John McCain

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy senatora. Zobacz też: inne osoby o tym nazwisku.
John McCain
John Sidney McCain III
Ilustracja
John McCain (2009)
Data i miejsce urodzenia 29 sierpnia 1936
Coco Solo
Data i miejsce śmierci 25 sierpnia 2018
Cornville
Starszy Senator Stanów Zjednoczonych
z Arizony
Okres od 6 stycznia 1987
do 25 sierpnia 2018
Przynależność polityczna Partia Republikańska
Poprzednik Barry Goldwater
Następca Jon Kyl
John McCain (signature).svg
Odznaczenia
Srebrna Gwiazda (Stany Zjednoczone) Legia Zasługi - Officer (USA) Brązowa Gwiazda (Stany Zjednoczone) Purpurowe Serce (Stany Zjednoczone) Zaszczytny Krzyż Lotniczy (Stany Zjednoczone) Prisoner of War Medal Narodowy Bohater Gruzji Order Zwycięstwa Świętego Jerzego (Gruzja) Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi RP

John Sidney McCain III (ur. 29 sierpnia 1936 w Coco Solo, w Strefie Kanału Panamskiego, zm. 25 sierpnia 2018 w Cornville) – amerykański wojskowy i polityk, komandor US Navy, w latach 1983–1987 członek Izby Reprezentantów, a w latach 1987–2018 senator Partii Republikańskiej z Arizony, kandydat Partii Republikańskiej w wyborach prezydenckich w 2008 roku.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

John McCain jako student Akademii Marynarki Wojennej w Annapolis (ok. 1954)

Pochodził z rodziny oficerów wojskowych. Jego dziadek, John Sr. i ojciec, John Jr. byli admirałami Marynarki Wojennej USA. John S. McCain III urodził się w bazie lotniczej Coco Solo na terenie kontrolowanej przez Stany Zjednoczone Strefy Kanału Panamskiego. W związku z kolejnymi przydziałami służbowymi Johna McCaina Jr. rodzina często zmieniała miejsce zamieszkania. Młody John McCain wychowywał się m.in. w New London w Connecticut, Pearl Harbor na Hawajach oraz w wielu bazach wojskowych na Oceanie Spokojnym. Jego ojciec brał udział w walkach na Pacyfiku z flotą japońską jako dowódca okrętu podwodnego. Po zakończeniu II wojny światowej rodzina McCainów osiadła w Północnej Wirginii, gdzie John McCain uczęszczał do szkoły. W 1951 rozpoczął naukę w Episcopal High School w Alexandrii (Wirginia), a w 1954 wstąpił do Akademii Marynarki Wojennej w Annapolis.

Służba wojskowa[edytuj | edytuj kod]

John McCain (pierwszy z prawej) na tle samolotu treningowego T-2 Buckeye (1965)

Po ukończeniu studiów w 1958 został powołany do służby w stopniu podporucznika w bazach lotnictwa Marynarki Wojennej w Pensacola na Florydzie i Corpus Christi w Teksasie, gdzie odbywał szkolenie. Pilotował samoloty szturmowe A-1 Skyraider. Szkolenie ukończył w 1960 jako pilot lotnictwa szturmowego Marynarki Wojennej.

Służył na lotniskowcach USS „Intrepid” i USS „Enterprise” na Morzu Karaibskim, m.in. w trakcie kryzysu kubańskiego w 1962[1]. Następnie pracował jako instruktor w bazie lotniczej w Meridian (Missisipi). Od 1966 służył jako pilot samolotów A-4 Skyhawk w załodze lotniskowca USS „Forrestal” na Morzu Śródziemnym i Oceanie Atlantyckim.

Wojna w Wietnamie[edytuj | edytuj kod]

Od wiosny 1967 USS „Forrestal” brał udział w operacji „Rolling Thunder” podczas wojny wietnamskiej. Celem operacji było zniszczenie infrastruktury, zaplecza przemysłowego i obrony przeciwlotniczej Wietnamu Północnego. McCain brał udział w nalotach na obiekty wojskowe i przemysłowe. Został ranny w katastrofie, do której doszło 29 lipca 1967 na pokładzie USS „Forrestal”, w wyniku przypadkowego odpalenia rakiety przez jeden z przygotowujących się do startu samolotów. Na czas remontu lotniskowca McCain zgłosił się do służby w eskadrze szturmowej lotniskowca USS „Oriskany”.

