PW-6

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
PW-6
PW-6U
PW-6U
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Producent PZL Świdnik
Typ szybowiec
Konstrukcja laminatowa
Załoga 2
Historia
Data oblotu 18 lipca 1998
Liczba wypadków
 • w tym katastrof
1
1
Dane techniczne
Wymiary
Rozpiętość 16 m
Wydłużenie 16,8[1]
Długość 7,85 m
Wysokość 2,44 m
Powierzchnia nośna 15,25 m²
Profil skrzydła NN 18-17[2]
Masa
Własna 360 kg
Startowa 546 kg
Osiągi
Prędkość minimalna 68 km/h
Prędkość dopuszczalna 260 km/h
Prędkość min. opadania 0,75m/s przy 80km/h
Doskonałość maks. 34
Współczynnik obciążenia konstrukcji +5,3 / -2,65 g
Dane operacyjne
Użytkownicy
Polska, Egipt, Nowa Zelandia, Belgia, Kanada, Portugalia, Niemcy

PW-6 – dwuosobowy, kompozytowy szybowiec szkolno-treningowy polskiej produkcji, zaprojektowany na Politechnice Warszawskiej przez zespół pod kierownictwem dr inż. Romana Świtkiewicza[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

PW-6 w locie nad Bezmiechową

PW-6 powstał jako rozwinięcie szybowce PW-5 Smyk, który został w roku 1994 zwycięzcą konkursu FAI na szybowiec Klasy Światowej. Jest przeznaczony do szkolenia pilotów, i pod wieloma względami, w tym właściwościami pilotażowymi, podobny jest do swojego poprzednika.

Konstrukcja powstała jako trójstronny projekt realizowany przez Politechnikę Warszawską, Komitet Badań Naukowych oraz PZL-Świdnik. W realizacji projektu brało również udział Ministerstwo Edukacji Narodowej oraz Fundacja na rzecz Nauki Polskiej[3].

Prototyp szybowca, oznaczony znakami rejestracyjnymi SP-P631, oblatany został 18 lipca 1998 r. przez pilotów doświadczalnych Macieja Laska i Jerzego Kędzierskiego. Proces certyfikacji nowego typu statku powietrznego zakończył się dnia 11 września 2000 roku, kiedy to szybowiec uzyskał Świadectwo Typu nr BG-213. Po zakończeniu badań, po zmianie oznaczenia na SP-3631, prototyp był eksploatowany przez Politechnikę Warszawską. Uległ katastrofie w dn. 15 sierpnia 2013 r. na lotnisku w Bezmiechowej. W wyniku katastrofy zginął pasażer a pilot-instruktor został ciężko ranny[4].

Produkcję seryjną szybowca rozpoczęły zakłady PZL w Świdniku gdzie wyprodukowano 41 egzemplarze szybowca. Szybowce były eksportowane do Egiptu, Nowej Zelandii, Belgii, Kanady, Portugalii oraz Niemiec. Szybowiec jest obecnie produkowany w SZD Jeżów jako PW-6U Kingo[3].

SZD Jeżów planuje realizację rozwoju projektu szybowca i stworzenie konstrukcji z elektrycznym zespołem napędowym o nazwie PW-6AM.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Dwumiejscowy średniopłat wykonany z laminatu szklano-epoksydowego[2].

Skrzydło dwudzielne, jednodźwigarowe o konstrukcji skorupowej. Dźwigar z pasami z włókna szklanego, w obrębie wykroju lotki dodany szczątkowy dźwigarek. Wyposażone w lotki konstrukcji przekładkowej i jednopłytowe hamulce aerodynamiczne na górnej powierzchni. Połączone z kadłubem za pomocą dwóch wręg w centralnej części kadłuba.

Kadłub skorupowy, całkowicie laminatowy usztywniony wręgami. Wyposażony w dwa zaczepy do lotów holowanych i startu za wyciągarką. Kabina zakryta, limuzyna przednia otwierana do przodu, tylna do tyłu. Pedały przestawiane w locie i fotele pilotów regulowane na ziemi. Antena VHF w stateczniku pionowym. Tablica przyrządów jest wyposażona w prędkościomierz, wysokościomierz, wariometr, busolę magnetyczną, chyłomierz oraz zakrętomierz elektryczny. Istnieje możliwość montażu radiostacji KRT2.

Usterzenie w układzie klasycznym, niedzielone, konstrukcji przekładkowej.

Podwozie jednotorowe stałe, z małym kółkiem przednim, amortyzowanym kołem głównym z hamulcem bębnowym i kółkiem tylnym.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Specyfikacja szybowca PW-6U na stronie producenta (pol.). [dostęp 2018-07-20].
  2. a b Piotr Piechowski: Modelarstwo lotnicze. PW-6 (pol.). [dostęp 16 marca 2011].
  3. a b c Andrzej Glass, Tomasz Murawski (praca zbiorowa), Polskie szybowce 1945-2011. Problemy rozwoju, Wydawnictwo SCG, Bielsko-Biała 2012, ​ISBN 978-83-932826-0-9​, s.243-248
  4. W Bezmiechowej rozbił się PW-6U (pol.). [dostęp 2018-07-20].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]