Wincenty Baranowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wincenty Baranowski
Data i miejsce urodzenia 22 stycznia 1877
Wydrzyn
Data i miejsce śmierci 5 lutego 1957
Warszawa
Prezes Stronnictwa Ludowego
Okres od 24 września 1945
do 29 listopada 1949
Przynależność polityczna Stronnictwo Ludowe
Poprzednik Stanisław Bańczyk
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy I klasy
Grób Wincentego Baranowskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Wincenty Baranowski (ur. 22 stycznia 1877 w Wydrzynie, zm. 5 lutego 1957 w Warszawie) – polski działacz ruchu ludowego, członek grupy Zaranie[1], polityk (minister, a także poseł: na Sejm Ustawodawczy, na Sejm II RP I i II kadencji, do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I kadencji).

Życiorys[edytuj]

Był synem Piotra i Józefy Wojewódki. Ukończył szkołę realną w Wydrzynie, a do 1892 uczył się w gimnazjum im. Joachima Lelewela w Warszawie. Następnie rozpoczął naukę w szkole handlowej w Warszawie, którą jednak przerwał.

Sympatyzował z ruchem robotniczym i w 1894 został aresztowany za udział w konspiracyjnym zebraniu w Warszawie. Następnie został deportowany do Wizny, gdzie przez 3 lata pracował przy budowie fortyfikacji. Po powrocie do Wydrzyna przejął gospodarstwo rolne po ojcu. Za udział w zorganizowaniu we wrześniu 1933 strajku chłopskiego został aresztowany na 6 tygodni[1] W 1938 został wybrany na wójta Wydrzyna.

Od 1919 do 1930 był posłem na Sejm RP, od 1945 do 1947 posłem do KRN, a od 1947 do 1956 ponownie posłem (na Sejm PRL).

Od lutego 1947 do 20 listopada 1952 był ministrem bez teki w rządzie Józefa Cyrankiewicza.

Od 1916 należał do PSL „Wyzwolenie”, w którym pełnił różne funkcje. Od 1931 należał do SL, gdzie do 1935 był członkiem Rady Naczelnej. Od września 1945 do września 1949 był prezesem Naczelnego Komitetu Wykonawczego. Od 1949 należał do ZSL, gdzie do 1954 był wiceprzewodniczącym Naczelnego Komitetu Wykonawczego, następnie prezesem Rady Naczelnej, a od 1956 do 1957 przewodniczącym Głównej Komisji Rewizyjnej ZSL.

Wincenty Baranowski zmarł 5 lutego 1957 i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym w Warszawie (kw. A 28 rz. Tuje m. 6).

W 1949 odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[2], w 1954 Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą OOP, a w 1956 Orderem Sztandaru Pracy I klasy[3][4].

Przypisy

  1. a b Tadeusz Łepkowski, Słownik historii Polski. Warszawa 1973, s. 20
  2. M.P. z 1949 r. Nr 62, poz. 832
  3. Małgorzata Smogorzewska: Posłowie i Senatorowie Rzeczypospolitej Polskiej 1919–1939. Słownik biograficzny. Tom I A–D. Warszawa: Wydawnictwo Sejmowe, 1998, s. 85-86.
  4. Profil na stronie Biblioteki Sejmowej

Bibliografia[edytuj]

  • Posłowie i senatorowie Rzeczypospolitej Polskiej 1919–1939. Słownik biograficzny. Tom 1 A–D, Wydawnictwo Sejmowe, Warszawa 1998, s. 85-86