Jeniec wojenny[edytuj | edytuj kod]

26 października 1967, gdy brał udział w nalocie na elektrociepłownię w centrum Hanoi, jego samolot został zestrzelony. W wyniku trafienia złamał obie ręce i nogę. Katapultował się i wylądował w jeziorze Truc Bach. Wietnamczycy pojmali rannego McCaina i zatrzymali w miejscowym więzieniu. Mimo ciężkich przesłuchań McCain nie ujawnił niczego poza swoim nazwiskiem, stopniem, numerem i datą urodzenia. Dopiero gdy okazało się, że jest synem amerykańskiego dowódcy wysokiej rangi (John McCain Jr. był wówczas dowódcą Sił US Navy w Europie), został poddany leczeniu w szpitalu, a informacja o jego pojmaniu została ujawniona stronie amerykańskiej. W grudniu 1967 trafił do obozu jenieckiego. Początkowo przebywał w celi z dwoma innymi Amerykanami, zaś od marca 1968 przez kolejne dwa lata był zamknięty w izolatce. Gdy jego ojciec został w lipcu 1968 mianowany dowódcą Sił Amerykańskich na Pacyfiku (CINCPAC), władze północnowietnamskie zaoferowały młodemu McCainowi możliwość zwolnienia. Wobec braku zgody Wietnamczyków na uwolnienie innych jeńców amerykańskich, McCain odmówił[2]. Od sierpnia 1968 poddawany był ciężkim torturom. W międzyczasie zachorował na dyzenterię. W czasie pobytu w obozie miał przeżyć próbę samobójczą. W wyniku tortur zmuszono go do podpisania oświadczenia, w którym przyznawał się do rzekomych zbrodni wojennych. Po odmowie podpisania kolejnego oświadczenia był ponownie poddany torturom. Jak sam twierdził, przy życiu trzymała go modlitwa. Więzienie stało się miejscem, gdzie umocniła się jego wiara[3].

W grudniu 1969 został przeniesiony do więzienia Hỏa Lò, w następnych latach był przenoszony do kolejnych obozów jenieckich, a warunki, w których przetrzymywano jeńców, poprawiły się. W związku z podpisaniem 27 stycznia 1973 w Paryżu porozumień pokojowych między stronami walczącymi w wojnie wietnamskiej, McCain został 15 marca 1973 zwolniony i powrócił do USA.

Powrót do Stanów Zjednoczonych[edytuj | edytuj kod]

John McCain podczas wywiadu po powrocie do kraju (24 kwietnia 1973)

Po powrocie do Stanów Zjednoczonych McCain stał się bohaterem mediów. Spotkał się z prezydentem Richardem Nixonem, publikowano o nim artykuły w prasie. Poddał się także intensywnej rehabilitacji z myślą o powrocie do czynnej służby. W latach 1973–1974 uczęszczał do National War College w Waszyngtonie. W 1974 objął stanowisko dowódcy eskadry samolotów w bazie lotnictwa Marynarki Wojennej koło Jacksonville na Florydzie.

W 1976 rozważał możliwość startu w wyborach do Izby Reprezentantów. Jednak z rekomendacji ówczesnego dowódcy Marynarki Wojennej Jamesa Hollowaya został w 1977 oficerem łącznikowym US Navy w Senacie. Nawiązał szereg znajomości z wpływowymi politykami obu partii. W 1981 odszedł ze służby w Marynarce w stopniu komandora.

Kariera polityczna[edytuj | edytuj kod]

Izba Reprezentantów[edytuj | edytuj kod]

Senator John McCain z prezydentem Ronaldem Reaganem (3 marca 1987)

Po przeprowadzce do Phoenix w Arizonie zajmował się public relations w należącym do jego teścia przedsiębiorstwie Hensley Beverage Company, aby zyskać tym sposobem poparcie lokalnych wyborców[4]. Zwyciężywszy wcześniej w prawyborach o uzyskanie nominacji z ramienia Republikanów, w listopadzie 1982 wygrał wybory do Izby Reprezentantów. Zasiadał m.in. w Komitecie Spraw Wewnętrznych, przewodniczył republikańskiemu zespołowi ds. Indian. Wspierał politykę prezydenta Ronalda Reagana. W 1984 w kolejnych wyborach do Izby uzyskał reelekcję. Mimo swego poparcia dla prezydenta, w 1985 głosował za odrzuceniem weta Reagana wobec Aktu Przeciwko Apartheidowi nakładającego sankcje na RPA. W tym samym roku odbył wraz z dziennikarzem CBS Walterem Cronkite’em pierwszą od czasu uwolnienia podróż do Wietnamu.

