Heliogabal (cesarz rzymski)
| Heliogabal | |
_-_Musei_capitolini_-_Foto_Giovanni_Dall%27Orto_-_15-08-2000_.jpg&filetimestamp=20060308034552) |
|
| Imiona | Varius Avitus Bassianus |
| Panował jako | Imperator Caesar Marcus Aurelius Antoninus Augustus |
| nie zaliczony w poczet bogów | |
| Czas panowania | 16 maja 218 r. – 11 marca 222 r. |
| Dynastia | Sewerowie |
| Data urodzin | 204 r. – Emesa |
| Data śmierci | 11 marca 222 r. – Rzym |
| Moneta | |
 |
|
| Lista cesarzy rzymskich | |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Heliogabal (Elagabalus, Varius Avitus Bassianus), po obwołaniu cesarzem Marek Aureliusz Antoninus (Marcus Aurelius Antoninus, ur. 204 w Emesie, zm. 11 marca 222 w Rzymie) – w latach 218-222 cesarz rzymski z dynastii Sewerów.
Spis treści |
[edytuj] Początki kariery
Urodził się jako Warius Awitus Bassjanus w mieście Emesa w Syrii, w rodzinie najwyższych kapłanów boga słońca Baala, zwanego w semickim narzeczu "Elah-Gabal". Swój przydomek Bassjanus zawdzięczał właśnie owemu syryjskiemu bogu. Jego matką była Julia Soaemias (córka Julii Maesy).
W 217 roku zginął zamordowany cesarz Karakalla, kuzyn Bassjanusa, a władzę przejął prefekt pretorianów Makrynus. Nowy władca nie wszędzie cieszył się powszechnym poparciem. Matka i babka Bassjamusa przekonały stacjonujące na Wschodzie oddziały wojskowe, że Bassjamus jest w rzeczywistości synem Karakalli. 16 maja 218 wojsko uznało "syna" Karakalli za prawowitego cesarza, a 8 czerwca 218 roku siły wierne Makrynusowi poniosły klęskę w starciu z armią Heliogabala w okolicach Antiochii. O porażce wojsk Makrynusa zadecydowała jego przedwczesna ucieczka z pola bitwy, która nastąpiła gdy losy bitwy jeszcze się ważyły, a która spowodowała panikę w jego szeregach. Wkrótce potem Makrynus poniósł śmierć, zabity w drodze do Rzymu. W tej sytuacji senat zatwierdził wstąpienie na tron nowego cesarza, który objął władzę nad Imperium jako Heliogabal.
[edytuj] Okres sprawowania rządów
Nowy władca szybko dał dowody swojego niezrównoważenia emocjonalnego i okrucieństwa. Mimo sprzeciwu mieszkańców miasta wprowadził w Rzymie kult boga słońca. Wielu niechętnych mu wodzów i dygnitarzy zostało straconych, a poważne stanowiska w kraju zostały powierzone jego kochankom, często niskiego lub obcego pochodzenia, którzy nie posiadali żadnych kwalifikacji, lecz cechowała ich uroda. Urządzane przez Heliogabala publiczne homoseksualne orgie wywołały szok i zgorszenie nawet w tak przywykłym do ekstrawagancji cesarzy mieście jakim był Rzym. Coraz powszechniej pojawiały się plotki u tym, że cesarz jest niezrównoważony psychicznie a on potwierdzał to swoim zachowaniem. Widywano go jeżdżącego po Rzymie rydwanem zaprzężonym w nagie młode dziewczyny. Cesarz miał dość specyficzne poczucie humoru: podawał gościom potrawy z wosku, drewna lub kości słoniowej, wrzucał w tłum węże, a na salę jadalną kazał wpuszczać drapieżne zwierzęta (pozbawione jednak kłów i pazurów)[1].
[edytuj] Upadek
Ponieważ cesarz zajmował się głównie rozrywkami i orgiami, praktyczną władzę w kraju sprawowały jego matka i babka. Jednak jego babka Julia Maesa miała świadomość małej popularności wnuka i liczyła się z jego upadkiem. Namówiła go, by adoptował kuzyna Aleksandra Sewera i uznał go za następcę tronu. Wkrótce jednak Heliogabal zrozumiał swój błąd i pojął, że jego babka chce go pozbawić władzy i osadzić na tronie Aleksandra. Postanowił zmienić swoją decyzję i zabić swojego adoptowanego syna. Jednak, jak się okazało, Aleksander miał już większe poparcie ludności i wojska niż Heliogabal. Pretorianie zbuntowali się przeciwko Heliogabalowi i zabili jego oraz jego matkę. Według relacji historyka Kasjusza Diona, gdy cesarz zdał sobie sprawę z nadciągającego puczu, zamknął się w skrzyni i kazał ją wynieść z pałacu. Kufer jednak zrewidowano. Heliogabalowi i jego matce odcięto głowy, zaś ciała rozebrano, włóczono po mieście, by wreszcie wrzucić do rzeki[2].
[edytuj] Dodatkowe informacje
Heliogabal pięciokrotnie zawierał związek małżeński (cztery razy z kobietami i raz z mężczyzną):
- od 219 z Julią Cornelią Paulą, rozwiedli się w 220,
- od 220 z Julią Aquilią Severą, westalką,
- od 221 z Annią Faustiną, prawnuczką Marka Aureliusza, porzucił ją jeszcze w tym samym roku,
- od 221 znowu z Julią Aquilią Severą,
- z Hieroklesem - niewolnikiem i woźnicą rydwanów.
Cesarz słynął ze swoich transseksualno-orgiastycznych zachowań (np. chciał poddać się operacji zmiany płci, niewykonalnej w tamtych czasach).
Przypisy
| Poprzednik Makrynus |
 |
Cesarz rzymski 218 - 222 |
|
Następca Aleksander Sewer |
