Air Canada

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Air Canada
Air Canada
IATA
AC
ICAO
ACA
Znak
AIR CANADA
Historia
Data założenia 1939 (jako Trans-Canada Airlines)
Lokalizacja
Węzeł Port lotniczy Toronto-Lester B. Pearson, Port lotniczy Montreal-Pierre Elliott Trudeau, Port lotniczy Vancouver, Port lotniczy Calgary
Węzeł rezerwowy Port lotniczy Edmonton, Port lotniczy Halifax, Port lotniczy Ottawa
Kooperacja
Program lojalnościowy Aeroplan
Sojusz Star Alliance
Powiązania Maple Leaf Lounge
Flota
Liczba samolotów 325
Liczba tras 178
Przedsiębiorstwo
Siedziba Montreal  Kanada
Członkowie zarządu David Richardson, Calin Rovinescu
Udziałowcy ACE Aviation Holdings Inc.
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Boeing 767-300 (C-GGFJ) linii Air Canada

Air Canadakanadyjska narodowa linia lotnicza z siedzibą w Montrealu. Oferuje loty na trasach do 240 miast. Obecny skład floty liczy 325 samolotów[1]. Powstała w 1937 roku jako część innej firmy, a w 1964 roku została narodową linią Kanady. Air Canada jest dziewiątą co do wielkości pasażerską linią lotniczą na świecie pod względem rozmiarów floty[2]. W 2006 roku skorzystało z niej 34 mln pasażerów. Członek i jeden z założycieli sojuszu Star Alliance.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Linie lotnicze "Trans-Canada"[edytuj | edytuj kod]

Lockheed L-10 Electra w barwach Trans-Canada Airlines

Rodowód państwowych linii lotniczych w Kanadzie wywodzi się z państwowych kolei CNR, które były tam pierwszym środkiem masowego transportu. Poprzednik Air Canada, linie Trans-Canada Airlines, zostały założone przez rząd federalny 10 kwietnia 1936 jako kompania subsydiarna CNR. Ponieważ była to największa korporacja publiczna, jej właśnie powierzono „kanadyjskie niebo” w obawie, że zostanie wcześniej podbite przez Amerykanów. Jak się później okazało, dla kolei był to pomysł na zjadanie własnego ogona. Samoloty szybko zaczęły konkurować z pociągami i w rezultacie z biegiem czasu przyczyniły się do upadku kolejowej komunikacji pasażerskiej.

Nowe Ministerstwo Transportu pod dowództwem ministra C.D. Howe'a potrzebowało linię lotniczą pod kontrolą rządu, która łączyłaby krańce Kanady od Pacyfiku do Atlantyku. Linie lotnicze Trans-Canada zakupiły dwa samoloty typu Lockheed L-10 Electra i jednego Boeinga Stearman PT-17 Kaydet, używając 5 milionów dolarów od rządu kanadyjskiego.

Przewóz pasażerów rozpoczął się 1 września 1937 roku, gdy samolot Lockheed L-10 Electra przewiózł dwóch pasażerów i pocztę z Vancouver do amerykańskiego miasta Seattle. Loty transkontynentalne rozpoczęły się 1 kwietnia 1939 roku z Montrealu do Vancouver, a używane zostały nowo zakupione Lockheed L-14 Super Electras (12 samolotów) i Lockheed L-18 Lodestars (6 samolotów). Pierwsze stewardessy i stewardów zatrudniono 1 lipca 1938 roku, liczba pracowników wzrosła do 500 osób.

W 5 lat po założeniu TCA, konkurencyjne dla CNR koleje Canadian Pacific Railway (kolosalnie zasłużone w kolonizacji zachodniej Kanady) również postanowiły powołać swoje linie lotnicze. Canadian Pacific Air Lines powstały w wyniku połączenia maleńkich przewoźników specjalizujących się w obsłudze odludnych miejsc na północy. Chociaż bardzo ambitne, linie te nigdy nie miały szans ze wspieranymi przez rząd federalny liniami, ponieważ to właśnie rząd regulował, kto ma np. latać do Paryża lub na Daleki Wschód i ustalał limity rejsów na głównych połączeniach krajowych. W rezultacie różnych zmagań finansowych, transakcji i ewolucji – spadkobierca linii zachodnich czyli Canadian Airlines został przyłączony do Air Canada w 2000 roku.