Senat[edytuj | edytuj kod]

Senator John McCain przemawiający w Pentagonie (19 września 1997)

W związku z przejściem na polityczną emeryturę wieloletniego senatora republikańskiego z Arizony Barry’ego Goldwatera, w 1986 McCain zdecydował się ubiegać o funkcję senatora. Nominację wewnątrzpartyjną uzyskał bez konkurencji w prawyborach, a w wyborach powszechnych pokonał demokratycznego oponenta Richarda Kimballa. Mandat objął 6 stycznia 1987. Został członkiem Komisji Sił Zbrojnych, Komisji Handlu, Nauki i Transportu oraz Komisji ds. Indian. W latach 1992, 1998 i 2004 ponownie wygrywał wybory, deklasując rywali. W dotychczasowej senackiej karierze był przewodniczącym Komisji ds. Indian (1995–1997 i ponownie 2005–2007), przewodniczącym Komisji Handlu, Nauki i Transportu (1997–2001, 2001, 2003–2005). Od 2007 do 2018 był liderem mniejszości republikańskiej w Komisji Sił Zbrojnych.

W Senacie sponsorował wraz z Russem Feingoldem ustawę Bipartisan Campaign Reform Act reformującą finansowanie amerykańskich kampanii wyborczych, znaną potocznie jako „McCain-Feingold Bill”.

Był jednym z trzech ostatnich weteranów wojny wietnamskiej (obok Johna Kerry’ego oraz Toma Carpera, demokraty z Delaware), którzy zasiadali w Senacie, choć jeszcze stosunkowo niedawno było ich więcej (np. Chuck Hagel, Chuck Robb, Max Cleland, Al Gore).

Kandydatura w wyborach prezydenckich[edytuj | edytuj kod]

Senator John McCain ze swoimi zwolennikami w Portsmouth w stanie New Hampshire (25 kwietnia 2007)
Senator John McCain z prezydentem George’em W. Bushem w Białym Domu (5 marca 2008)

Wybory w 2000[edytuj | edytuj kod]

W 2000 ubiegał się o nominację republikanów na urząd prezydenta i wygrał prawybory w stanach New Hampshire, Michigan, Arizona, Rhode Island, Connecticut i Vermont. Nominację jednak uzyskał wówczas gubernator Teksasu George W. Bush.

Wybory w 2008[edytuj | edytuj kod]

W głosowaniu 4 listopada 2008 elektorzy popierający McCaina otrzymali łącznie ponad 58 mln głosów (46%). W głosowaniu elektorów 15 grudnia 2008 McCain uzyskał 173 głosy elektorskie, natomiast Barack Obama 365.

4 marca 2008, po wygraniu prawyborów w 21 stanach, zapewnił sobie nominację Partii Republikańskiej na jej kandydata w wyborach prezydenckich w 2008. Był groźnym konkurentem dla kandydata demokratów Baracka Obamy m.in. ze względu na swój dystans wobec niepopularnej administracji Busha.

21 lutego 2008 New York Times opublikował szkalujący McCaina artykuł, który zgromadził wokół niego tych republikanów, którzy wcześniej byli mu nieprzychylni[5].

26 lipca 2008 spotkał się z Dalajlamą XIV i wezwał władze Chin do uwolnienia tybetańskich więźniów politycznych[6].

29 sierpnia 2008 ogłosił, że jeśli wygra wybory, wiceprezydentem zostanie ówczesna gubernator Alaski Sarah Palin[7].

McCain otrzymał nominację partyjną podczas konwencji w Minneapolis-Saint Paul w Minnesocie, która odbyła się w dniach 1 września-4 września 2008[8].

Przed wyborami wziął udział w trzech telewizyjnych debatach z Barackiem Obamą. Według większości sondaży i komentatorów wygrał je nieznacznie Obama[9].

W ostatnich sondażach przedwyborczych tracił od kilku do kilkunastu procent w stosunku do Baracka Obamy[10][11].

W noc powyborczą, w oparciu o jednoznacznie niekorzystne dla siebie nieoficjalne wyniki z kluczowych stanów, McCain uznał swoją porażkę i pogratulował zwycięstwa Obamie.

Program wyborczy[edytuj | edytuj kod]

W swoim przemówieniu 15 maja 2008 zapowiedział, że jeśli zostanie prezydentem, to do 2013 obniży podatki i uszczelni granicę z Meksykiem. Obiecał również zakończenie tragicznych wydarzeń w Darfurze, wycofanie do 2013 części wojsk amerykańskich z Iraku oraz powołanie Ligi Państw Demokratycznych[12].

