Christina Aguilera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Christina Aguilera
Christina Aguilera Sanremo.jpg
Christina Aguilera w 2006 roku.
Imię i nazwisko Christina María Aguilera
Pseudonim Xtina,
Baby Jane,
Madame X
Data i miejsce urodzenia 18 grudnia 1980
Nowy Jork
Pochodzenie Stany Zjednoczone
Typ głosu mezzosopran
(C3-C7, 4 oktawy)
Gatunek pop, R&B, dance-pop, soul, jazz, blues, swing, electronica
Zawód piosenkarka
Aktywność od 1991
Wytwórnia płytowa RCA Records
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Strona internetowa

Christina María Aguilera (ur. 18 grudnia 1980 w Nowym Jorku[1]) – amerykańska piosenkarka i autorka tekstów.

Pod koniec pierwszej połowy lat 90. zyskała rozgłos jako uczestniczka telewizyjnego talent show The Mickey Mouse Club. Karierę w branży muzycznej rozpoczęła w 1997 roku, kiedy to premierę odnotował singel „All I Wanna Do” – duet nagrany przez Aguilerę wraz z Japończykiem Keizo Nakanishi. Po tej współpracy piosenkarka została zauważona; w 1998 roku, ze względu na wysoką skalę głosu, poproszono ją o wykonanie utworu „Reflection” do animowanego filmu Mulan. Podczas koncertów jej głos osiąga rejestr gwizdkowy[2].

W 1999 przykuła uwagę światowych mediów dzięki debiutanckiemu albumowi zatytułowanemu Christina Aguilera. Płyta okazała się ogromnym sukcesem komercyjnym, a trzy pochodzące z niej single – „Genie in a Bottle”, „What a Girl Wants” i „Come on Over Baby (All I Want Is You)” – osiągnęły pozycje nr 1 notowania Billboard Hot 100. Dzięki hiszpańskojęzycznemu albumowi Mi Reflejo (2000) oraz paru współpracach z innymi artystami Aguilera zdobyła międzynarodową popularność. Po rozstaniu z dotychczasowymi managerami wokalistka przejęła kreatywną kontrolę nad etapem tworzenia swojego drugiego albumu studyjnego, Stripped (2002). Wylansował on przebójBeautiful”, który pomógł w promocji medialnej materiału. Kolejny album, Back to Basics (2006) – łączący w sobie R&B i hip-hop z gatunkami popularnymi na przełomie pierwszej i drugiej połowy XX wieku, spotkał się z pozytywnym przyjęciem artystycznym oraz sprzedał się w liczbie ponad pięciu milionów egzemplarzy, a do dziś uchodzi za najbardziej sukcesywne z wydawnictw Aguilery. Czwarty i piąty albumy studyjne wokalistki, Bionic (2010) i Lotus (2012), przez krytykę przyjęte zostały skrajnie, uzyskując mieszane recenzje, ponadto nie okazały się sukcesem komercyjnym, jakiego oczekiwano. W 2010 roku Aguilera zadebiutowała jako aktorka, występując w filmie muzycznym Burleska.

Do 2011 roku Aguilera sprzedała około pięćdziesiąt milionów egzemplarzy swoich albumów. Jest pięciokrotną laureatką nagrody Grammy, a także jedyną żeńską artystką poniżej trzydziestego roku życia, która znalazła się w zestawieniu „100 najwybitniejszych wokalistów wszech czasów” magazynu Rolling Stone[3].

Dzieciństwo[edytuj | edytuj kod]

Aguilera urodziła się na Staten Island, dzielnicy Nowego Jorku, jako córka Fausto Wagnera Xaviera Aguilery, ówczesnego sierżanta U.S. Army, z pochodzenia Ekwadorczyka, oraz Shelly Loraine (z domu Fidler), nauczycielki języka hiszpańskiego (artystka poznała ten język, ponieważ posługiwano się nim w domu). Babcia ze strony matki, Delcie Mabel Dunfee, pochodzi z Irlandii, dziadek zaś posiada korzenie niemieckie, walijskie i holenderskie, co zapewnia wokalistce wielonarodowe pochodzenie. Ponieważ ojciec Aguilery był wojskowym, rodzina często się przeprowadzała. Razem z sierżantem rodzina Aguilery stacjonowała w Earnest Harmon Air Force Base w kanadyjskim miasteczku Stephenville oraz przez pewien okres zamieszkiwała w Japonii. Christina wychowywała się z obojgiem rodziców przez siedem pierwszych lat swojego życia, następnie Fausto i Shelly Loraine rozwiedli się. Matka przeprowadziła się z Aguilerą i jej młodszą siostrą Rachel do domu swej babki w Rochester, miejscowości położonej czterdzieści kilometrów od Pittsburgha, w stanie Pensylwania. Według Aguilery i jej matki, Fausto był agresywnym, nadpobudliwym ojcem i mężem oraz stosował w domu przemoc. W 2009 roku na łamach telewizji E! wokalistka udzieliła na ten temat wywiadu: „(...) Doświadczyłam mnóstwa nieprzyjemności, popychania, bicia, kłótni. Dorastając, nie czułam się bezpiecznie. Bezsilność to najgorsze uczucie na świecie (...)”[4]. Tematykę trudnego dzieciństwa podjęła w dwóch ze swoich utworów: „I’m OK” z albumu Stripped (2002) oraz „Oh Mother” z albumu Back to Basics (2006). Pomimo iż ojciec kilkukrotnie kontaktował się z córką listownie, ta nie wykazała dotąd chęci pojednania się z nim.

