SZD-17 Jaskółka L

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
SZD-17 Jaskółka L
SZD-17 Jaskółka L
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Producent Szybowcowy Zakład Doświadczalny
Konstruktor Jan Dyrek, Tadeusz Kostia
Typ Szybowiec
Konstrukcja średniopłat
Załoga 1
Historia
Data oblotu 9 marca 1956 r.
Egzemplarze 4
Dane techniczne
Wymiary
Rozpiętość 16 m
Wydłużenie 18,8
Długość 6,8 m
Wysokość 1,26 m
Powierzchnia nośna 13,6 m²
Profil skrzydła NACA 652512a
Masa
Własna 340 kg
Startowa 425 (545 z balastem) kg
Osiągi
Prędkość minimalna 65 km/h
Prędkość dopuszczalna 250 km/h
Prędkość min. opadania 0,86 m/s przy 93 km/h
Doskonałość maks. 30,5 przy 98 km/h
Dane operacyjne
Użytkownicy
Polska

SZD-17 Jaskółka L (Laminarna) – polski, jednomiejscowy, szybowiec wysokowyczynowy zaprojektowany w Szybowcowym Zakładzie Doświadczalnym w Bielsku-Białej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Szybowiec SZD-17 Jaskółka L w zbiorach Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie

Na bazie szybowca SZD-8 Jaskółka Szybowcowy Zakład Doświadczalny przystąpił do opracowania dokumentacji szybowca z laminarnym skrzydłem, dużymi zbiornikami wody i usterzeniem motylkowym inż. Rudlickiego. Został on skonstruowany przez Tadeusza Kostię i Jana Dyrka. Prototyp szybowca o numerze rejestracyjnym SP-1504, został oblatany w marcu 1956 r. przez Adama Zientka na lotnisku w Bielsku. Szybowiec przeznaczony był dla garstki pilotów kadry narodowej, miał służyć jako sprzęt wysokowyczynowy, rekordowy oraz miał reprezentować barwy polskie na mistrzostwach świata w Saint-Yan w 1956 r.[1] W konstrukcji zwrócono dużą uwagę na poprawność kształtu kadłuba, w celu uzyskania jak najmniejszych oporów. Szybowiec wyposażono w aparaturę radiową, instalacje tlenową i odgromową[2].

Szybowiec nie spełnił oczekiwań konstruktorów i zbudowano tylko 4 egzemplarze o numerach rejestracyjnych od SP-1504 do SP-1507. Były wykorzystywane przez pilotów kadry do lotów wyczynowych oraz startu w zawodach krajowych. W listopadzie 1977 r. szybowiec o numerze rej. SP-1506 został przekazany do Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie[3].

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Jednomiejscowy średniopłat o konstrukcji drewnianej z zakrytą kabiną.

Kadłub konstrukcji półskorupowej o przekroju owalnym kryty sklejką, a w miejscach powierzchni nierozwijalnych laminatem.

Usterzenie Rudlickiego (motylkowe), składane do transportu, konstrukcji drewnianej. Stateczniki kryte sklejką, stery płótnem.

Podwozie jednotorowe, złożone z koła głównego (można go było używać w położeniu całkowicie wysuniętym lub półschowanym) oraz płozy ogonowej.

Skrzydło o zwichrzeniu geometrycznym 1° ma na całej rozpiętości profil laminarny, wyposażone w klapy krokodylowe i metalowe hamulce aerodynamiczne. W kesonie przednim wbudowane trzy zbiorniki wodne wykonane ze stopów lekkich, mieszczące w każdym skrzydle po 60 dm3 wody. Na końcach skrzydeł podpórki wyklepane z blachy duralowej służące jako płozy.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Andrzej Glass, Tomasz Murawski (praca zbiorowa), Polskie szybowce 1945-2011. Problemy rozwoju, Wydawnictwo SCG, Bielsko-Biała 2012, ​ISBN 978-83-932826-0-9​, s. 35
  2. SZD-17x "Jaskółka L", 1956 (pol.). [dostęp 2018-06-13].
  3. Szybowiec: SZD-17X Jaskółka L (pol.). [dostęp 2018-06-13].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]