IS-2 Mucha

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
IS-2 Mucha
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Producent Instytut Szybownictwa
Konstruktor Franciszek Kotowski, Irena Kaniewska
Typ szybowiec treningowo wyczynowy
Konstrukcja drewniano metalowa
Załoga 1
Historia
Data oblotu 24 kwietnia 1948
Dane techniczne
Wymiary
Rozpiętość 15 m
Wydłużenie 15[1].
Długość 6,8 m
Wysokość 1,6 m
Powierzchnia nośna 15 m²
Profil skrzydła Gö-549 > M12[1]
Masa
Własna 170 kg
Użyteczna 90 kg
Startowa 260 kg
Osiągi
Prędkość minimalna 40 km/h
Prędkość dopuszczalna 225 km/h
Prędkość min. opadania 0,68 m/s (55 km/h)
Doskonałość maks. 23,1 (63 km/h)
Współczynnik obciążenia konstrukcji +4,5G -3G
Dane operacyjne
Użytkownicy
Polska

IS-2 Mucha – drugi powojenny polski szybowiec skonstruowany w Instytucie Szybownictwa (późniejszy Szybowcowy Zakład Doświadczalny) w Bielsku Białej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ideą przyświecającą powstaniu Muchy było zbudowanie szybowca, który miał zastąpić używane w aeroklubach, poniemieckie Schneider Grunau Baby. Miała być to konstrukcja tania w masowej produkcji i użytkowaniu o dobrych osiągach w lotach treningowych i wyczynowych oraz prostej budowie.

W 1946 roku inżynier Franciszek Kotowski i inżynier Irena Kaniewska rozpoczęli pracę nad szybowcem wykorzystując doświadczenia zdobyte podczas prawie równolegle projektowanego innego szybowca Instytutu Szybownictwa IS-1 Sęp[2]. Gotowa Mucha (SP-561) po raz pierwszy wzniosła się w powietrze 24 kwietnia 1948 roku, za jej sterami siedział pilot doświadczalny Piotr Mynarski[3].

Rok później, 21 maja oblatano wersję seryjną IS-2 Mucha-bis o numerze rejestracyjnym SP-887. W porównaniu z prototypami wprowadzono kilka zmian. Jednoczęściową, odejmowaną osłonę kabiny pilota, zamiast kawałków bieżnika opony samochodowej, które amortyzowały przednią płozę szybowca, wprowadzono nadmuchiwaną dętkę. Pierwszych dziesięć Much-bis posiadało hamulce aerodynamiczne IAW opracowane w Instytucie Aerodynamicznym w Warszawie, wszystkie następne Muchy posiadały już zmienione hamulce. Wykonane z blachy, płytowe, opracowane w Instytucie Szybownictwa ze zmienionym mechanizmem ich otwierania. Umieszczono je po obydwu stronach skrzydeł.

Doświadczenia zebrane podczas używania odmiany seryjnej pozwoliły na dokonanie kolejnych modyfikacji szybowca. Poprawiono szczelność kabiny, zamontowano pod kadłubem kółko ułatwiające manewrowanie szybowcem na ziemi, usztywniono napęd hamulców aerodynamicznych, poprawiono zamontowanie usterzenia wysokości. Tak zmodyfikowany szybowiec otrzymał oznaczenie IS Mucha-ter i 10 października 1950 roku po raz pierwszy wzbiła się w powietrze (egzemplarz o numerze SP-1046). Na przełomie lat 1951/1952 Dział Wytrzymałościowo-Konstrukcyjny Instytutu Lotnictwa po przeprowadzeniu kontroli obliczeń, prób statycznych skrzydła i kadłuba oraz przeprowadzonych prób technicznych i badań w locie szybowca seryjnego IS-2 Mucha-ter wydał orzeczenie co do zdatności szybowca do lotu. Stwierdzono, że szybowiec IS-2 Mucha-ter po usunięciu wymienionych usterek spełnia wymagania wytrzymałościowe i sprawnościowe oraz nadaje się do wykonywania lotów treningowych i wyczynowych. Łącznie wyprodukowano 20 Much-bis i 116 Much-ter. Jeden egzemplarz Muchy-ter (SP-1000) przekazano do NRD. Szybowce produkowano w zakładach w Jeżowie, Poznaniu, Gdańsku i Łodzi. Mucha-ter stał się wkrótce podstawowym typem szybowca Jednym z pierwszych rekordów ustanowionych na szybowcu IS-2 Mucha-ter należał do Andrzeja Ziemińskiego. W 1953 roku ustanowił on krajowy rekord przelotu otwartego wynoszący 615 km, który utrzymał się do 1957 kiedy na tym samym typie szybowca Jan Gawęcki przleciał dystans 637 km. Również w 1953 na X Szybowcowych Mistrzostwach Polski w Lesznie aż 26 szybowców Mucha-ter zdołało pokonać trójkąt 300 km. W 1954 Rudolf Kopernnok za przelot na tym szybowcu ponad 500 km na trasie docelowo-powrotnej z Leszna do Katowic uzyskał odznakę diamentową.


Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Mucha była jednomiejscowym, wolnonośnym grzbietopłatem o drewnianej konstrukcji. Do budowy używano wysokogatunkowego drewna sosny, z metalu wykonano okucia główne, pasy dźwigara skrzydła i główną wręgę. Skrzydło jednodźwigarowe o obrysie trapezowym wyposażone w lotki szczelinowe oraz płytowe hamulce aerodynamiczne. Podwozie jednotorowe, stałe składające się z drewnianej płozy przedniej, za którą znajdowało się koło ułatwiającej manewrowanie szybowcem na ziemi oraz płozy ogonowej. Kadłub o konstrukcji półskorupowej, kryty sklejką.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Piotr Piechowski: Modelarstwo lotnicze. IS-2 Mucha (pol.). [dostęp 10 listopada 2010].
  2. Andrzej Błasik, Andrzej Glass, Stanisław Madeyski (praca zbiorowa), Konstrukcje lotnicze Polski Ludowej, Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1965, s. 40
  3. Andrzej Glass, Tomasz Murawski (praca zbiorowa), Polskie szybowce 1945-2011. Problemy rozwoju, Wydawnictwo SCG, Bielsko-Biała 2012, ​ISBN 978-83-932826-0-9​, s. 11

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Szybowiec treningowo-wyczynowy IS-2 Mucha, "Skrzydlata Polska", nr 32 (1984), s. 10, ISSN 0137-866x,
  • Andrzej Błasik, Andrzej Glass, Stanisław Madeyski (praca zbiorowa), Konstrukcje lotnicze Polski Ludowej, Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1965, s. 40-43,
  • Andrzej Glass, Tomasz Murawski (praca zbiorowa), Polskie szybowce 1945-2011. Problemy rozwoju, Wydawnictwo SCG, Bielsko-Biała 2012, ​ISBN 978-83-932826-0-9​, s. 11-12.
  • Rafał Chyliński: Moja pasja lotnictwo.Życie i działalność Tadeusza Chylińskiego dla Polskiego Lotnictwa w świetle dokumentów. Warszawa: Agencja Wydawnicza CB, 2017, s. 852.ISBN 978-83-7339-166-6​ oraz Tom 2 ​ISBN 978-83-7339-167-3