Indrikoterium

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Indrikoterium
Indricotherium transouralicum
Pavlova, 1922
Okres istnienia: późny oligocen–wczesny miocen
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd nieparzystokopytne
Rodzina Hyracodontidae
Podrodzina Indricotheriinae
Rodzaj Indricotherium

Indrikoterium[1], indrykoterium[2] (Indricotherium transouralicum) – rodzaj wymarłego ssaka z rodziny Hyracodontidae. Gigantyczny bezrogi krewniak nosorożców, największy znany ssak lądowy wszech czasów. Żył w Azji 25 milionów lat temu, podczas późnego oligocenu i wyginął we wczesnym miocenie. Dorosły samiec osiągał wysokość 7 metrów, długość 10 metrów i wagę 15 ton. Był roślinożercą zjadającym liście z drzew.

Nie jest pewne, jaki jest stopień jego pokrewieństwa z dwoma innymi przedstawicielami rodziny Hyracodontidae – Baluchitherium i Paraceratherium. Rodzaj Baluchitherium, opisany w 1913 r., jest obecnie generalnie uznawany za młodszy synonim opisanego 2 lata wcześniej Paraceratherium; jednak jeden z gatunków wchodzących w skład tego rodzaju – Baluchitherium grangeri (opisany w 1923 r. przez Osborna) – jest uznawany za synonim Indricotherium transouralicum. W tym wypadku obowiązująca jest nazwa starsza – I. transouralicum.

Lucas & Sobus (1989) zasugerowali jednak, że z kolei Indricotherium (rodzaj opisany w 1915 r.) również może być młodszym synonimem Paraceratherium, a różnice anatomiczne między nimi są tylko dowodem na występowanie u tego ostatniego dymorfizmu płciowego.

Gatunki[edytuj | edytuj kod]

  • Indricotherium bugtiense
  • Indricotherium transouralicum

W kulturze[edytuj | edytuj kod]

Stworzenia te pojawiły się w serialu "Wędrówki z bestiami", a także, jako indrykotery, w RPG Dungeons & Dragons (w podręczniku Czarci Foliał).

Przypisy

  1. Indrikoterium. Encyklopedia PWN.
  2. Baluchiterium. Wiem.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lucas, S. G. & Sobus, J. C. (1989) "The systematics of indricotheres." 358-378 in Prothero, D. R. & Schoch, R. M., (eds.) 1989: The Evolution of Perissodactyls. –Oxford University Press, New York, New York & Oxford, England