Siedzibę firmy i główną bazę techniczną usadowiono pośrodku tego wielkiego kraju – w Winnipegu – ale w 1949 roku wymogi federalne spowodowały przeprowadzkę do Montrealu.

W 1964 roku Trans-Canada została narodową linią lotniczą Kanady. W tym samym roku pewien młody prawnik i poseł z Quebeku Jean Chrétien (w przyszłości premier Kanady) zasugerował zmianę nazwy na "Air Canada", co rząd uczynił 1 stycznia następnego roku.

Lata 80. i 90.[edytuj | edytuj kod]

W późnych latach 70. Air Canada odłączyła się od macierzystej korporacji CNR, stając się oddzielną korporacją publiczną. W latach 80. Air Canada popadła w długi, ponieważ modernizowała flotę i zakupiła linie regionalne, jak na przykład Air Nova i Air BC. Recesja gospodarcza w Kanadzie również przyczyniła się do strat.

Deregulacja kanadyjskiego rynku lotniczego w 1987 otworzyła innym liniom lotniczym dostęp do sprawiedliwej konkurencji. W 1989 Air Canada została sprywatyzowana i 43% akcji sprzedano na rynku publicznym.

W maju 1997 Air Canada wraz z 4 innymi liniami (Lufthansa, Scandinavian Airlines System, Thai Airways International i United Airlines) utworzyła sojusz Star Alliance.

W okresie 2001-2004 istniały linie Air Canda Tango, które oferowały – przy minimum świadczeń – wyjątkowo tanie połączenia pomiędzy ważniejszymi miastami i czasem trasy wakacyjne, np. na Florydę. Samoloty zdobione były tradycyjnymi insygniami Air Canada ale w kolorze purpurowym. W zamiarze pomysłodawców Tango miało konkurować z niskobudżetowymi przewoźnikami prywatnymi w rodzaju Canada 3000 czy WestJet. Linie nie przetrwały, ale Air Canda do dziś używa określenia Tango do oznaczenia najtańszych usług.

Podobna historia dotyczyła w okresie 2002-2004 innej, maksymalnie taniej linii – Zip z Calgary. W zamian za pozbawienie podróżnych jakichkolwiek wygód, mogła podjąć walkę z tanim WestJetem w zachodniej Kanadzie. Flota dwunastu, jaskrawo pomalowanych Boeingów rozwoziła pasażerów w jednej tylko klasie, ale i ją pochłonęła „wielka restrukturyzacja”.

Prywatyzacja[edytuj | edytuj kod]

W styczniu 2001 Air Canada przejęła linie Canadian Airlines, które w tym czasie były drugimi co do wielkości liniami lotniczymi w Kanadzie. Skutkiem tego zakupu Air Canada stała się wówczas dwunastym co do wielkości przewoźnikiem na świecie. W rok po przejęciu swego największego konkurenta, Air Canada stanęła w obliczu bankructwa, zawiesiła wypłaty na rzecz wierzycieli i zażądała ochrony dóbr, którą zdjęto po roku. Nastąpiła gruntowna reorganizacja firmy, tysiące pracowników straciło pracę. Na pomoc w promocji nowego wizerunku firmy wezwano nawet piosenkarkę Celine Dion, która zaśpiewała przebój You and I, do którego słowa stworzył jeden z pracowników działu reklamy. Pierwszy wokalny głos Kanady stał się dla celów tejże reklamy „Nowym głosem Air Canada”. Rozwścieczyło to związki zawodowe, które wolałyby inaczej wydawać pieniądze, ale zarząd przekonywał, że taka akcja podnosi prestiż i ducha firmy. Wprowadzano też oszczędności:

- brak ciepłego posiłku w klasie ekonomicznej przy lotach lokalnych do 5 godzin (są wyjątki),

- dodatkowe posiłki za opłatą,

- malowanie kadłubów lżejszą farbą dla mniejszego zużycia paliwa,

- wprowadzenie poduszek dmuchanych (lżejszych) w lotach krótkodystansowych.

