SZD-49 Jantar Standard K

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
SZD-49 Jantar Std. K
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Producent Szybowcowy Zakład Doświadczalny
Konstruktor Władysław Okarmus
Typ szybowiec
Konstrukcja grzbietopłat
Załoga 1
Historia
Data oblotu 10 października 1978
Egzemplarze 1
Dane techniczne
Wymiary
Rozpiętość 15 m
Wydłużenie 21,1
Długość 6,85 m
Wysokość 1,51 m
Powierzchnia nośna 10,66 m²
Profil skrzydła NN-8
Masa
Własna 265 kg
Startowa 535 kg (z balastem 150 kg)
Osiągi
Prędkość dopuszczalna 250 km/h
Prędkość min. opadania 0,60 m/s przy 75 km/h
Doskonałość maks. 40 przy (z balastem 123) 97 km/h
Współczynnik obciążenia konstrukcji +5,3/-2,65 g
Dane operacyjne
Użytkownicy
Polska

SZD-49 Jantar Std. K – polski, jednomiejscowy wysokowyczynowy szybowiec zaprojektowany w Szybowcowym Zakładzie Doświadczalnym w Bielsku-Białej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W związku z popularyzacją klasy szybowców 15-metrowych FAI w drugiej połowie lat siedemdziesiątych zespół pod kierunkiem inż. Władysława Okarmusa opracowano wersję rozwojową szybowca Jantara Standard 2, oznaczoną SZD-49 Jantar K wyposażoną w skrzydło z klapą oraz klapolotką. Prototyp o znakach rejestracyjnych SP-2583 (nr seryjny SZD X-134) został oblatany przez Adama Zientka w dn. 10 października 1978 r. na lotnisku w Bielsku. Konstrukcja wykazała jednak szereg wad, przez co zrezygnowano z kontynuacji programu.

Przechowywany w SZD prototyp był nieużytkowany do początku 1981 r. gdy z inicjatywy członków Koła Naukowego Lotników, SZD przekazał go Politechnice Warszawskiej. Studenci PW przywrócili go do standardu Jantar Standard 2. Szybowiec potem służył na letnich obozach KNL-u do realizacji kilku programów naukowych (np. pomiarów biegunowej, czy testów pierwszego polskiego wariometru elektrycznego).

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Kadłub: całkowicie laminatowy usztywniony w tylnej części półwręgami z prowadzeniem popychaczy układu sterowego i piankowymi żeberkami. W partii statecznika kierunku konstrukcji przekładkowej laminat-pianka-laminat. Ster kierunku konstrukcji przekładkowej zawieszony w dwóch punktach, wyważony masowo. Napęd linkowy z prowadzeniem w rurkach poliamidowych. W części centralnej wlaminowana jest stalowa kratownica stanowiąca węzeł mocujący podwozie główne i łączący skrzydła z kadłubem na czterech trzpieniach ustalających.

Osłona kabiny dwuczęściowa, ze stałym wiatrochronem i odejmowaną limuzyną. Posiadał zaczep do lotów holowanych i startu za wyciągarką oraz na życzenie odbiorcy mógł posiadać drugi zaczep do startu za wyciągarką montowany na goleni podwozia. Istniała możliwość zabudowy aparatury tlenowej. Posiadał radiostację zamontowaną w bagażniku tylnym, z anteną w stateczniku pionowym. Podwozie główne nieamortyzowane chowane w locie, z kołem 350x135, tylne z kółkiem 200X50.

Skrzydło: dwudzielne, skorupowe, jednodźwigarowe (dźwigar skrzynkowy) o obrysie trapezowym z dwuobwodowym kesonem przenoszącym siły skręcające. Profil NN-8 opracowany przez Politechnikę Warszawską. W skrzydle zabudowane zbiorniki balastowe o pojemności 2x75 litrów umożliwiające zmianę obciążenia jednostkowego powierzchni nośnej o 14,1 kg/m². Lotka konstrukcji przekładkowej, 20% głębokości, niedzielona, bez wyważenia masowego, zawieszona w pięciu punktach napędzana w dwóch. Początkowo skrzydło wyposażone w klapę, a lotki spełniały funkcję klapolotek, wychylając się wraz z klapami o połowę wartości ich wychylenia. Hamulce aerodynamiczne duralowe jednopłytowe na górnej i dolnej powierzchni skrzydła. Napęd lotek i hamulców popychaczowy. W napędzie lotki zastosowano nowatorski przegub całkowicie schowany w obrysie skrzydła (rozwiązanie chronione patentem).

Usterzenie: w układzie T, konstrukcji przekładkowej, profil NACA 641-012. Ster wysokości dwuczęściowy, bez wyważenia masowego, z trymerem sprężynowym (sprężyna działa na drążek sterowy). Napęd steru popychaczowy z prowadzeniem w kadłubie w łożyskowanych przelotkach.

Wyposażenie: prędkościomierz PR-400s, wysokościomierz W-12s lub W-10s, wariometr PR-03 lub WRs-5 z kompensatorem WEC, wariometr WRs-30c, zakrętomierz EZS-3, busolę BS-1. Istniała możliwość dodatkowej zabudowy sztucznego horyzontu i instalacji tlenowej.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]