AOS-71

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
AOS-71
AOS-71
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Producent Politechnika Warszawska
Konstruktor Wojciech Frączek
Typ motoszybowiec
Konstrukcja kompozytowa
Załoga 2
Historia
Egzemplarze 1
Dane techniczne
Napęd Sineton A37K015
Moc 30 kW
Wymiary
Rozpiętość 16,4 m[1]
Wydłużenie 17
Długość 7,7 m
Wysokość 2,5 m
Powierzchnia nośna 15,8 m2
Profil skrzydła NN-18/17
Masa
Własna 470 kg
Użyteczna 180 kg
Startowa 650 kg
Osiągi
Prędkość maks. 250 km/h
Prędkość minimalna 68 km/h
Prędkość holowania 150 km
Prędkość min. opadania 0,8 m/s
Zasięg 100 km (w locie silnikowym)
Doskonałość maks. 31
Dane operacyjne
Użytkownicy
Polska

AOS-71 – pierwszy polski motoszybowiec z napędem elektrycznym skonstruowany przez zespół inżynierów z Politechniki Warszawskiej i Politechniki Rzeszowskiej. Nazwa oznacza konstrukcję powstałą w Akademickim Ośrodku Szybowcowym, siódmą na Politechnice Warszawskiej i pierwszą na Politechnice Rzeszowskiej[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 2006 r. w Akademickim Ośrodku Szybowcowym na lądowisku w Bezmiechowej utworzono Międzyuczelniane Wielofunkcyjne Lotnicze Laboratorium Naukowo-Badawcze, które przystąpiło do opracowania motoszybowca doświadczalnego AOS-71 (wcześniej oznaczonego jako PW-10)[2]. Kierownikiem projektu został prof. dr hab. inż. Marek Orkisz z Politechniki Rzeszowskiej a głównym konstruktorem mgr inż. Wojciech Frączek z Politechniki Warszawskiej[3].

Zgodnie z założeniami miał to być dwumiejscowy szybowiec wyposażony w silnik elektryczny, służący jako laboratorium lotnicze używane w Międzyuczelnianym Wielofunkcyjnym Lotniczym Laboratorium Naukowo-Badawczym w Bezmiechowej do badań nad profilami aerodynamicznymi, różnymi typami śmigieł lub nad wykorzystaniem odnawialnych źródeł energii do napędu statków powietrznych i in[1]. Może również służyć do szkolenia podstawowego pilotów, nauki podstawowej akrobacji, do startów w zawodach, do lotów rekreacyjnych i pasażerskich, a także do patrolowania lasów[4].

Projekt opracowania i budowy prototypu dwumiejscowego motoszybowca z napędem elektrycznym był realizowany w ramach programu "Inicjatywa Technologiczna", finansowanego z Narodowego Centrum Badań i Rozwoju przez Politechnikę Rzeszowską i Politechnikę Warszawską[4].

Od 2006 r. rozpoczęły się prace nad zbudowaniem makiety funkcjonalnej kabiny motoszybowca, właściwe prace projektowe rozpoczęły się w lipcu 2008 r. Skrzydło i usterzenie przygotowano we współpracy z Zakładem Szybowcowym "Jeżów". W Jeżowie zostały wykonane również okucia oraz układy sterowania. W 2009 r. w Olecku wykonano kompozytowe modele kadłuba, na podstawie których na Politechnice Warszawskiej przygotowano foremniki do jego budowy[2].

Próby statyczne wykonano w lipcu 2011 r. na Politechnice Rzeszowskiej, następnie przeprowadzono próby rezonansowe w Instytucie Lotnictwa. Po ich zakończeniu motoszybowiec został dopuszczony przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego do prób w locie. 23. czerwca 2012 r. pilot doświadczalny I kl. mgr inż. Jerzy Kędzierski dokonał oblotu wersji szybowcowej (ze schowanym silnikiem), oznaczonej znakami rejestracyjnymi SP-8071, na lotnisku Warszawa Babice. 20. grudnia 2012 r. na lotnisku w Mielcu motoszybowiec został oblatany w locie z silnikiem przez pilota doświadczalnego I kl. mgr inż. Bogusława Mrozka[5].

Motoszybowiec był prezentowany podczas piątych Targów Kompozyt Expo w Krakowie w 2014 r., gdzie został nagrodzony[6] oraz podczas 23 edycji Targów AERO Friedrichshafen 2015[7].

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Silnik Sineton A37K015

Dwumiejscowy motoszybowiec w układzie górnopłata wykonany z hybrydowych kompozytów[2][3].

Skrzydło jednodźwigarowe, o obrysie prostokątnym z zaokrąglonymi końcówkami. Wyposażone w lotki z napędem popychaczowym, płytowe hamulce aerodynamiczne wysuwane na górnej powierzchni skrzydła. Na końcach skrzydeł znajdują się dodatkowe kółka ułatwiające start[2]. W kesonie skrzydła zamontowane baterie akumulatorów (dwa pakiety po 24 ogniwa[8]) o łącznej masie ok. 50 kg[2].

Kadłub o konstrukcji skorupowej wykonany jako całość ze statecznikiem pionowym. Kabina zakryta z miejscami obok siebie, osłonięta dwuczęściową limuzyną otwieraną do przodu i do góry[2]. Lewy fotel przewidziany jest dla pilota, dlatego też przyrządy pokładowe umieszczone są wyłącznie po lewej stronie tablicy przyrządów. Prawy fotel przewidziany jest dla operatora aparatury badawczej lub pasażera[8].

Podwozie jednotorowe z kółkiem przednim, kołem głównym (osłoniętym owiewką) i kółkiem ogonowym.

Napęd: chowany, trójfazowy elektryczny silnik synchroniczny Sineton A37K015 o mocy 30 kW zasilany akumulatorami litowo-polimerowymi firmy Kokam[2]. Śmigło dwułopatowe wykonane z kompozytu węglowego. Baterie pozwalają na godzinny lot po starcie za wyciągarką lub na około 20 minut przy starcie samodzielnym. Pełne naładowanie baterii jest możliwe w ciągu 3,5 godziny[9].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Kółko ogonowe szybowca
  1. a b c Szybowiec AOS-71 dostęp: 2018-08-24
  2. a b c d e f g Andrzej Glass, Tomasz Murawski (praca zbiorowa), Polskie szybowce 1945-2011. Problemy rozwoju, Wydawnictwo SCG, Bielsko-Biała 2012, ​ISBN 978-83-932826-0-9​, s. 250-254
  3. a b AOS-71 / PW-10, 2012 (pol.). [dostęp 2018-08-24].
  4. a b Elektryczny motoszybowiec AOS-71 prosto z Polski dostęp: 2018-08-24
  5. W Mielcu oblatano elektryczny motoszybowiec AOS-71 dostęp: 2018-08-24
  6. AOS-71 nagrodzony na Targach Kompozyt Expo dostęp: 2018-08-24
  7. Motoszybowiec AOS-71 na targach AERO Friedrichshafen 2015 dostęp: 2018-08-24
  8. a b AOS-71. Motoszybowiec nowej generacji (pol.). [dostęp 2018-09-18].
  9. Motoszybowiec podłączany do kontaktu (pol.). [dostęp 2018-09-18].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]