Indrikoterium

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Indrikoterium
Indricotherium transouralicum
Pavlova, 1922
Okres istnienia: późny oligocen–wczesny miocen
Indrikoterium
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd nieparzystokopytne
Rodzina Hyracodontidae
Podrodzina Indricotheriinae
Rodzaj Indricotherium
Gatunek Indricotherium transouralicum

Indrikoterium[1], indrykoterium[2] (Indricotherium transouralicum) – gatunek wymarłego ssaka z rodziny Hyracodontidae. Gigantyczny bezrogi krewniak nosorożców, największy znany ssak lądowy wszech czasów. Żył w Azji 25 milionów lat temu, podczas późnego oligocenu i wyginął we wczesnym miocenie. Dorosły samiec osiągał wysokość 7 metrów, długość 10 metrów i wagę 15 ton. Był roślinożercą zjadającym liście z drzew.

Nie jest pewne, jaki jest stopień jego pokrewieństwa z dwoma innymi przedstawicielami rodziny Hyracodontidae – Baluchitherium i Paraceratherium. Rodzaj Baluchitherium, opisany w 1913 r., jest obecnie generalnie uznawany za młodszy synonim opisanego 2 lata wcześniej Paraceratherium; jednak jeden z gatunków wchodzących w skład tego rodzaju – Baluchitherium grangeri (opisany w 1923 r. przez Osborna) – jest uznawany za synonim Indricotherium transouralicum. W tym wypadku obowiązująca jest nazwa starsza – I. transouralicum.

Lucas & Sobus (1989) zasugerowali jednak, że z kolei Indricotherium (rodzaj opisany w 1915 r.) również może być młodszym synonimem Paraceratherium, a różnice anatomiczne między nimi są tylko dowodem na występowanie u tego ostatniego dymorfizmu płciowego.

W kulturze[edytuj | edytuj kod]

Stworzenia te pojawiły się w serialu "Wędrówki z bestiami", a także, jako indrykotery, w RPG Dungeons & Dragons (w podręczniku Czarci Foliał).

Przypisy

  1. Indrikoterium. Encyklopedia PWN.
  2. Baluchiterium. Wiem.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lucas, S. G. & Sobus, J. C. (1989) "The systematics of indricotheres." 358-378 in Prothero, D. R. & Schoch, R. M., (eds.) 1989: The Evolution of Perissodactyls. –Oxford University Press, New York, New York & Oxford, England