Ojczymem przyszłej piosenkarki został Jim Kearns, paramedyk, którego poślubiła Shelly Loraine, i którego nazwisko przejęła. Aguilera odziedziczyła po matce, będącej swego czasu znakomitą skrzypaczką, talent muzyczny. W wieku sześciu lat wygrała szkolny pokaz uzdolnień, by wkrótce potem wziąć udział w podobnych imprezach; lokalnie znana była jako „mała dziewczynka z wielkim głosem”. W roku 1987 osiedliła się z rodziną na stałe w Wexford (Pensylwania). Trzy lata później w Hollywood wystąpiła w programie telewizyjnym Star Search, gdzie tym razem nie udało jej się zwyciężyć – wykonanie popowego standardu „A Sunday Kind of Love” przyniosło jej drugie miejsce. Po powrocie z Los Angeles zaśpiewała na łamach programu Wake Up with Larry Richert lokalnej stacji KDKA-TV. Ponadto często wykonywała hymn narodowy przed meczami najważniejszych sportowych drużyn zawodowych miasta Pittsburghu: Pittsburgh Steelers (futbol amerykański), Pittsburgh Pirates (baseball) i Pittsburgh Penguins (hokej na lodzie).

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Klub Myszki Miki[edytuj | edytuj kod]

Christina występowała w talent show The Mickey Mouse Club (pol. niepowsz. Klub Myszki Miki) przez dwa sezony. Tam poznała Britney Spears i Justina Timberlake’a. Od kwietnia do października 1992 roku wraz z pozostałymi uczestnikami programu nakręciła trzydzieści sześć odcinków Klubu Myszki Miki, które kanał Disney Channel emitował aż do końca 1993 roku. W drugim sezonie powstały czterdzieści cztery nowe odcinki z udziałem znanych bohaterów dziecięcych, które ukazywały się na antenie Disney Channel od maja 1995 do marca 1996 roku. Wtedy bowiem zamknięto Klub, którego oglądalność spadała.

1998-2001: Początki kariery[edytuj | edytuj kod]

Dwa lata po zakończeniu programu Christina zaczęła podróżować po świecie, by szkolić swój talent wokalny. W 1997 roku występowała w Japonii i Rumunii. W Azji nagrała duet z tamtejszą gwiazdą muzyki pop – Keizo Nakanishim. Piosenka nosiła tytuł „All I Wanna Do” i odniosła sukces w rodzimej Japonii, przyczyniając się do wzrostu popularności Aguilery. W 1998 roku początkująca piosenkarka podpisała kontrakt z firmą RCA Records na nagranie utworu przewodniego do animowanego filmu Mulan (1998). Premiera filmu odbyła się w czerwcu kolejnego roku, a singel „Reflection” był notowany wysoko na listach przebojów muzyki pop. Utwór uzyskał nominację do Złotego Globu w kategorii najlepsza piosenka filmowa.

Aguilera rozpoczęła pracę nad swoim debiutanckim albumem. Płytę wyprodukowali: Guy Roche („What a Girl Wants”), Steve Kipner i David Frank („Genie in a Bottle”), Travon Potts („Blessed”). Teksty piosenek zaś napisali: Diane Warren („I Turn to You”, „Somebody’s Somebody”), Heather Holley („Obvious”), Carl Sturken i Evan Rogers („Love Will Find a Way”, „Love For All Seasons”), Paul Rein („Come on Over Baby (All I Want Is You)”).

W 1999 roku płyta była już gotowa, a sama wokalistka wystąpiła w czerwcu '99 podczas ceremonii wręczenia ALMA Awards. Także w czerwcu ukazał się singel „Genie in a Bottle”. Utwór szybko zdobył 1. miejsce prestiżowego notowania Billboardu Hot 100 i utrzymał się na szczycie przez pięć tygodni. Następnie pojawił się debiutancki album zatytułowany, po prostu, Christina Aguilera, który powtórzył sukces singla inauguracyjnego. W październiku utwór „Genie in a Bottle” został wydany w Wielkiej Brytanii i debiutował na miejscu pierwszym zestawienia UK Singles Chart. Z listopadem na Wyspach Brytyjskich ukazał się także debiutancki album wokalistki. Pod koniec roku Aguilera została uznana za jedną z najbardziej fascynujących kobiet '99 roku. Otrzymała nagrodę w kategorii najlepszy nowy artysta na ALMA Awards. Pojawiła się na okładkach wielu magazynów oraz śpiewała swoje piosenki w różnych amerykańskich programach telewizyjnych.

W grudniu 1999 roku jako singel została wydana piosenka „What a Girl Wants”. Stała się ona pierwszą kompozycją, która osiągnęła pozycję szczytową notowania Billboard Hot 100 w 2000 roku, a także zyskała niepowtarzalną możliwość bycia pierwszym singlem nr 1 XXI wieku w USA. Nieco wcześniej, 23 listopada pojawił się świąteczny singel Christiny pt. „The Christmas Song”. Przed samymi świętami Bożego Narodzenia wokalistka wystąpiła wraz z B.B. Kingiem i Jewel w Białym Domu dla prezydenta Stanów Zjednoczonych – Billa Clintona. W styczniu 2000 roku Christina zaśpiewała „I Turn to You” i „What a Girl Wants” podczas American Music Awards. Wystąpiła też u boku Enrique Iglesiasa na Super Bowl Half-Time Show. Pod koniec stycznia ogłoszono nominacje do ekskluzywnych nagród Grammy. Aguilera została nominowana w dwóch kategoriach: najlepszy nowy artysta i najlepszy żeński występ pop (za „Genie in a Bottle”). Ostatecznie 20 lutego zdobyła złotą statuetkę gramofonu za najlepszy debiut '99 roku.

