James Garfield

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
James Abram Garfield
James Abram Garfield, photo portrait seated.jpg
Prezydent James Garfield w latach 70. XIX wieku
Data i miejsce urodzenia 19 listopada 1831
Orange (hrabstwo Cuyahoga)
Data i miejsce śmierci 19 września 1881
Elberon (hrabstwo Monmouth)
20. prezydent Stanów Zjednoczonych
Okres od 4 marca 1881
do 19 września 1881
Przynależność polityczna Partia Republikańska
Wiceprezydent Chester Arthur
Poprzednik Rutherford Hayes
Następca Chester Arthur
James A Garfield Signature2.svg

James Abram Garfield (ur. 19 listopada 1831 w Orange (hrabstwo Cuyahoga), zm. 19 września 1881 w Elberon (hrabstwo Monmouth)) – dwudziesty prezydent USA (od marca do września 1881).

Młodość i edukacja[edytuj | edytuj kod]

James Abram Garfield urodził się 19 listopada 1831 roku w Orange, jako syn farmera, Abrama Garfileda i jego żony Elizy[1]. Abram Garfield zmarł w 1833 roku i przyszły prezydent został z matką i czworgiem rodzeństwa[1]. W wieku 10 lat, pracował dorywczo przy budowie kanału w Michigan, natomiast do szkoły uczęszczał bardzo nieregularnie[2]. W 1848 zatrudnił się jako stolarz przy budowie kanału Ohio, jednak już po roku musiał powrócić do domu, ze względu na zły stan zdrowia[2]. Rok później podjął naukę w Geauga Seminary w Chester, które było uważane za seminarium duchowne baptystów[2]. Studiując, dorabiał jako woźny, a latem pomagał przy żniwach[2]. W 1856 wstąpił na Williams College w Williamstown, a po jej ukończeniu został rektorem Western Reserve Electric Institute, gdzie wykładał filologię klasyczną, historię, filozofię, literaturę angielską oraz matematykę[2].

Dzięki zdolnościom oratorskim i głębokiej religijności, Garfield był uważany za zdolnego kaznodzieję[2]. W tamtych czasach, rozwinął się ruch ewolucjonizmu, który reprezentował m.in. brytyjski uczony John Denton[2]. Garfield jako religijny naukowiec, stanął z nim do pięciodniowej debaty, która była obserwowana przez około 1000 osób[3]. Sukces przyszłego prezydenta, zachęcił go do rozpoczęcia kariery politycznej[3].

Kariera polityczna[edytuj | edytuj kod]

W 1859 roku został członkiem legislatury stanowej Ohio, a rok później uzyskał prawo do prowadzenia samodzielnej praktyki prawniczej[3]. W czasie wojny secesyjnej zaciągnął się do wojska, gdzie w stopniu pułkownika służył w oddziale w Ohio[3]. Brał udział m.in. w bitwach pod Middle Creek czy Shiloh[3]. 11 stycznia 1862 został awansowany na generała brygady[3]. Jesienią tego samego roku został wybrany do Izby Reprezentantów, jednak pozostał w czynnej służbie wojskowej[3]. 19 września 1863 otrzymał awans na generała majora, a 5 grudnia, przeszedłszy w stan spoczynku, został kongresmanem[4]. Jako reprezentant Partii Republikańskiej, popierał Abrahama Lincolna, choć nie zgadzał się z niektórymi jego decyzjami[4]. Po skutecznym zamachu ma jego życie, prezydentem został Andrew Johnson, którego Garfield nie popierał i głosował za jego zdjęciem z urzędu[4]. Skorumpowana administracja Granta, zmniejszyła popularność republikanów, a po wycofaniu się z życia politycznego Thaddeusa Stevensa, Garfield, wraz z Jamesem Blaine'm, objął przywództwo w partii[4]. W 1877 Garfield zasiadał w komisji, która weryfikowała wybór Rutherforda Hayesa na prezydenta[4].

