Konstancjusz I Chlorus

Z Wikipedii

Moneta z wizerunkiem cesarza Konstancjusza

Konstancjusz I Chlorus (ur. 31 marca 250, zm. 25 lipca 306), Constantius Chlorus, Flavius Julius Constantius, cesarz rzymski od 305 do 306 roku. Urodził się w biednej rodzinie w Ilirii, karierę zrobił w wojsku. Adoptowany 1 marca 293 roku przez cesarza Maksymiana.

Wybrany na cesarza 1 maja 305 roku. Zginął w wyprawie przeciwko Piktom i Szkotom w Eboracum (dzisiejszy York) 25 lipca 306 roku.

[edytuj] Małżeństwa i potomstwo

Z pierwszą żoną Flawią Iulią Heleną, z którą miał syna Konstantyna Wielkiego, rozwiódł się. Ożenił się ponownie, w 289 roku z siostrą Maksymina - Flawią Maximianą Teodorą. Miał z nią:

córkę Konstancję (ur. po 293 - ok. 330) - żonę Licyniusza,
córkę Eutropię - żonę Nepotianusa (jej syn Nepotian został uzurpatorem w 350 roku),
syna Dalmacjusza,
córkę Anastazję,
syna Juliusa Constantiusa (którego syn Julian władał cesarstwem od 361).