W lutym 2000 roku opublikowano dwa wydawnictwa: w Wielkiej Brytanii pojawił się singel „What a Girl Wants”, który doszedł do miejsca drugiego brytyjskiej listy przebojów, ogólnoświatowo wydano zaś pierwszy w karierze swej wykonawczyni koncertowy album DVD, Genie Gets Her Wish. W marcu Aguilera udała się do Tajwanu na konferencję prasową i koncert, gdzie świętowała swoje zwycięstwo podczas Grammy Awards. W kwietniu wystąpiła na imprezie Men Strike Back, jako jedyna przedstawicielka płci żeńskiej. Na tym koncercie pojawili się również Backstreet Boys, Sting i Enrique Iglesias. W maju zdobyła dwie nagrody Blockbuster w kategoriach najlepszy nowy artysta żeński oraz ulubiony singel („Genie in a Bottle”), a jej debiutancki singel został uznany najlepszym międzynarodowym singlem roku na ASCAP Awards. W podobnej kategorii Christina odebrała nagrodę Ivor Novello.

Na początku lipca 2000 Christina ruszyła w trasę koncertową, której sponsorami były firma odzieżowa Levi’s oraz korporacja Sears. Także w lipcu w Wielkiej Brytanii ukazał się singel „I Turn to You”, wcześniej wydany w formie airplay na całym świecie. Na Wyspach Brytyjskich ballada ta osiadła na dziewiętnastej pozycji notowania UK Singles Chart, a w Stanach Zjednoczonych osiągnęła szczytne trzecie miejsce listy Billboard Hot 100. W sierpniu wokalistka nagrała piosenkę przewodnią dla nowej kampanii reklamowej koncernu Coca-Cola. We wrześniu ukazał się hiszpańskojęzyczny album Aguilery zatytułowany Mi Reflejo. Płyta ta doszła do dwudziestej siódmej pozycji na amerykańskiej liście przebojów wydawnictw albumowych; był to bardzo duży sukces, nietypowy dla płyty nieanglojęzycznej. Następnie Aguilera zdobyła nominację do Latynoskiej Nagrody Grammy za piosenkę „Genio atrapado”, która to jako pierwszy singel promowała album. We wrześniu odbyła się także premiera singla „Come on Over (All I Want Is You)”, który wydano jako finalny utwór promujący album Christina Aguilera. Piosenka debiutowała na pozycji ósmej na brytyjskiej liście przebojów, w USA stała się dużym hitem i spędziła cztery tygodnie na szczycie notowania Billboardu Hot 100. Miesiąc później miał premierę świąteczny album artystki pt. My Kind of Christmas, który w styczniu 2001 roku pokrył się platyną.

Wykonując utwór „Lady Marmalade”.

Rok 2001 był dla Christiny Aguilery przede wszystkim okazją do współpracy z innymi artystami. W styczniu wokalistka pracowała z Ricky’m Martinem nad nową wersją piosenki „Nobody Wants to Be Lonely”, pochodzącej z albumu Martina pt. Sound Loaded. Utwór ten stał się wielkim hitem na całym świecie, doszedł do jedenastej pozycji notowania amerykańskich przebojów. W kwietniu Christina nagrała wraz z Lil' Kim, Mýą i Pink nową wersję hitu Patti LaBelleLady Marmalade”. Producentką tego nagrania została raperka Missy Elliott, sam utwór znalazł się na ścieżce dźwiękowej do musicalu Moulin Rouge! (2001).

W tym samym czasie Aguilera zdobyła kolejne dwie nagrody Blockbuster (za płytę Mi Reflejo oraz w kategorii ulubiona artystka roku). W maju 2001 roku wraz z Ricky’m Martinem zaśpiewała piosenkę „Nobody Wants to Be Lonely” na World Music Awards w Monako, a piosenka „Lady Marmalade” stała się singlem nr 1 w Stanach Zjednoczonych. Był to tym samym czwarty numer jeden Christiny na liście singli w USA. W czerwcu został wydany album DVD My Reflection, który jest zapisem jednego z koncertów (wyemitowanym przez ABC).

W lipcu 2001 Aguilera, Pink, Mýa i Lil’ Kim zostały uhonorowane za cover „Lady Marmalade” sześcioma nominacjami do nagród MTV Video Music Awards. Miesiąc później piosenka uzyskała nagrodę Teen Choice w kategorii piosenka lata.

We wrześniu utwór „Lady Marmalade” zdobył nagrody MTV za najlepszy klip roku i najlepszy teledysk z filmu. Christina, Lil’ Kim, Mýa i Pink zaśpiewały na głównej gali. Wkrótce potem zostały ogłoszone nominacje do Latynoskich Nagród Grammy. Po raz kolejny nominowana była Christina, która ostatecznie nagrodzona została pierwszą w swojej karierze nagrodę Latin Grammy (za album Mi Reflejo, który we wrześniu uzyskał status potrójnie platynowej płyty). W tym samym czasie wokalistka wzięła udział w nagraniu nowej wersji przeboju Marvina Gaye’a „What’s Going On”. W piosence tej można było również usłyszeć m.in. Bono z zespołu U2, Backstreet Boys, Britney Spears, Destiny's Child, Nelly Furtado oraz Jennifer Lopez.

Aguilera wykonuje utwór „Dirrty”, promujący album Stripped.

