J-2 Polonez

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
J-2 Polonez
J-2 Polonez
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Konstruktor Jarosław Janowski
Typ samolot amatorski
Konstrukcja drewniana
Załoga 1
Historia
Data oblotu 22 sierpnia 1977
Dane techniczne
Napęd Trabant
Moc 30 KM
Wymiary
Rozpiętość 7 m
Długość 4,87 m
Wysokość 1,35 m
Powierzchnia nośna 7 m2
Profil skrzydła NACA 23015
Masa
Własna 105 kg
Startowa 235 kg
Osiągi
Prędkość maks. 160 km/h
Prędkość przelotowa 120 km/h
Prędkość minimalna 60 km/h
Prędkość wznoszenia 3 m/min
Długotrwałość lotu 3 h
Rozbieg 100 m
Dobieg 50 m
Doskonałość maks. 11

J-2 Polonez – amatorski samolot ultralekki konstrukcji Jarosława Janowskiego. Z powodów proceduralnych zarejestrowany jako motoszybowiec.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Jarosław Janowski ok. 1977 roku, na bazie J-1 Prząśniczka, opracował swój drugi projekt. W założeniach miała to być prosta konstrukcja, możliwa do wykonania przy użyciu podstawowych narzędzi stolarskich i ślusarskich. Przy opracowaniu rysunków projektowych pomagał konstruktorowi Andrzej Wiśniewski z Instytutu Lotnictwa. W założeniach prace przy konstrukcji Poloneza wymagały 800 godzin pracy wykwalifikowanego stolarza.

Model konstrukcji był badany w tunelu aerodynamicznym Politechniki Warszawskiej. Konstruktor opublikował plany samolotu w Polsce oraz poza granicami kraju. Ok. 200 egzemplarzy dokumentacji samolotu zostało zakupionych przez osoby zainteresowane jego skonstruowaniem. W Polsce pierwszy egzemplarz został zbudował Józef Leniec, który oblatał go 22 sierpnia 1977 roku.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Jednomiejscowy wolnonośny średniopłat z silnikiem ze śmigłem pchającym.

Kadłub o konstrukcji podłużnicowej, całkowicie drewnianej. Kabina pilota zakryta.

Płat dwudzielny o obrysie prostokątnym, jednodźwigarowy, kryty sklejką i płótnem, wyposażony w lotki.

Usterzenie w układzie T. Statecznik pionowy o obrysie ukośnym stanowił integralną część kadłuba, usterzenie wysokości płytowe. Konstrukcja drewniana, pokrycie wykonane z drewna i płótna.

Podwozie stałe, pierwotnie jednotorowe, w kolejnych egzemplarzach trzypunktowe z kółkiem ogonowym.

Silnik umieszczony za kabiną pilota z śmigłem pchającym. Znane konstrukcje zbudowane w Polsce były wyposażone w silnik Trabant o mocy 22 kW (30 KM) lub Walter „Mikron III”.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]