Proponował uprościć system podatkowy (dwa niższe progi i znaczne ulgi) dla pobudzenia gospodarki. Był za trwałą obniżką progów przyjętą za pierwszej kadencji prezydenta Busha (inaczej obniżki te znikną w 2010). Wyższa stawka wzrosłaby wtedy do 39,6%. Senator z Arizony proponował też obniżenie z 35 do 25% podatku od firm i zawieszenie latem akcyzy federalnej od benzyny (18,4%) i oleju napędowego (24,4%). Rodzinom z klas średnich chciał obniżyć podatek, podwajając do 7 tys. dol. rocznie sumę zwolnioną z podatku na każdego członka rodziny. Zobowiązał się zrównoważyć w ciągu czterech lat budżet federalny. Uważał, że rządowa pomoc dla sektora bankowego powinna jedynie zapobiegać ryzykom systemowym zagrażającym całemu systemowi finansowemu i gospodarce.

Senator John McCain z (od lewej) Toodem i Sarah Palin oraz ze swoją żoną Cindy w Fairfax w stanie Wirginia (10 września 2008)

Proponował również w kampanii wyborczej przeznaczenie 10 mld dol. dla właścicieli domów, aby mogli zmienić warunki spłaty kredytów na korzystniejsze. Chciał, by ubezpieczeni sami dokonywali wyboru prywatnego ubezpieczenia, wówczas zwiększyłaby się konkurencja. Był za upowszechnianiem nieopodatkowanych kont oszczędnościowych na dbanie o zdrowie.

Zakładał redukcję emisji dwutlenku węgla o dwie trzecie do 2050, nalegał na budowę elektrowni jądrowych i rozwiązanie sporów o składowanie i utylizację odpadów materiałów rozszczepialnych[13].

Zapowiadał również, że będzie dążył jako prezydent do wykluczenia Rosji z grupy G8[14], a także zapewnił, że będzie bronić krajów dawnego bloku sowieckiego przed rosyjskim imperializmem[15]. Przeciwstawiał się wysuwanym m.in. przez Obamę propozycjom dyplomatycznego zaangażowania reżimów wrogich wobec USA, takich jak Kuba czy Iran[16].

Krytyka[edytuj | edytuj kod]

Przeciwnicy McCaina odwoływali się zwykle do groźby kontynuacji powszechnie źle ocenianej polityki George’a W. Busha, przede wszystkim w kwestiach gospodarki i sytuacji międzynarodowej. Często wysuwany był także argument wieku kandydata. W przypadku wygranej John McCain byłby najstarszym prezydentem w momencie wyboru w historii USA (72 lata). W kontekście tego argumentu przeciwnicy kandydata przypominali niekiedy jego wpadki – np. dwie wypowiedzi na temat nieistniejącego już kraju, Czechosłowacji[17].

We wrześniu 2008 McCain został skrytykowany przez sztab Obamy oraz liberalne i konserwatywne media za niejednoznaczne wypowiedzi na temat kryzysu na giełdzie[18].

McCain był także krytykowany za liczne negatywne elementy kampanii wyborczej wobec Obamy[19].

Naraził się również na krytykę zespołu muzycznego Foo Fighters za bezprawne wykorzystanie utworu „My Hero” pochodzącego z ich albumu „Color and the shape” (1997). Muzycy skarżyli się, że McCain nie starał się uzyskać zgody na użycie ich utworu w swojej kampanii.

Działalność po 2008 roku[edytuj | edytuj kod]

McCain był w USA głównym zwolennikiem interwencji militarnej w Libii. Powoływał się na przykłady katastrof humanitarnych w Rwandzie i Bośni w latach 90. XX wieku, gdy USA nie zdecydowały się na interwencje. McCain przekonywał do interwencji już w lutym, a po rezolucji ONZ, gdy demokratyczny prezydent Barack Obama podejmował decyzje o akcji militarnej bez konsultacji z Kongresem, McCain bronił tej decyzji przed parlamentem. Po przekazaniu dowództwa nad operacją libijską w ręce NATO krytykował natomiast wycofanie lotnictwa i pozostawienie działań wyłącznie w rękach europejskich sojuszników i nalegał też na dostarczenie powstańcom broni[20].