2002-2004: Stripped i zmiana wizerunku[edytuj | edytuj kod]

W lutym 2002 roku Aguilera wystąpiła na zakończeniu Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Salt Lake City. Zaśpiewała tam swój nowy utwór pt. „Infatuation”, promujący jej nadchodzący album. Wkrótce zostały ogłoszone nominacje do nagród Grammy, podczas rozdania których nagrodzono piosenkę „Lady Marmalade”. W maju Aguilera otrzymała kolejne nagrody za tę piosenkę; tym razem do jej rąk trafiły: nagroda ALMA, nagroda MTV Japan (najlepszy teledysk z filmu) oraz MPVA Award (najlepsza stylistyka do teledysku). Od 2001 roku Christina pracowała nad nową płytą, na której opisała swoje doświadczenia – przejścia z byłym chłopakiem, załamanie nerwowe i zdradę przyjaciół. Przy pisaniu dość osobistych tekstów pomagali jej: Scott Storch i Matt Morris („Can't Hold Us Down”, „Walk Away”, „Fighter”, „Infatuation”), Alicia Keys („Impossible”), Linda Perry („Beautiful”, Make Over”, „Cruz”), Rob Hoffman i Heather Holley („Soar”), Steve Morales („Get Mine, Get Yours”), Jasper Cameron („Dirrty”) i Glen Ballard („The Voice Within”). Na pierwszy singel promujący album wytypowano piosenkę „Dirrty”, która nie zyskała większej popularności w Stanach Zjednoczonych, za to w Europie odnotowała znacznie większy sukces komercyjny, zdobywając miejsca w pierwszych piątkach (Top 5) wielu list przebojów. Utwór ilustrował kontrowersyjny wideoklip. 26 października nastąpiła światowa premiera płyty pt. Stripped, która okazała się kolejnym tryumfem Aguilery, mimo iż nie zdobyła pierwszego miejsca na liście przebojów albumowych Billboardu. Pod koniec roku został wydany singel „Beautiful”; stał się on hymnem dla wszystkich, którzy czują się odrzuceni, brzydcy, niedocenieni.

Rok 2003 przyniósł wokalistce kolejne nagrody i wyróżnienia (m.in. TRL Award, CGM.PL, MOBO, MVPA, GLAAD Media Award), a Stripped zdobyło status dwukrotnej platyny. Ten rok to również okres wytężonej pracy – zdjęcia do wizjonerskiego teledysku do singla „Fighter” (premiera 18 marca) oraz przygotowania do trasy koncertowej Justified and Stripped Tour z Justinem Timberlakiem, która rozpoczęła się 4 czerwca, jak również do trasy indywidualnej Stripped World Tour (start: 22 września). Zapis drugiego tournée posłużył za materiały do albumu DVD Stripped Live in the UK, który uzyskał miano najpopularniejszego koncertowego albumu DVD ostatniego kwartału 2004 roku. Do końca 2003 wydano jeszcze dwa kolejne single z drugiego albumu Aguilery – mocno feministyczny „Can't Hold Us Down”, nagrany z Lil’ Kim, oraz utrzymany w konwencji balladycznej „The Voice Within” – także zdobywające niemałą popularność.

Materiał nagrany na album Stripped został wyróżniony podczas ceremonii wręczenia nagród Grammy w latach 2003-2004. 23 stycznia '03 nagrany z Redmanem duet „Dirrty” nominowano do nagrody w kategorii najlepsza współpraca wokalna – muzyka pop. 8 lutego 2004 singel „Beautiful” zdobył statuetkę jako „najlepszy żeński występ pop” oraz nominację w kategorii piosenka roku, zaś „Can’t Hold Us Down” uzyskał nominację do tej samej nagrody, co „Dirrty” rok wcześniej.

2005-2007: Era Back to Basics[edytuj | edytuj kod]

Christina Aguilera w 2006 roku.

W czerwcu 2006 roku wyszedł pierwszy singel z nowej płyty Christiny pt. Back to Basics; była to piosenka „Ain't No Other Man”. Na płycie znalazły się odwołania do muzyki w stylu lat 20., 30. i 40. (głównie jazz i blues) w nowocześniejszych aranżacjach. Album został pozytywnie przyjęty przez światowych krytyków muzycznych, a w krótkim czasie odniósł wielki sukces finansowy. We wrześniu 2006 roku wydano drugi singel z płyty pt. „Hurt”, utrzymany w stylistyce piano pop. Obydwa utwory odniosły spektakularne tryumfy komercyjne i stały się hitami światowych list przebojów. W listopadzie Christina Aguilera wyruszyła w trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych i Europie.

Aguilera podczas występu, śpiewając utwór „Candyman”.

W styczniu 2007 roku artystka wydała singel promujący utwór „Candyman”, który odniósł spory sukces w krajach skandynawskich. Z czerwcem tegoż roku media doniosły, że Aguilera zamierza wydać ostatni singel ze swojej trzeciej płyty. Tym razem miał być to „Slow Down Baby”. Spekulacje okazały się prawdziwe, a singel został wydany między innymi w Australii i Oceanii. Następnie media podawały także, jakoby ostatnim singlem promującym płytę w Europie miałaby być piosenka „Oh Mother”, a nie „Slow Down Baby”. Również te donosy pokrywały się z prawdą. By promować swój trzeci studyjny album, latem 2007 roku artystka wyjechała na trasę koncertową Back to Basics Tour po Ameryce, Europie, Azji i Australii. Wydano także dysk DVD zatytułowany Back to Basics: Live and Down Under, stanowiący zapis koncertów. Tournée zostało przygotowane z rozmachem i było dużym wydarzeniem medialnym. Zyski ze sprzedaży biletów na trasę wyniosły w sumie dziewięćdziesiąt milionów dolarów, połowa z tej kwoty została zainkasowana w Stanach Zjednoczonych. Back to Basics Tour była najlepiej opłacalną trasą koncertową jakiejkolwiek amerykańskiej wokalistki w 2007 roku.

