SZD-59 Acro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
SZD-59 Acro
SZD-59 Acro
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Producent Szybowcowy Zakład Doświadczalny w Bielsku-Białej
Konstruktor Jan Knapik
Typ szybowiec
Konstrukcja górnopłat konstrukcji kompozytowej
Załoga 1
Historia
Data oblotu 9 września 1991
Lata produkcji od 1991
Egzemplarze ok. 40
Dane techniczne
Wymiary
Rozpiętość 13,2 m / 15,0 m[1]
Wydłużenie 17,80 / 21,01
Długość 6,85 m
Wysokość 1,50 m
Powierzchnia nośna 9,80 m² / 10,66 m²
Profil skrzydła NN-8
Masa
Własna 265 kg / 270 kg
Startowa 380 kg (max. 540 kg)
Osiągi
Prędkość minimalna 74 km/h
Prędkość dopuszczalna 285 km/h
Prędkość holowania 150 km/h
Prędkość min. opadania 0,75 m/s
Doskonałość maks. 40 przy 124 km/h (z balastem), 36 przy 115 km/h
Współczynnik obciążenia konstrukcji +5,3 / -2,65 g (15 m) +7 / -5 g (13,2 m)
Dane operacyjne
Użytkownicy
Polska, Austria, Dania, Finlandia, Niemcy, Norwegia, Rumunia, USA, Szwecja

SZD-59 Acro – polski, jednomiejscowy szybowiec wyczynowy i akrobacyjny, opracowany w Przedsiębiorstwie Doświadczalno-Produkcyjnym Szybownictwa PZL Bielsko (PDPSz PZL-Bielsko) w Bielsku-Białej.

Prototyp SZD 59 w konfiguracji 13,2 m

Szybowiec został skonstruowany w latach 1990-1991 pod kierownictwem Jana Knapika jako rozwinięcie Jantara Standard 3. Modyfikacji poddano skrzydło poprzez dodanie możliwości modyfikacji jego rozpiętości poprzez dodanie końcówek, zarówno gładkich jak i z wingletami. Przystosowane jest także do zabierania 150 l balastu wodnego. Ponadto przeniesiono w dół usterzenie wysokości i na kadłubie została dodana "płetwa" ułatwiająca pilotaż podczas akrobacji[2]. Dzięki tym zmianom powstała konstrukcja będąca połączeniem szybowca zdolnego do pełnej akrobacji oraz szybowca wyczynowego klasy standard.

Zbudowano dwa prototyp, o numerach fabrycznych X-149 i X-150 (SP-0032), pierwszy z nich został oblatany w dn. 9.08.1991 r. Oba prototypy zostały zaprezentowane podczas 4 Mistrzostw świata w akrobacji szybowcowej w Zielonej Górze w 1991 r.[3]

Szybowiec jest dopuszczony do pełnej akrobacji +7/-5 g (przy rozpiętości 15 m - +5,3/-2,65). Szybowiec jest certyfikowany według wymagań JAR 22.

Produkcję rozpoczęto w Zakładach Szybowcowych we Wrocławiu, gdzie do 1999 r. zbudowano 24 egzemplarze. Od 2003 r. produkcja jest kontynuowana w firmie Allstar PZL Glider z Bielska-Białej, gdzie do 2012 r. zbudowano dalsze 13 egzemplarzy.

W 2008 roku Wolfgang Kasper w mistrzostwach Niemiec zajął na Acro czwarte miejsce[4]. Marvin Woltering na szybowcu SZD-59 zajmował wysokie lokaty na Mistrzostwach Świata w Akrobacji Szybowcowej - 6 Mistrzostwa, miejsce szóste[5], 7 Mistrzostwa, miejsce siódme[6].

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Górnopłat o konstrukcji kompozytowej[7][8].

Skrzydło kompozytowe, szklano-epoksydowe, o obrysie trapezowym, jednodźwigarowe, skorupowe z pokryciem przekładkowym. Wyposażone w hamulce aerodynamiczne typu Schempp-Hirth. Istnieje możliwość zdjęcia końcówek skrzydeł, tzw. wingletów (do lotów na akrobację) i tym samym zmiana rozpiętości skrzydeł z 15 m na 13,2 m.

Kadłub skorupowy, kompozytowy, szklano-epoksydowy, wykonany integralnie ze statecznikiem pionowym. Kabina zakryta, pedały i oparcie siedzenia pilota regulowane w locie. Limuzyna podnoszona w przód i do góry.

Usterzenie krzyżowe o konstrukcji kompozytowej, wyważone masowo.

Podwozie jednotorowe, główne chowane w locie, stałe kółko ogonowe.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. [1]
  2. Andrzej Glass, Tomasz Murawski (praca zbiorowa), Polskie szybowce 1945-2011. Problemy rozwoju, Wydawnictwo SCG, Bielsko-Biała 2012, ​ISBN 978-83-932826-0-9​, s. 147
  3. PZL Bielsko SZD-59 (ang.). [dostęp 2018-06-14].
  4. SZD-59 Acro (pol.). [dostęp 2018-06-14].
  5. 6 Mistrzostwa Świata w Akrobacji Szybowcowej (pol.). [dostęp 2018-06-14].
  6. 7 Mistrzostwa Świata w Akrobacji Szybowcowej (pol.). [dostęp 2018-06-14].
  7. SZD-59 "Acro", 1991 (pol.). [dostęp 2018-06-14].
  8. Raport końcowy, wypadek zdarzenie nr: 1833 (pol.). [dostęp 2018-06-14].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]