SZD-50 Puchacz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
SZD-50-3 Puchacz
Szybowiec SZD-50-3 Puchacz w hangarze na lotnisku w Krośnie
Szybowiec SZD-50-3 Puchacz w hangarze na lotnisku w Krośnie
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Producent Allstar PZL Glider Sp. z o.o.
Konstruktor Adam Meus
Typ szybowiec
Konstrukcja górnopłat konstrukcji laminatowej
Załoga 1-2
Historia
Data oblotu 21.12.1976
Dane techniczne
Wymiary
Rozpiętość 16,67 m
Wydłużenie 15,3[1]
Długość 8,38 m
Wysokość 2,04 m
Powierzchnia nośna 18,16 m²
Profil skrzydła Wortmann[1]
Masa
Własna 368 kg
Startowa 570 kg
Osiągi
Prędkość minimalna 70 km/h
Prędkość ekonomiczna 75 km/h
Prędkość optymalna 85 km/h
Prędkość dopuszczalna 215 km/h
Doskonałość maks. 30
Współczynnik obciążenia konstrukcji +5,3G -2,65G
Dane operacyjne
Użytkownicy
Polska i 12 krajów

SZD-50-3 Puchacz – dwumiejscowy, szybowiec szkolno-treningowy produkcji polskiej. Zaprojektowany w Szybowcowm Zakładzie Doświadczalnym w Bielsku-Białej przez Adama Meusa.

Historia szybowca[edytuj | edytuj kod]

SZD-50-3 Puchacz w locie

Puchacza opracowano jako szybowiec mający zastąpić używane do tej pory szybowce szkolne "Bocian" i "Czapla". W celu przyspieszenia realizacji projektu i zmniejszenia jego kosztów zdecydowano się użyć wcześniej opracowanych konstrukcji: foremnik kadłuba wykonać przy wykorzystaniu makiety dziobu Jantara, a skrzydła z Ogara, do których SZD posiadały niewykorzystane foremniki[2].

Prototyp, SZD-50-1 Dromader, o znakach rejestracyjnych SP-3067, został oblatany w dn. 21 grudnia 1976 r. przez Adama Zientka na lotnisku w Bielsku. Drugi prototyp SZD-50-2 o znakach rejestracyjnych SP-3115 i już o zmienionej nazwie Puchacz został oblatany w dn. 20 grudnia 1977 r. również przez Adama Zientka. Nazwę zmieniono ponieważ, w tym samym czasie powstał PZL M18 Dromader. Trzeci prototyp, oznaczony SZD-50-3 oblatano 13 kwietnia 1979 r. i stał się podstawą do rozpoczęcia produkcji seryjnej. W stosunku do drugiego prototypu wprowadzono w nim zmiany poprzez przeniesienie wyżej mocowania usterzenia wysokości oraz poprawienie widoczności z tylnej kabiny przez dodanie trójkątnych okienek za kabiną.

Pod koniec lat 90-tych opracowano wersję SZD-50-3A dostosowaną do wykonywania rozszerzonej akrobacji, w tym wykonywania lotu plecowego i niektórych figur odwróconych[3].

Szybowiec okazał się bardzo udaną konstrukcją, wyprodukowano ok. 300 egzemplarzy, z czego blisko 200 sprzedano za granicę. Cena nowego SZD-50-3 w dn. 12.10.2012 r. wynosiła 59,950 EURO netto[4].

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Puchacz jest górnopłatem o konstrukcji laminatowej. Podwozie stanowią dwa stałe koła w układzie jednośladu, pod kabiną. Szybowiec posiada także dwa kółka pomocnicze pod końcówkami skrzydeł, a także płozę ogonową. Skrzydła Puchacza półskorupowe z dźwigarem, zrobionym z kompozytu przekładkowego, mają obrys trapezowy z ujemnym skosem i dodatnim wzniosem, są wyposażone w płytowe hamulce aerodynamiczne.

Kabina dwumiejscowa, wyposażona standardowo tylko w przednią tablicę przyrządów. Większość szybowców użytkowanych w aeroklubach wyposażona również w tablicę przyrządów w drugiej kabinie, oraz stelaż do mocowania zasłonki do lotów według przyrządów. Tablica przyrządów w tylnej kabinie umocowana jest na szkielecie limuzyny.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Piotr Piechowski: Modelarstwo lotnicze. SZD-50-3 Puchacz (pol.). [dostęp 16 marca 2011].
  2. Jerzy Śmielkiewicz: PROBLEMY ROZWOJU SZYBOWCÓW BOCIAN I PUCHACZ (pol.). http://www.smil.org.pl.+[dostęp 2018-05-05].
  3. SZD-50 "Puchacz", 1976. http://http://www.samolotypolskie.pl.+[dostęp 2018-05-05].
  4. SZD-50-3 Puchacz na sprzedaż!. www.szd.com.pl. [dostęp 2012-10-12].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]