W czerwcu 2007 roku oficjalnie wydano oświadczenie, iż Aguilera jest w dziewiątym tygodniu ciąży. Potomek wokalistki, syn Max Liron Bratman, przyszedł na świat 12 stycznia 2008 roku. Christina nagrała teledysk do singla promocyjnego „Save Me from Myself”, który ukazał się z okazji narodzin jej pierwszego dziecka. Teledysk został opublikowany dzień po narodzinach chłopca. W klipie można było zobaczyć prywatne nagrania ze ślubu Christiny i Jordana.

Era Back to Basics przyniosła Aguilerze wiele nagród i wyróżnień, w tym te najbardziej prestiżowe: Grammy w kategorii najlepszy żeński występ pop za „Ain’t No Other Man” oraz dwie inne nominacje do tego lauru (za album i singlowy utwór „Candyman”).

2008: Keeps Gettin’ Better – dekada przebojów[edytuj | edytuj kod]

Na początku marca 2008 roku producent muzyczny DJ Premier udzielający się wcześniej przy płycie Back to Basics zdradził, że pracuje z Aguilerą także nad jej następnym albumem. Artystka przygotowała electropopowy album, który melodyjnie i gatunkowo brzmiał zupełnie inaczej niż Back to Basics. Płyta została inspirowana narodzinami jej pierwszego syna, które zachęciły artystkę do wydania kolejnego albumu.

Aguilera sesje nagraniowe w studio rozpoczęła w marcu 2008 roku[5]. W marcu również odbyła się sesja do nowej kolekcji srebra „Shattered” Stephena Webstera – londyńskiego jubilera. Pierwsza kampania z artystką została zaprezentowania w kwietniowym wydaniu magazynu W. Kampania została stworzona przez Vincenta Petersa, z którym Christina współpracowała w 2003 roku przy sesji zdjęciowej do czasopisma The Face. Zdjęcia do kolekcji były inspirowane działalnością Alfreda Hitchcocka[6]. Na początku maja magazyn Maxim ogłosił listę „najgorętszych kobiet”. Christina uplasowała się w wymienionym notowaniu na miejscu ósmym[7]. Artystki nie zabrakło również na liście najbardziej wpływowych artystów w przemyśle muzycznym, zorganizowanej przez MuchMusic. Aguilera zajęła na niej jedenastą pozycję[8]. W majowym wydaniu magazynu US Weekly piosenkarka zdradziła szczegóły powrotu do swojej naturalnej wagi. Dwudziestosiedmioletnia młoda mama mówiła o swoim synu Maksie, o tym, jak odzyskała swoje dawne ciało, a także o zrzuceniu czterdziestu funtów (około osiemnastu kilogramów) w cztery miesiące. Całość wzbogaciła nowa sesja zdjęciowa do czasopisma[9]. Aguilera rozmawiała o kampanii „Rock the Vote” i swoim synku. O pytaniach zadawanych przez znanego dziennikarza decydowali internauci[10]. W lipcowym wydaniu magazynu Glamour Aguilera pojawiła się na okładce, a w środku znalazł się obszerny wywiad oraz zdjęcia z ostatniej sesji piosenkarki wykonanej przez Roberta Erdmanna[11].

We wrześniu 2008 światło dzienne oficjalnie ujrzał nowy singel Christiny „Keeps Gettin' Better”, który obok „Dynamite” znalazł się na składance Keeps Gettin’ Better – A Deacade of Hits z największymi hitami artystki. Utwór osiągnął pozycje w Top 10 kilku notowań, między innymi na Billboard Hot 100 w Stanach Zjednoczonych. W tym okresie wokalistka pojawiła się również w reklamie swojej najnowszej linii perfum Inspire, w której został zawarty sampel z utworu „Seventeen” Ladytronu[12]. 8 września 2008 Christina wystąpiła podczas dwudziestej piątej rocznicy rozdania nagród MTV Video Music Awards, gdzie zaprezentowała singel „Keeps Gettin’ Better” oraz nową aranżację swojego pierwszego przeboju „Genie in a Bottle”[13]. 11 listopada ukazało się oficjalne wydawnictwo albumu Christiny Keeps Gettin’ Better – A Decade of Hits, zawierające największe przeboje artystki, dwa nowe utwory oraz nowe wersje utworów „Genie in a Bottle” („Genie 2.0”) i „Beautiful” („You Are What You Are”), zrealizowane w nadmienionej, electropopowej konwencji[14].

2010: Bionic i Burleska[edytuj | edytuj kod]

Wokół nowego albumu Christiny pojawiło się wiele plotek i spekulacji. Przez jakiś czas mówiono, że nowy album artystki ma nosić tytuł Light & Darkness i ukazać się na jesieni 2009 roku. Wraz z początkiem roku 2010 prace nad płytą zostały ukończone. Światowa premiera albumu – ostatecznie zatytułowanego Bionic – nastąpiła 4 czerwca 2010 r. Inauguracyjny singel promujący tę płytę, „Not Myself Tonight”, miał premierę 30 marca[15]. W studiu nagraniowym Aguilera współpracowała z wieloma artystami, takimi jak: Linda Perry, Sia Furler, Samuel Dixon, Christopher „Tricky” Stewart, Claude Kelly, Santigold, M.I.A., John Hill, Dave „Switch” Taylor, Ladytron i Le Tigre[16]. Każdy z nich reprezentował odmienny nurt muzyczny, co miało znaczny wpływ na nowe brzmienie artystki. Jak sama stwierdziła, jest ono futurystyczne, różniące się od poprzedniego stylu, znanego z Back to Basics[17].

