Placówki Straży Granicznej II Rzeczypospolitej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Placówka Straży Granicznej II Rzeczypospolitej – najniższa jednostka organizacyjna Straży Granicznej II RP.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Placówki SG wchodziły w skład Komisariatów. Obejmowały one odcinek graniczny od 4 do 7 km. Na ich czele stał kierownik w stopniu podoficera (starszego przodownika, przodownika). Przeciętny skład placówki wynosił:

  • 1 podoficer
  • 9–14 funkcjonariuszy

Rozkazem nr 2 z 8 września 1938 roku w sprawie terminologii odnośnie władz i jednostek organizacyjnych formacji, dowódca Straży Granicznej płk Jan Gorzechowski wprowadził tytuł dowódcy w miejsce dotychczasowego kierownika [1].

Placówki dzieliły się na I i II linii:

Placówka I linii

Placówki te były rozmieszczone w odległości 2 km od granicy i ochraniały bezpośredni odcinek granicy długości 4-7 km. Do ich zadań należały m.in.:

  • patrolowanie linii granicy i pasa drogi granicznej;
  • strzeżenie przejść granicznych, dróg i stacji kolejowych;
  • kontrola ruchu osobowego i towarowego przez granicę.

Placówka II linii

Placówki te były rozmieszczone w odległości 6 do 10 km od granicy w głąb kraju. Głównym ich zadaniem była praca informacyjno-wywiadowcza. Oprócz tego również do zadań należało wykrywanie popełnianych przestępstw granicznych i przekazywanie winnych do odpowiednich organów administracyjnych. Część placówek była również rozmieszczona w głębi kraju.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paprocki M., Straż Graniczna 1928-1939. Zadania i rozwój organizacyjny., [w:] Problemy Ochrony Granic, nr 26, Kętrzyn 2003
  • Marek Jabłonowski, Bogusław Polak: Polskie formacje graniczne 1918−1839. Tom II. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Politechniki Koszalińskiej, 1999. ISBN 83-87424-77-3.