Najważniejszą jednak zmianą było przyłączenie 6 mniejszych linii lotniczych pod sztandarem Air Canada oraz powołanie spółki zależnej Air Canada Jazz. I wówczas dopiero, w styczniu 2005 r., Air Canada weszła pod skrzydła specjalnie powołanego do jej prowadzenia montrealskiego holdingu ACE Aviation (33 tys. pracowników, obroty 10 mld dol. rocznie). Calin Rovinescu jest prezesem firmy, a David I. Richardson prezesem rady nadzorczej holdingu, który trzyma kontrolny pakiet akcji Air Canada.

Air Canada posiadała najbardziej pretensjonalny slogan reklamowy, jaki sobie można wyobrazić: „At Air Canada we are not happy until you are happy.” Obecny brzmi zwięźle: „Go Far”.

Głównym węzłem komunikacyjnym Air Canada jest port lotniczy Pearsona, który choć prawie w całości leży w Mississaudze, mianowany jest torontońskim. Wg brytyjskiego Institute of Transport Management w 2007 – najlepsze lotnisko na świecie.

Innowacje[edytuj | edytuj kod]

Narodowy przewoźnik zawsze starał się o krok wyprzedzać konkurencję. W 1958 linie jako pierwsze zainstalowały prototyp „czarnej skrzynki” czyli urządzenia rejestrującego parametry lotu. Już w 1961 jako pierwsze na świecie (2 lata przed Amerykanami) pioniersko użyły wczesnych, konstruowanych na zamówienie komputerów Gemini do rezerwacji biletów, z zawrotną prędkością 10 transakcji na sekundę. Wymyślony wówczas przez firme Ferranti system ReserVec, mimo iż genialnie sprawdził się w działaniu, nie podbił świata. Przegrał niesłusznie z koncepcjami IBM. W 1963 wraz z wprowadzeniem samolotu DC-8, jako pierwsi używają odrzutowca do przewozu frachtu.

7 grudnia 1987 Air Canada stał pierwszym na świecie przewoźnikiem, który zabronił palenia na pokładzie swoich samolotów. Trzy lata później jako pierwszy w Kanadzie wprowadza do floty bazowy model Airbusa A320.

W 1992 znów jako pierwsi w świecie, oferują pasażerom samolotu „telefon na wyciągnięcie ręki”, a w 1997 znaleźli sposób na wydawanie biletów elektronicznych już w biurach podróży. W 2000 Air Canada była pierwszą komercyjną linią na świecie, zezwalającą pasażerom podczas lotu na korzystanie z ich laptopów, włącznie z przekazywaniem poczty elektronicznej.

Po całkowitej prywatyzacji w 1989 Air Canada wprowadziła swoją własną kartę kredytową enRoute (dziś w rękach AMEX-u). Dzięki zakupom przez nią, można gromadzić mile podróżne i kupować taniej bilety w programie Aeroplan, który jest konkurentem lepiej znanego programu Air Miles. Służy także klientom Bell Canada, Costco i Esso. Niewykorzystane punkty przestają być ważne po 7 latach od transakcji.


Oferta przewoźnika na pokładzie samolotu[edytuj | edytuj kod]

Air Canada oferuje kilka sposobów skutecznego zabicia czasu podczas długiego lotu. Większość samolotów tradycyjnie posiada wspólny duży ekran plus małe monitory pod sufitem co kilka rzędów, gdzie wyświetlane są wiadomości telewizji CBC i amerykańskie filmy. Dodatkowo, na pokładzie Embraerów, każdy pasażer ma dostęp do systemu AVOD (audio i wideo na życzenie).

Wraz z nowym wystrojem wnętrz we wszystkich samolotach pojawia się sukcesywnie udoskonalony system Thales i4500. Na tylnych ścianach foteli mocowane są 9-calowe monitory sterowane dotykowo, które każdemu zapewnią indywidualną rozrywkę w postaci gier, filmów, wiadomości, itd. Korzystając z podłączonego systemu GPS pasażer może dowiedzieć się, gdzie właśnie się znajduje, jakie jest pod nim miasto, może poznać jego historię, atrakcje, itp. Może słuchać satelitarnego radia XM. Przez porty USB w fotelu podłączyć można własny sprzęt (laptopy, konsole gier i inne urządzenia).