Christina Aguilera jesienią 2010.

Utwór „Not Myself Tonight” nie osiągnął zamierzonego sukcesu w krajach Ameryki Północnej, w Stanach Zjednoczonych zdobywając jedynie 23. pozycję notowania Billboard Hot 100, a na liście Canadian Hot 100 uzyskując szczytne miejsce jedenaste. Większą popularnością singel cieszył się w Europie, a przebojem okazał się w krajach azjatyckich – dotarł do szczytowych pozycji oficjalnych notowań Libanu, Hongkongu i Indonezji oraz odnotował swoją obecność w Top 10 japońskiego zestawienia Hot 100. Na drugi singel z albumu Bionic – singel promo – wytypowano utwór „Woohoo”, nagrany przez Aguilerę we współpracy z Nicki Minaj. Trzecim w ogóle, a drugim oficjalnym singlem z płyty została ballada „You Lost Me”, wydana 29 czerwca 2010. We wrześniu 2010 w Australii i Nowej Zelandii za czwarty singel posłużyła piosenka „I Hate Boys”. Trzy ostatnie single nie spotkały się z mocną promocją medialną, przez co straciły na przebojowości. „You Lost Me” stał się pierwszym z singli Aguilery, który nie uplasował się w zestawieniu Billboard Hot 100.

Pod koniec listopada 2010 odbyła się premiera filmu muzycznego Burleska (Burlesque), którym Aguilera zadebiutowała w roli aktorki. W projekcie wcieliła się w główną bohaterkę, Ali Marilyn Rose, a na ekranie partnerowała Cher. Począwszy od 2009 roku artystki wspólnie nagrały soundtrack do filmu, który na rynku muzycznym ukazał się na tydzień przed światową premierą Burleski. W pierwszej połowie sierpnia 2010 opublikowany został wideoklip do niesinglowego utworu „Something’s Got a Hold on Me” w wykonaniu Aguilery – coveru szlagieru Etty James pod tym samym tytułem, a następnie, 3 listopada, premierę odnotował pierwszy oficjalny singel ze ścieżki dźwiękowej – „Express”. W 2012 album Burlesque: Original Motion Picture Soundtrack został nominowany do nagrody Grammy w kategorii najlepszy soundtrack kompilacyjny – media wizualne.

15 listopada 2010 artystka uhonorowana została własną gwiazdą na Hollywood Walk of Fame[18].

2011−2014: The Voice, era Lotus i inne projekty muzyczne[edytuj | edytuj kod]

Wraz z początkiem listopada 2010 Aguilera wyjawiła, że pracuje nad swoim piątym anglojęzycznym albumem studyjnym[19].

W lutym 2011 artystka wystąpiła na rozdaniu prestiżowych nagród Grammy Awards, gdzie wykonała piosenkę „Ain’t No Way” w hołdzie dla legendy souluArethy Franklin. Wraz z Yolandą Adams, Jennifer Hudson, Martiną McBride oraz Florence Welch wykonała również utwór „(You Make Me Feel Like) A Natural Women”[20]. Wczesną wiosną 2011 Aguilera zaangażowała się w produkcję pierwszej edycji talent show stacji NBC The Voice, w którym obok trojga innych uznanych amerykańskich artystów muzycznych pełniła funkcję jurora/trenera wokalnego. Pierwszy sezon programu emitowany był do końca czerwca i zyskał dużą popularność wśród telewidzów. Aguilera kontynuowała rolę jurorki w kolejnych sezonach talent show, w latach 2011−2013. W maju 2011 wokalistka nagrała wraz z jednym z jurorów, Adam Levine’m, oraz jego grupą Maroon 5 singlowy utwór „Moves Like Jagger”. Singel został opublikowany w miesiąc później, plasując się wysoko na listach przebojów. Sprzedał się w nakładzie ponad dziesięciu milionów egzemplarzy i znajduje się wśród najlepiej sprzedających się wydawnictw singlowych wszech czasów. W 2012 zyskał także nominację do nagrody Grammy jako najlepszy występ pop duetu lub grupy.

28 stycznia 2012 Aguilera zaśpiewała na pogrzebie piosenkarki Etty James, występując ze szlagierem zmarłej „At Last”. Została nagrodzona owacjami na stojąco[21]. Wokalistka nagrała hiszpańskojęzyczny utwór „Casa de mi padre”, który zawarty został na ścieżce dźwiękowej do filmu pod takim tytułem, reżyserowanego przez Matta Piedmonta. Film oraz soundtrack wydano w marcu 2012. Latem tego roku zaczęły narastać spekulacje na temat kolejnego albumu Aguilery.

