Strzała-2

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

9K32 Strieła-2 (ros. 9К32 "Стрела-2" – strzała, kod NATO SA-7A "Grail")radziecki ręczny przeciwlotniczy pocisk rakietowy klasy "ziemia-powietrze" i "woda-powietrze", używany w wojskach Układu Warszawskiego od roku 1968. Radzieckie oznaczenie zestawu to 9K32, a pocisku – 9M32.

Strzała-2

Strieła-2M[edytuj | edytuj kod]

Strieła-2M (kod NATO SA-7B radzieckie oznaczenie pocisku 9M32M) to wprowadzona do użytku w roku 1972 zmodernizowana wersja pocisku Strieła-2.

Rakieta ta została przyjęta na wyposażenie Wojska Polskiego i polskiej Marynarki Wojennej. Była produkowana na licencji w Zakładach Metalowych MESKO w Skarżysku-Kamiennej.

Marynarka Wojenna RP używa "morskiej" odmiany tego pocisku (kod NATO SA-N-5) między innymi na dozorowcu ORP Kaszub, kutrach rakietowych typu Osa (projekt 205), okrętach rakietowych typu Orkan (projekt 660) i typu 1241RE, trałowcach bazowych projektu 206F oraz okrętach transportowo-minowych proj. 767 typu Lublin.

Wojsko Polskie obecnie wymienia rakiety Strzała-2M na rakiety przeciwlotnicze Grom, jednak ze względu na wysokie koszty jest to długotrwały proces. Polska zakończyła wymianę Pocisków Strzała-2 2014 Roku Sprzedając Czeskiej firmie[potrzebne źródło].

Debiut bojowy Strieły miał miejsce podczas starć granicznych egipsko-izraelskich w latach 1969-1970, kiedy Egipcjanie wystrzelili 99 nowo dostarczonych pocisków, uszkadzając lub zestrzeliwując 36 samolotów. Były one następnie masowo używane na Bliskim Wschodzie przez państwa arabskie. Podczas wojny wietnamskiej w latach 1972-1975 siły komunistyczne wystrzeliły 589 pocisków, uszkadzając lub niszcząc 204 amerykańskie lub południowowietnamskie samoloty lub śmigłowce[1].

Do wad pocisku należy mało skuteczna głowica samonaprowadzająca, umożliwiająca jedynie użycie przeciw celom oddalającym się oraz mały ładunek bojowy, nie gwarantujący zniszczenia celu.

Dane techniczne[edytuj | edytuj kod]

  • pułap minimalny: 50 metrów
  • pułap maksymalny: 2300 m
  • zasięg minimalny: 600 m
  • zasięg maksymalny: 2800 m
  • masa materiału wybuchowego w głowicy: 0,37 kg
  • masa startowa rakiety: 9,8 kg
  • prędkość startowa: 25 m/s
  • prędkość marszowa lotu: 500 m/s

Użytkownicy[edytuj | edytuj kod]

Afganistan, Egipt, Botswana, Burkina Faso, Erytrea, Gwinea, Irak, Iran, Jemen, Jordania, Kirgistan, KRLD, Kuba, Kuwejt, Laos, Liban, Libia, Mali, Maroko, Mauretania, Niemiecka Republika Demokratyczna, Oman, Pakistan, Rumunia, Sudan, Syria, Węgry, Zimbabwe, ZSRR

Afganistan[edytuj | edytuj kod]

Mujahid-MANPAD.JPEG

Podczas inwazji radzieckiej na Afganistan mudżahedini posiadali zakupione na czarnym rynku m.in. w Polsce strzały-2. Pociski z tych sponsorowanych przez zachodnie kraje dostaw często się psuły oraz posiadały wady. ZSRR doskonale o tym wiedział, kontrolując sprzedaż i uszkadzając sprzęt. Dlatego też dostarczenie sprawnych rakiet jak stingery było zaskoczeniem.[2]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. "Raport - Wojsko Technika Obronność" nr 05/2004
  2. "Drogi terroru(odc.1)" Planete, wyemitowany 1 czerwca 2012 roku