W maju 2018 ukazała się jego książka pt. „Restless Wave: Good Times, Just Causes, Great Fights, and Other Appreciations” (Niespokojna fala: dobre czasy, słuszne sprawy, wielkie walki i uznanie dla innych rzeczy), która jest jego wspomnieniami i jednocześnie pożegnalną publikacją[21].

W lipcu 2017 przeszedł operację usunięcia zakrzepu, podczas operacji zdiagnozowano u niego agresywną postać nowotworu mózgu[23]. Zmarł 25 sierpnia 2018 o 16:28 MT w otoczeniu najbliższej rodziny, dzień po ogłoszeniu, że zdecydował się na przerwanie uciążliwej terapii onkologicznej, która nie przynosiła oczekiwanych efektów[24][25][26]. 2 września 2018 został pochowany na cmentarzu Akademii Marynarki Wojennej w Annapolis[27].

Poglądy polityczne[edytuj | edytuj kod]

McCain był przeciwnikiem aborcji. Podczas kampanii prezydenckiej oświadczył też, że będzie „prezydentem broniącym życia poczętego”[28].

Wyniki wyborów[edytuj | edytuj kod]

Izba Reprezentantów[edytuj | edytuj kod]

Wybory w 1. kongresowym okręgu w Arizonie.

  • 1982
  • 1984
    • John McCain (R) – 162 418 (78,08%)
    • Harry W. Braun (D) – 45 609 (21,93%)

Senat[edytuj | edytuj kod]

Podano najważniejszych konkurentów.

  • 1986
    • John McCain (R) – 521 850 (60%)
    • Richard Kimball (D) – 340 965 (40%)
  • 1992
    • John McCain (R) – 771 395 (56%)
    • Claire Sargent (D) – 436 321 (32%)
    • Evan Mecham (I-niezależny) – 145 361 (11%)
  • 1998
    • John McCain (R) – 696 577 (69%)
    • Ed Ranger (D) – 275 224 (27%)
  • 2004
    • John McCain (R) – 1 505 372 (77%)
    • Stuart Starky (D) – 404 507 (21%)
  • 2010
    • John McCain (R) – 926 372 (59%)
    • Rodney Glassman (D) – 540 904 (35%)
    • David Nolan (LBT) – 72 993 (5%)

Prawybory Partii Republikańskiej[edytuj | edytuj kod]

Wybory prezydenckie w 2008[edytuj | edytuj kod]

Rozkład głosów Kolegium Elektorów w wyborach 2008 r.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

John McCain podczas chrztu okrętu USS „John S. McCain” w Bath Iron Works w stanie Maine z (od lewej) matką Robertą, synem Jackiem, córką Meghan i żoną Cindy (26 sierpnia 1992)

W 1965 ożenił się z Carol Shepp i adoptował jej dwóch synów: Douglasa (ur. 1960) i Andrew (ur. 1962). Z tego związku miał także córkę Sidney (ur. 1966). W 1979, gdy jego małżeństwo przechodziło kryzys, poznał swoją obecną żonę Cindy Hensley. Ich wzajemne relacje szybko się rozwijały. W kwietniu 1980 John McCain rozwiódł się ze swoją pierwszą żoną Carol, a 17 maja wziął ślub z Cindy. Miał z nią czwórkę dzieci: córki Meghan (ur. 1984) i adoptowaną z Bangladeszu w 1993 Bridget (ur. 1991) oraz dwóch synów Johna Sidneya IV „Jacka” (ur. 1986) i Jamesa (ur. 1988). Oprócz siedmiorga dzieci miał również czworo wnucząt.