Katastrofy[edytuj | edytuj kod]

  • 1963: Najgorsza ze wszystkich tragedia w dziejach kanadyjskiego lotnictwa. Nowy, potężny DC-8 traci szybkość podczas wznoszenia się z lotniska w Dorval pod Montrealem. Po 4 minutach lotu wskutek awarii technicznej spada w pobliskie bagna. Giną wszyscy na pokładzie – 118 osób. Wskutek olbrzymiego korku na ulicach Montrealu, 8 osób spóźniło się na lot do Toronto.
  • 1970: Najgorsza katastrofa w historii lotniska Pearsona w Toronto. Ląduje DC-8 z Montrealu. Piloci popełniają błędy. Podczas manewru lądowania tracą kontrolę nad maszyną i kładą ją zbyt gwałtownie. Od skrzydła odrywa się jeden z silników uszkadzając przewód paliwowy. Mimo, to udaje się poderwać samolot i pilot próbuje drugiego lądowania na innym pasie, czystym od szczątków silnika. Podczas nawracania, w niecałe 3 minuty od nieudanego lądowania eksploduje wyciekające paliwo na skrzydle. Kolejna eksplozja odrzuca na ziemię następny silnik i niszczy całe skrzydło. Samolot z potężną siłą uderza w pole golfowe pod Bolton, nie ma żadnych szans dla 109 ludzi na pokładzie.
  • 1978: Pęknięta opona DC-9 podczas startu z lotniska w Toronto powoduje wylecenie z pasa startowego. Giną dwie osoby.
  • 1983: Pożar na pokładzie DC-9 powoduje awaryjne ladowanie w Hebron w Kentucky. Niestety, dopływ tlenu z zewnątrz podczas akcji ratunkowej wywołuje nagłe rozprzestrzenienie się ognia na pokładzie. 23 z 41 pasażerów nie udaje się uratować. Wśród ofiar znalazł się znany kanadyjski muzyk folkowy Stan Rogers.
  • 1983: Piloci Boeinga 767 lecącego wzdłuż Kanady orientują się 12 km nad Manitobą, że wskutek błędnej kalkulacji (przechodzono wówczas na system metryczny) nie mają już paliwa. Samolot z 61 przerażonymi pasażerami, niczym szybowiec, z niedziałającymi silnikami (które zasilały prądem większość instrumentów i system hydrauliczny) ląduje lotem ślizgowym na dawnym lądowisku w Gimli, przerobionym na tor wyścigowy, zresztą czynny tego dnia. Ten incydent bez ofiar stał się głośny dzięki filmowi Falling from the Sky: Flight 174.

Flota[edytuj | edytuj kod]

Air Canada[edytuj | edytuj kod]

W roku wielkich przemian czyli 2004, Air Canada rozpoczęła proces odmładzania swojej floty powietrznej. Po ponad 30-letniej ekploatacji, na emeryturę wysłano wszystkie Jumbo Jety czyli Boeingi 747, najpopularniejsze samoloty na świecie. Pozostałe przemalowywano, zmieniając krój loga i wystrój wnętrz. Podstawowym samolotem stał się 4-silnikowy Airbus A340, ale będzie konsekwentnie wymieniany na modele ultranowoczesnego Boeinga 777-200LR.Ze stajni Boeinga dołącza do floty Air Canada 50 zamówionych modeli 787 Dreamliner. To one będą dominować w zagranicznej służbie Air Canada. Zaś na krajowe połączenia planowane są sprawdzone brazylijskie Embraery.

Teraźniejsze barwy Air Canada – samolot Boeing 777-300ER.
Embraer E175
Barwy Air Canada lat 1994-2004 na samolocie Boeing 767-300ER

Flota Air Canada liczy 247 samolotów – 22 Czerwca 2012.