Singel promujący nowe wydawnictwo wokalistki nosił tytuł „Your Body” i został wydany 17 września 2012. Siódmy studyjny album Aguilery, Lotus, premierę miał 13 listopada 2012. Album, jak i pochodzące z niego single, „Your Body” i „Just a Fool”, nie zyskały znaczącego sukcesu na listach przebojów. „Your Body” debiutował z pozycji trzydziestej czwartej na liście Billboard Hot 100. Drugi singel w tym samym notowaniu objął szczytnie miejsce siedemdziesiąte pierwsze. Odbiór albumu przez krytyków muzycznych był mieszany. W pierwszej połowie 2013 roku światło dzienne ujrzały kolaboracje Aguilery z innymi artystami: single „Feel This Moment” (nagrany wraz z Pitbullem) oraz „Hoy tengo ganas de ti” (nagrany z Alejandro Fernándezem). „Feel This Moment” zajął ósme miejsce listy Billboard Hot 100 oraz piąte na UK Singles Chart. Pod koniec sierpnia 2013 Aguilera wydała nieoficjalny teledysk do piosenki „Let There Be Love”, pochodzącej z płyty Lotus. Klip, w którym gościnnie występują przyjaciele i rodzina artystki, w tym jej syn, nakręcony został w podzięce dla fanów, za wiele lat wsparcia płynącego z ich strony. Przez teledysk przewijają się ujęcia transparentów, opatrzonych pokrzepiającymi komentarzami, negującymi rasizm oraz wspierającymi społeczność LGBT. Pozytywna wymowa wideoklipu została korzystnie oceniona przez krytykę. Pod koniec września 2013 ogłoszono, że piosenka nagrana przez Aguilerę, „We Remain”, znajdzie się na ścieżce dźwiękowej do filmu science-fiction Igrzyska śmierci: W pierścieniu ognia[22]. W październiku 2013 „We Remain” został drugim singlem promującym soundtrack. Na początku listopada 2013 opublikowano singel „Say Something” – efekt współpracy Aguilery z niezależnym zespołem A Great Big World. Utwór zebrał pozytywne recenzje, a także stał się hitem w wielu krajach świata. W Stanach Zjednoczonych zajął czwarte miejsce listy Billboard Hot 100; objął też pierwsze pozycje list przebojów w Kanadzie, Australii, Belgii i kilku państwach azjatyckich. 1 stycznia 2014 roku ukazał się studyjny remiks singla Lady GagiDo What U Want” z Christiną Aguilerą na featuringu. 28 marca 2014 artystka miała wystąpić podczas festiwalu muzycznego Twin Towers Alive w Petronas Towers w Kuala Lumpurze, koncert został jednak odwołany z powodu katastrofy lotu Malaysia Airlines 370[23]. Mimo to odbył się występ wokalistki przed prywatną publicznością, w trakcie którego Aguilera zaśpiewała piętnaście utworów[24]. W drugiej połowie kwietnia 2014 Aguilera ogłosiła, że rozpoczęła prace nad ósmym albumem studyjnym[25].

Działalność społeczna[edytuj | edytuj kod]

Zainspirowana postawą Ellen DeGeneres i Brada Pitta, 15 listopada 2008 roku Aguilera wzięła udział w akcji charytatywnej walczącej z inicjatywą legislacyjną Proposition 8, której celem jest uniemożliwienie zawierania małżeństw osób tej samej płci w Kalifornii. „Małżeństwo powinno być wstąpieniem w związek dwojga ludzi celebrujących swoją miłość przed innymi. Nie powinno być w nim mowy o orientacji seksualnej.” – wygłosiła[26].

Na jesieni 2010 ponownie wykazała wsparcie dla jednostek LGBT, biorąc udział w kampanii It Gets Better na rzecz młodych lesbijek, gejów i biseksualistów. Podczas kampanii artystka przemówiła do nastolatków ze środowiska LGBT: „Wiem, jak ważne jest to, by czuć się sobą – w swojej karierze i życiu codziennym. Każdemu, kto czuje się, jak outsider, chcę powiedzieć: nie pozwól tyranii wygrać; bądź sobą i nie pozwól, by czyjeś słowa cię przygnębiły.”[27]

Za działalność aktywistyczną na rzecz LGBT artystka została wyróżniona przez komitet alei sław The Abbey’s Gay Walk of Fame, gdzie 21 kwietnia 2011 – jako pierwsza w całej alei gwiazda – odcisnęła swoje dłonie w odlanym cemencie[28].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

W 2000 roku Aguilera związana była z portorykańskim tancerzem Jorgem Santosem, który występował w jej teledyskach oraz podczas jej tras koncertowych. Relacja zakończyła się we wrześniu 2001[29].

W listopadzie 2005 roku w hrabstwie Napa w Kalifornii, po trzech latach związku oraz dziesięciu miesiącach narzeczeństwa, artystka wyszła za producenta muzycznego Jordana Bratmana[30]. W styczniu 2008 urodził się ich syn, Max Liron Bratman[30]. W październiku 2010 doszło najpierw do separacji, a następnie rozwodu pary[30].

Od listopada 2010 media dostarczały wiadomości na temat związku Aguilery z Matthew D. Rutlerem, poznanym na planie filmu Burleska asystentem producenta[31]. Aguilera i Rutler zaręczyli się w walentynki, 14 lutego 2014. Wkrótce potem do informacji publicznej podano, że artystka spodziewa się drugiego dziecka. Jej córka, Summer Rain Rutler, urodziła się 16 sierpnia 2014.

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Gwiazda Aguilery na Hollywood Walk of Fame.
Information icon.svg Osobny artykuł: Dyskografia Christiny Aguilery.

Albumy studyjne

Trasy koncertowe[edytuj | edytuj kod]

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Role filmowe
Rok Tytuł Rola Uwagi
2004 Rybki z ferajny (Shark Tale) ona sama rola głosowa
2008 Rolling Stones w blasku świateł (Shine a Light) ona sama cameo
2010 Idol z piekła rodem (Get Him to the Greek) ona sama cameo
Burleska (Burlesque) Alice Marilyn "Ali" Rose rola główna
2012 Casa de mi padre usta na początku filmu cameo
Role telewizyjne
Rok Tytuł Rola Uwagi
19931995 The Mickey Mouse Club ona sama stały występ w programie (2 sezony)
1999 Beverly Hills, 90210 ona sama występ gościnny, udział w jednym odcinku
2004 Saturday Night Live ona sama udział w jednym odcinku, rola prowadzącej
2010 Ekipa (Entourage) klientka/przyjaciółka Ari Golda występ gościnny, udział w jednym odcinku
20112012 The Voice ona sama stały występ w programie (3 sezony[32]), rola jurorki/trenerki wokalnej