Zagrał epizodyczne role w komedii romantycznej Polowanie na druhny (2005) oraz w 5. sezonie serialu 24 godziny.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. McCain: Experience to Lead (ang.). www.johnmccain.com, 2 listopada 2007. [dostęp 2008-02-01].
  2. Piotr Gillert: John McCain, republikanin (pol.). Rzeczpospolita, 31 grudnia 2007. [dostęp 2008-02-01].
  3. John McCain – wyznawca amerykańskiego honoru. Fronda 46 2008, s. 188.
  4. David Halbfinger: For McCains, a Public Path but Private Wealth (ang.). nytimes.com, 22 sierpnia 2008. [dostęp 2018-08-26].
  5. BBC NEWS | Americas | McCain denies lobbyist allegation, news.bbc.co.uk [dostęp 2017-11-24].
  6. McCain wzywa Chiny do zwolnienia tybetańskich więźniów, „Rzeczpospolita”.
  7. Kandydat na prezydenta Republikanin John McCain..., wyborcza.pl [dostęp 2017-11-24].
  8. McCain na prezydenta, Palin na bullteriera.
  9. Kolejna wygrana Obamy.
  10. Rp.pl: Najważniejsze wiadomości z Polski i ze świata. – rp.pl, rp.pl [dostęp 2017-11-24] (pol.).
  11. McCain pnie się w sondażach, rp.pl [dostęp 2017-11-24] (pol.).
  12. Gazeta Wyborcza, s. 17, 19 maja 2008.
  13. Jaka gospodarka w USA, rp.pl [dostęp 2017-11-24] (pol.).
  14. McCain ponownie wzywa do wykluczenia Rosji z G8, rp.pl [dostęp 2017-11-24] (pol.).
  15. McCain: nie opuścimy krajów Europy Wschodniej, rp.pl [dostęp 2017-11-24] (pol.).
  16. _McCain i Obama a polityka zagraniczna USA.
  17. Kamil Janicki, John McCain zatrzymał się w czasie?, „Histmag.org”, 28.07.08.
  18. McCain: 72-letnie dziecko we mgle.
  19. Brudne gry sztabów wyborczych, rp.pl [dostęp 2017-11-24] (pol.).
  20. 30-40 proc. sił lądowych Kaddafiego unieszkodliwione (pol.). tvvn24.pl, 2011-04-22. [dostęp 2011-04-22].
  21. Tadeusz Zachurski: USA: Ukazały się wspomnienia Johna McCaina. To pożegnanie.. Interia.pl, 2018-05-23. [dostęp 2018-08-13].
  22. Piękna filmowa spowiedź umierającej ikony. Oto John McCain! [dostęp 2018-07-11].
  23. USA: chory na raka McCain weźmie udział w debacie dotyczącej Obamacare – Ubezpieczenia zdrowotne, rynekzdrowia.pl, 25 lipca 2017 [dostęp 2017-07-26] (pol.).
  24. US Senator John McCain dies aged 81 (ang.). bbc.com, 26 sierpnia 2018. [dostęp 2018-08-26].
  25. Robert D. McFadden: John McCain, War Hero, Senator, Presidential Contender, Dies at 81 (ang.). nytimes.com, 25 sierpnia 2018. [dostęp 2018-08-26].
  26. Bohater wojenny, mąż stanu, orędownik Polski w NATO. John McCain nie żyje. tvn24.pl, 26 sierpnia 2018. [dostęp 2018-08-26].
  27. John McCain funeral: Senator laid to rest at US Naval Academy. BBC News. [dostęp 2018-09-03].
  28. Obama i McCain rywalizują o religijnych wyborców.
  29. John McCain decorated with Georgia’s Order of the National Hero (ang.).
  30. Georgia finds National Hero in John McCain (ang.). 2010-04-11.
  31. McCain becomes National Hero of Georgia (ang.). 2010-04-11.
  32. Andrzej Rojek: Odszedł senator John McCain - laureat Jan Karski Spirit Award. jankarski.net, 2018-08-28. [dostęp 2018-08-29].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
John Jacob Rhodes
Członek Izby Reprezentantów Stanów Zjednoczonych z 1. kongresowego okręgu w Arizonie
1983–1987
Następca
John Jacob Rhodes III
Poprzednik
Barry Goldwater
Senator Stanów Zjednoczonych z Arizony Klasa 3
1987–2018
Następca
Jon Kyl
Poprzednik
Daniel Inouye
Przewodniczący Komisji ds. Indian Senatu Stanów Zjednoczonych
1995–1997
Następca
Ben Nighthorse Campbell
Poprzednik
Larry Pressler
Przewodniczący Komisji Handlu, Nauki i Transportu Senatu Stanów Zjednoczonych
1997–2001
Następca
Fritz Hollings
Poprzednik
Fritz Hollings
Przewodniczący Komisji Handlu, Nauki i Transportu Senatu Stanów Zjednoczonych
2001–2018
Następca
Fritz Hollings
Poprzednik
Fritz Hollings
Przewodniczący Komisji Handlu, Nauki i Transportu Senatu Stanów Zjednoczonych
2003–2005
Następca
Ted Stevens
Poprzednik
Ben Nighthorse Campbell
Przewodniczący Komisji ds. Indian Senatu Stanów Zjednoczonych
2005–2007
Następca
Byron Dorgan
Poprzednik
Carl Levin
Lider mniejszości Komisji Sił Zbrojnych Senatu Stanów Zjednoczonych
2007–2018
Następca
wakat