Flota Air Canada
Samolot (Model) Ilość Liczba pasażerów
(Executive/Economy)
Trasy Uwagi
Airbus A319-100 36 120 (14/106) Ameryka Północna
Airbus A320-200 41 146 (14/132) Ameryka Północna
Airbus A321-200 10 174 (20/154) Ameryka Północna
Airbus A330-300 8 265 (37/228) Atlantyckie i Zachodnie
Boeing 767-300ER 28 211 (24/187)
191 (25/166)
247 (24/223)
Atlantyckie, Zachodnie, Ameryka Południowa i Wschodnie
Boeing 777-200LR 6
270 (42/228) Zachodnie
Boeing 777-300ER 14
(1 zamówione)
349 (42/307)

458 (36/24/398)

Atlantyckie i Zachodnie
Boeing 787-8 (37 zamówionych)(23 opcji) Atlantyckie, Zachodnie i Ameryka Południowa Wejście do służby w 2012 roku
Wymieniają: Boeing 767, Airbus A330
Embraer 190 45
(60 opcji)
107 (9/88) Ameryka Północna

*Air Canada posiada opcje na 18 samolotów Boeing 777.

Air Canada Jazz[edytuj | edytuj kod]

Regionalne linie Air Canada Jazz z siedzibą w Halifaksie to flotylla mniejszych maszyn (średnio 50 foteli na pokładzie) krajowej produkcji czyli Bombardiera. Obsługuje 69 połączeń krajowych, zatrudnia 6 tysięcy ludzi, głównie tych, którzy stracili pracę w wyniku reorganizacji Air Canada.

Flota Air Canada Jazz liczy 101 samolotów – 22 Czerwca 2012

Flota Air Canada Jazz
Samolot (Model) Ilość Liczba pasażerów
(Executive/Economy)
Uwagi
Bombardier Canadair Regional Jet CRJ-700ER 16 75 (10/65)
Bombardier Canadair Regional Jet CRJ-200ER 26 50 (0/50)
De Havilland/Bombardier Dash 8 100 36 37 (0/37)
De Havilland/Bombardier Dash 8 300

De Havilland/Bombardier Dash 8 400

27

21

50 (0/50)
74 (0/74)

Air Canada Jetz[edytuj | edytuj kod]

Filigranowe linie Air Canada Jetz posiadają tylko 6 samolotów, w większości Airbus A320. Służą jako czartery do transportowania rozmaitych drużyn sportowych i innych ekip. Nie ma tam normalnych „ekonomicznych przedziałów”, a wyłącznie wszystkie możliwe konfiguracje klasy biznesowej.

Porty docelowe - Air Canada[edytuj | edytuj kod]

Azja[edytuj | edytuj kod]

 Chiny

 Izrael

 Japonia

 Korea Południowa

Europa[edytuj | edytuj kod]

 Francja

 Hiszpania

' Irlandia

 Niemcy

 Szwajcaria

 Wielka Brytania

 Włochy

 Kanada[edytuj | edytuj kod]

Alberta Alberta

Kolumbia Brytyjska Kolumbia Brytyjska

Manitoba Manitoba

Nowa Fundlandia i Labrador Nowa Fundlandia i Labrador

Nowa Szkocja Nowa Szkocja

Ontario Ontario

Quebec Quebec

Saskatchewan Saskatchewan

 Meksyk[edytuj | edytuj kod]

Kalifornia Dolna Południowa

Dystrykt Federalny Meksyk

Guerrero

Jalisco

Quintana Roo

 Stany Zjednoczone[edytuj | edytuj kod]

Alaska

Arizona

Floryda

Georgia

Hawaje

Illinois

Kalifornia

Kolorado

Massachusetts

Nevada

New Jersey

Nowy Jork (stan)

Pensylwania

Tennessee

Teksas

Wirginia

Waszyngton

Karaiby[edytuj | edytuj kod]

 Antigua i Barbuda

 Aruba

 Bahamy

 Barbados

 Kuba

 Dominikana

 Grenada

 Gwadelupa

 Haiti

 Jamajka

 Antyle Holenderskie

 Portoryko

 Saint Lucia

 Trynidad i Tobago

 Bermudy

 Kajmany

 Turks i Caicos

Ameryka Środkowa[edytuj | edytuj kod]

 Kostaryka

Oceania[edytuj | edytuj kod]

 Australia

Ameryka Południowa[edytuj | edytuj kod]

 Argentyna

 Brazylia

 Chile

 Kolumbia

 Peru

 Wenezuela

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]