Tracy Austin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tracy Austin
Tracy Austin
Państwo  Stany Zjednoczone
Miejsce zamieszkania Rolling Hills
Data i miejsce urodzenia 12 grudnia 1962
Palos Verdes Peninsula
Wzrost 165 cm
Masa ciała 54,4 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 23 października 1978
Zakończenie kariery Lipiec 1994
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 30 WTA, 7 ITF
Najwyżej w rankingu 1 (7 kwietnia 1980)
Australian Open QF (1981)
Roland Garros QF (1982, 1983)
Wimbledon SF (1979,1980)
US Open W (1979, 1981)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 4 WTA, 0 ITF
Najwyżej w rankingu 41 (14 sierpnia 1989)
Wimbledon 3R (1977)
US Open QF (1977, 1978)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Tracy Austin (ur. 12 grudnia 1962 w Palos Verdes) – tenisistka amerykańska.

Jako 10-latka zdobyła mistrzostwo USA w kategorii do lat 12; łącznie triumfowała w 22 krajowych turniejach mistrzowskich w różnych kategoriach juniorskich, jednak praktycznie karierę wśród juniorek zakończyła już jako 14-latka. Od 1977 występowała w turniejach zawodowych, w tym samym roku wygrała turniej w Portland oraz dotarła do ćwierćfinału wielkoszlemowego US Open; pokonała po drodze m.in. Sue Barker oraz Virginię Ruzici, a uległa Betty Stöve. Była najmłodszą ćwierćfinalistką któregokolwiek z turniejów wielkoszlemowych, wynik ten poprawiła dopiero Jennifer Capriati, osiągając jako 14-latka półfinał Wimbledonu w 1990.

23 października 1978 Austin uzyskała oficjalnie status tenisistki zawodowej. Wygrała w grze pojedynczej dwa turnieje wielkoszlemowe – US Open w 1979 (pokonała w finale Chris Evert 6:4, 6:3, zostając jednocześnie najmłodszą mistrzynią US Open w historii) i 1981 (wygrany zacięty finał z Martiną Navrátilovą 1:6, 7:6, 7:6). W 1980 wygrała ponadto Wimbledon w grze mieszanej (w parze z bratem Johnem Austinem), a rok później była w tej samej konkurencji finalistką.

Wygrała łącznie 29 turniejów w grze pojedynczej, ostatni z nich w 1982 w San Diego. Skutecznie przerwała dominację dwóch wieloletnich liderek kobiecego tenisa na świecie, Evert i Navrátilovej, zostając w 7 kwietnia 1980 na krótko liderką rankingu WTA.

Organizm Austin wyczerpała wczesna kariera. W 1983 przerwała karierę, trapiona licznymi kontuzjami. Próby powrotu skomplikował ciężki wypadek samochodowy w 1989. Ostatecznie w 1994 przez kilka miesięcy rywalizowała ponownie w cyklu turniejów WTA Tour, występując nawet w wielkoszlemowych Australian Open i French Open. Nie odniosła sukcesów, a po porażce na kortach French Open z Niemką Marketą Kochtą 6:0, 6:1 powróciła na sportową emeryturę. Tenisem zajęła się jako komentatorka.

W barwach USA zdobyła trzykrotnie Puchar Federacji (1978, 1979, 1980) oraz dwukrotnie Puchar Wightman (1979 i 1981).

W 1992 została przyjęta w poczet członków Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.

Finały wielkoszlemowe w grze pojedynczej[edytuj | edytuj kod]

Wygrane (2)[edytuj | edytuj kod]

Rok Turniej Przeciwniczka w finale Wynik
1979 US Open Stany Zjednoczone Chris Evert 6:4, 6:3
1981 US Open (2) Stany Zjednoczone Martina Navrátilová 1:6, 7:6, 7:6

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]