Zamek w Sidorowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zamek w Sidorowie
Zamek w Sidorowie
Zamek w Sidorowie
Państwo  Ukraina
Miejscowość Sidorów
Typ budynku zamek
Ukończenie budowy 1640 r.
Odbudowano 1718 r.
Pierwszy właściciel Marcin Kalinowski
Kolejni właściciele Pajgertowie
Położenie na mapie obwodu tarnopolskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu tarnopolskiego
Zamek w Sidorowie
Zamek w Sidorowie
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Zamek w Sidorowie
Zamek w Sidorowie
Ziemia 49°00′46″N 26°10′01″E/49,012778 26,166944Na mapach: 49°00′46″N 26°10′01″E/49,012778 26,166944

Zamek w Sidorowie – zamek wybudowany z łupanego kamienia około 1640 r. przez Marcina Kalinowskiego (1605-1652)[1], hetmana wielkiego koronnego na stromym wzgórzu[2].

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Okazałe ruiny zamku obronno-rezydencjonalnego[1] sterczą na środku wsi na cyplu, w miejscu gdzie dwa potoki łączą się ze sobą, jednym z nich jest Suchodolski Potok, zwany także Dworzyska[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Po Marcinie Kalinowskim zamek odziedziczył jego syn Samuel Jerzy, zm. 1652 r.[1] W wojnie 1672 r. zamek zdobyli Turcy. Niedługo potem został odbity ale polska załoga uznała, że nie jest w stanie go utrzymać i w 1675 roku przeniosła się do Trembowli. Wtedy ponownie już opuszczoną warownię zajęli Turcy i poważnie zniszczyli. Po Samuelu Kalinowskim zamek odziedziczył jego syn Adam, ożeniony z Katarzyną Zebrzydowską, zm. 1701 r.[1] Zamek został odbudowany w 1718[potrzebne źródło] roku przez Marcina Kalinowskiego, kasztelana kamienieckiego, ożenionego z Anna Katarzyną Tarnowską herbu Rola[1]. Pod koniec XIX wiek budowle zamkowe używane były na cele gospodarskie[2]. Od połowy XIX w. do 1939 r. właścicielami byli Pajgertowie. Po 17 wrześniu 1939 r. Rosjanie czy też Ukraińcy próbowali zamek zniszczyć jako symbol feudalizmu.

Dwór[edytuj | edytuj kod]

  • murowany dwór wybudował około 1840 r. Józef Kalasanty Pajgert[1].

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Zamek posiadał osiem wież i wymiary około 178 m na 30 m. Nad bramą wjazdową była płyta z napisem kto i kiedy ten zamek postawił[2]. W relacji z 1771 r. czytamy: pałac z gruntu z kamienia murowany i w około murem opasany, na drugim piętrze okien, sufitów, zamków u drzwi ani dachu dobrego w tymże nie ma[2]. Wieża nad druga bramą wjazdową od strony lasu w kierunku ku Zbruczowi runęła pod koniec XIX w.[2]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Roman Aftanazy: Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej. Województwo podolskie, T. 9, wyd. 2 przejrzane i uzupełnione, Zakład Narodowy im. Ossolińskich. Wrocław, Warszawa: 1995, s. 334-338.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. X. Warszawa: 1880-1902, s. 480.
  3. Dworzyska w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom II (Derenek – Gżack) z 1881 r.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. X, Warszawa, 1880–1902, s. 480.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]