Warszawy^[5].

W 1945 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej^[6], a od 1948 był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od 1948 wiceminister Ministerstwa Odbudowy, następnie od 1949 podsekretarz stanu, a następnie kierownik Ministerstwa Budownictwa. Od 11 stycznia 1951 do 11 lipca 1956 minister budownictwa miast i osiedli, następnie w 1956 wiceminister i podsekretarz stanu Ministerstwa Budownictwa. Pełnił mandat poselski do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I kadencji.

W latach 1956–1961 ambasador PRL w Niemczech Wschodnich. 23 sierpnia 1980 roku dołączył do apelu 64 uczonych, pisarzy i publicystów do władz komunistycznych o podjęcie dialogu ze strajkującymi robotnikami^[7].

Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe (kwatera C39-9-6)^[8].

Projekty

Budynek biurowy ZUS w Gdyni w 1934

Ordery i odznaczenia

Order Budowniczych Polski Ludowej (1979)
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1975)^[9]
Order Krzyża Grunwaldu III klasy (19 lipca 1946)^[10]
Medal za Warszawę 1939–1945 (17 stycznia 1946)^[11]
Pamiątkowy Medal z okazji 40 rocznicy powstania Krajowej Rady Narodowej (1983)^[12]
Złota Odznaka SARP (1977)
Złota odznaka honorowa „Za Zasługi dla Warszawy” (1960)^[13]

Życie prywatne

Był mężem Anatolii Hryniewickiej-Piotrowskiej^[14].

Przypisy

↑ W 1949–1950, kierownik ministerstwa budownictwa.
↑ Album inżynierów i techników w Polsce. T. 1, Cz. 1, Politechnika Lwowska : rys historyczny : informacje., Lwów: Tow. Bratniej Pomocy Stud. Polit. Lwowskiej, 1932, s. 75 .
↑ Jarosław Zieliński: Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy. Tom 15. Objazdowa–Ożarowska. Warszawa: Biblioteka Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, 2011, s. 35. ISBN 978-83-88372-42-1.
↑ Marian Spychalski: Warszawa architekta. Wspomnienia pierwszego powojennego prezydenta stolicy. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 2015, s. 127. ISBN 978-83-11-13416-4.
↑ M.P. z 1947 r. nr 136, poz. 845 - Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 3 listopada 1947 r. o powołaniu Naczelnej Rady Odbudowy m. st. Warszawy.
↑ Grzegorz Piątek: Najlepsze miasto świata. Warszawa w odbudowie 1944−1949. Warszawa: Wydawnictwo W.A.B, 2020, s. 87. ISBN 978-83-280-3725-0.
↑ Apel (dokument KSS KOR, Archiwum Opozycji IV/04.05.43 [b.n.s])
↑ Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze
↑ Wysokie odznaczenie byłego ministra, "Głos Słupsi", nr 19, 22 stycznia 1975, s. 1.
↑ M.P. z 1947 r. nr 29, poz. 246 „za zasługi położone w dziedzinie Odbudowy Kraju”.
↑ M.P. z 1946 r. nr 26, poz. 43 „w pierwszą rocznicę wyzwolenia Warszawy zasłużonym w walce o wyzwolenie i odbudowę Stolicy (...)”.
↑ Uhonorowani pamiątkowymi medalami [w:] „Trybuna Robotnicza”, nr 307, 30 grudnia 1983, s. 3.
↑ Dziennik Urzędowy Rady Narodowej m.st. Warszawy, nr 2, 20 lutego 1960, s. 2.
↑ Grzegorz Piątek: Najlepsze miasto świata. Warszawa w odbudowie 1944−1949. Warszawa: Wydawnictwo W.A.B, 2020, s. 85. ISBN 978-83-280-3725-0.

Bibliografia

TadeuszT. Mołdawa TadeuszT., Ludzie władzy 1944–1991, Warszawa: PWN, 1991, s. 411, ISBN 83-01-10386-8, OCLC 69290887 .
Encyklopedia Warszawy. Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa 1994, s. 639. ISBN 83-01-08836-2.
Informacje w BIP IPN.
Profil na stronie Biblioteki Sejmowej

[1] W 1949–1950, kierownik ministerstwa budownictwa.

[album75-2] Album inżynierów i techników w Polsce. T. 1, Cz. 1, Politechnika Lwowska : rys historyczny : informacje., Lwów: Tow. Bratniej Pomocy Stud. Polit. Lwowskiej, 1932, s. 75 .

[3] Jarosław Zieliński: Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy. Tom 15. Objazdowa–Ożarowska. Warszawa: Biblioteka Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, 2011, s. 35. ISBN 978-83-88372-42-1.

[4] Marian Spychalski: Warszawa architekta. Wspomnienia pierwszego powojennego prezydenta stolicy. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 2015, s. 127. ISBN 978-83-11-13416-4.

[5] M.P. z 1947 r. nr 136, poz. 845 - Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 3 listopada 1947 r. o powołaniu Naczelnej Rady Odbudowy m. st. Warszawy.

[6] Grzegorz Piątek: Najlepsze miasto świata. Warszawa w odbudowie 1944−1949. Warszawa: Wydawnictwo W.A.B, 2020, s. 87. ISBN 978-83-280-3725-0.

[7] Apel (dokument KSS KOR, Archiwum Opozycji IV/04.05.43 [b.n.s])

[8] Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze

[9] Wysokie odznaczenie byłego ministra, "Głos Słupsi", nr 19, 22 stycznia 1975, s. 1.

[10] M.P. z 1947 r. nr 29, poz. 246 „za zasługi położone w dziedzinie Odbudowy Kraju”.

[11] M.P. z 1946 r. nr 26, poz. 43 „w pierwszą rocznicę wyzwolenia Warszawy zasłużonym w walce o wyzwolenie i odbudowę Stolicy (...)”.

[12] Uhonorowani pamiątkowymi medalami [w:] „Trybuna Robotnicza”, nr 307, 30 grudnia 1983, s. 3.

[13] Dziennik Urzędowy Rady Narodowej m.st. Warszawy, nr 2, 20 lutego 1960, s. 2.

[14] Grzegorz Piątek: Najlepsze miasto świata. Warszawa w odbudowie 1944−1949. Warszawa: Wydawnictwo W.A.B, 2020, s. 85. ISBN 978-83-280-3725-0.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]

[11]

[12]

[13]

[14]