Nagrody (wybór)[edytuj | edytuj kod]

  • 5 nagród Grammy (w tym jedna nagroda Latin Grammy)
  • MTV Europe Music Awards
  • MTV Video Music Awards
  • Glamour Magazine (2004)
  • Juno Awards (2004)
  • MTV Asia Awards (2004)
  • MVPA Awards (2004)
  • TMF Holland Awards (2004)
  • Young Scot Awards (2004)
  • 2005 Bad Award (2005)
  • I-tunes Awards (2006)
  • MSN UK (2006)
  • MTV Asia (2006)
  • MTV Europe Music Awards (2006)
  • Rolling Stone Music Awards (2006)
  • US Weekly (2006)
  • Z100's Awards (2006)
  • NRJ Awards (2007)
  • Virgin Media Music (2011)
  • People’s Choice Awards (2013)

Przypisy

  1. Christina Aguilera. The Internet Movie Database (IMDb). (ang.) [dostęp 2010-06-11].
  2. Understanding The Whistle Register, reportaż dostępny w serwisie YouTube pod numerem indeksu qJMDb5xSzPw.
  3. Esmailian, Ani (2010-06-10). „Christina Aguilera Performs „Not Myself Tonight” on the Today Show”. Hollyscoop.com. (ang.) [dostęp 2010-06-11].
  4. „Christina Aguilera: Ojciec mnie katował”. dziennik.pl. [dostęp 2010-09-15].
  5. Nowy album Christiny w 2008 roku (informacje). ChristinaFans.pl. [dostęp 2010-06-11].
  6. Christina nową twarzą kolekcji Stephena Webstera. ChristinaFans.pl. [dostęp 2010-06-11].
  7. Maxim’s Hot 100 List. ChristinaFans.pl. [dostęp 2010-06-11].
  8. MuchMusic List. ChristinaFans.pl. [dostęp 2010-06-11].
  9. Us Weekly (maj 2008). ChristinaFans.pl. [dostęp 2010-06-11].
  10. Larry King Interview (czerwiec 2008). ChristinaFans.pl. [dostęp 2010-06-11].
  11. Robert Erdman Photoshoot (Glamour, lipiec 2008). ChristinaFans.pl. [dostęp 2010-06-11].
  12. Nowe perfumy Inspire. ChristinaFans.pl. [dostęp 2010-06-11].
  13. MTV Video Music Awards. ChristinaFans.pl. [dostęp 2010-06-11].
  14. A Decade of Hits – Zdjęcia. ChristinaFans.pl. [dostęp 2010-06-11].
  15. Premiera „Bionic” przesunięta!. ChristinaFans.pl. [dostęp 2010-06-11].
  16. Twórcy nowej płyty. ChristinaFans.pl. [dostęp 2010-06-11].
  17. Nowy studyjny album Christiny. ChristinaFans.pl. [dostęp 2010-06-11].
  18. „Christina Aguilera to be Honored with Star on The Hollywood Walk Of Fame”. hollywoodchamber.net. 2010-11-09. (ang.) [dostęp 2010-11-11].
  19. Copsey, Robert (2010-11-05). „Aguilera begins working on new album”. Digital Spy. (ang.) [dostęp 2010-11-05].
  20. „Christina Aguilera na Grammy Awards 2011”. ChristinaAguilera.com.pl. 2011-02-13. [dostęp 2011-02-19].
  21. Schreffler, Laura (2012-01-29). „Honouring an icon: Christina Aguilera turns in a powerhouse performance at Etta James’ funeral”. Daily Mail. (ang.) [dostęp 2012-01-31].
  22. Johnson, Zach (2013-09-26). „Christina Aguilera Records 'We Remain’ for The Hunger Games: Catching Fire Soundtrack”. eonline.com. (ang.) [dostęp 2013-09-27].
  23. "KONCERT W MALEZJI ODWOŁANY − AKTUALIZACJA". christinaaguilera.com.pl. [dostęp 2014-03-27].
  24. "ZDJĘCIA/VIDEO: PRYWATNY KONCERT W MALEZJI". christinaaguilera.com.pl. 2014-03-28. [dostęp 2014-03-28].
  25. Lipshutz, Jason (2014-04-21). "Christina Aguilera Working On New Album". Billboard. (ang.) [dostęp 2014-04-24].
  26. „Christina Aguilera backs gay marriage”. The Times Of India, 2008-11-15. (ang.) [dostęp 2010-06-11].
  27. „Christina Aguilera Gives Her Support To Stonewall’s It Gets Better Today Campaign”. queeried.co.uk. 2010-11-03. (ang.) [dostęp 2010-11-05].
  28. „Christina uhonorowana przez The Abbey’s Gay Walk of Fame!”. xtina.pl. 2011-04-20. [dostęp 2011-04-20].
  29. Gardner, Elysa (2002-10-24). „Aguilera’s image is 'Stripped'”. USA Today. (ang.) [dostęp 2010-11-11].
  30. 30,0 30,1 30,2 „Christina Aguilera And Jordan Bratman Commited To Son After Split”. contactmusic.com. 2010-10-13. (ang.) [dostęp 2010-11-11].
  31. „Christina Aguilera has new boyfriend”. dailymailnews.com. 2010-11-11. (ang.) [dostęp 2011-03-10].
  32. "VIDEO: Przedsmak wokalnych bitew!". christinaaguilera.com.pl. 2012-10-07. (pol.) [dostęp 2012-10-07].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]