Na początku 1880 roku wygrał wybory do Senatu, jednak nigdy w nim nie zasiadł, bowiem 8 czerwca został kandydatem na prezydenta z ramienia Partii Republikańskiej[5]. Na początku konwencji najpoważniejszymi kandydatami byli Ulysses Grant (kandydat „Stalwarts” – konserwatywnego skrzydła) oraz James Blaine (kandydat „Half-Breeds” – umiarkowanego skrzydła)[5]. Po 30 głosowaniach żaden z kandydatów nie uzyskał wymaganej większości, a plasujący się na trzeciej pozycji, John Sherman przekazał swoje głosy na Garfielda[6]. Ten odmówił kandydowania, czym zaskarbił sobie poparcie większości delegatów i w 36. głosowaniu uzyskał 399 głosów[6]. Kandydatem na wiceprezydenta został Chester Arthur[6]. W głosowaniu powszechnym Garfield wygrał różnicą około 9 tysięcy głosów[7]. Obaj kandydaci zwyciężyli w 19 stanach, jednak Garfiled uzyskał 214 głosów w Kolegium Elektorów, podczas gdy jego rywal z Partii Demokratycznej, Winfield Hancock uzyskał ich 115[7].

Prezydentura i śmierć[edytuj | edytuj kod]

Funkcję sekretarza stanu w jego gabinecie objął jego rywal o nominację prezydencką – James Blaine[8]. Prezydentura Garfielda była krótka, zatem nie podjął on wielu inicjatyw[8]. 21 maja 1881 Clara Barton założyła Amerykański Czerwony Krzyż i zaproponowała by prezydent został jego przewodniczącym[8]. Garfield odmówił, twierdząc że ta funkcja należy się założycielce[8].

Za czasów jego prezydentury wyszedł na jaw skandal korupcyjny, który dotyczył Departamentu Poczty[8]. New York Times ujawnił, że Departament zawarł kontraktu, opiewające na 4 miliony dolarów, z politykami Partii Republikańskiej z zachodniego wybrzeża, aby szybko dostarczano tam pocztę[8]. Mimo tego, poczta była tam niekiedy dostarczana jedynie trzy raz w roku[8]. Prezydent żądał szybkiego ujawnienia i ukarania winnych, co przyspieszyło reformę administracji państwowej[8].

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Zamach na Jamesa Garfielda.

2 lipca 1881 roku, na waszyngtońskim dworcu kolejowym, Garfield został dwukrotnie postrzelony w plecy, przez Charlesa Guiteau[9]. Wcześniej, Guiteau zabiegał u prezydenta o stanowisko konsula we Francji, lecz Garfield odmówił[9]. Potem kilkakrotnie usiłował się dostać do Białego Domu, lecz został siłą z niego usunięty, co spowodowało chęć zemsty na prezydencie[9]. Ranny Garfield spędził dwa miesiące w łóżku, podczas gdy lekarze bezskutecznie usiłowali zlokalizować kulę, która utkwiła w ciele prezydenta[9]. 6 września, na własną prośbę został przewieziony nad morze, gdzie jednak dostał infekcji[9]. James Garfield zmarł 19 września 1881 w Elberon[9].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

James Garfield poślubił swoją koleżankę z dzieciństwa Lucretię Randolph 11 listopada 1858 roku[2]. Para miała siedmioro dzieci[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 L. Pastusiak: Prezydenci Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej. s. 411.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 2,8 L. Pastusiak: Prezydenci Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej. s. 412.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 L. Pastusiak: Prezydenci Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej. s. 413.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 L. Pastusiak: Prezydenci Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej. s. 414.
  5. 5,0 5,1 L. Pastusiak: Prezydenci Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej. s. 415.
  6. 6,0 6,1 6,2 L. Pastusiak: Prezydenci Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej. s. 416.
  7. 7,0 7,1 L. Pastusiak: Prezydenci Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej. s. 417.
  8. 8,0 8,1 8,2 8,3 8,4 8,5 8,6 8,7 L. Pastusiak: Prezydenci Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej. s. 418.
  9. 9,0 9,1 9,2 9,3 9,4 9,5 L. Pastusiak: Prezydenci Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej. s. 419.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Biografia w Biographical Directory of the United States Congress (ang.)