Kamionka Bużańska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kamionka Bużańska
Kamionka Strumiłowa
Herb Flaga
Herb Kamionki Bużańskiej Flaga Kamionki Bużańskiej
Państwo  Ukraina
Obwód lwowski
Powierzchnia 8,63 km²
Populacja (2001)
• liczba ludności
• gęstość

10921
1265 os./km²
Położenie na mapie obwodu lwowskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu lwowskiego
Kamionka Bużańska
Kamionka Bużańska
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Kamionka Bużańska
Kamionka Bużańska
Ziemia 50°06′29″N 24°35′44″E/50,108056 24,595556Na mapach: 50°06′29″N 24°35′44″E/50,108056 24,595556
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Herb Kamionki Strumiłowej

Kamionka Bużańska (ukr. Кам'янка-Бузька), do 1945 Kamionka Strumiłowa[1][2] – miasto na Ukrainie, w obwodzie lwowskim, siedziba rejonu kamioneckiego, do 1945[3] w Polsce, w województwie tarnopolskim, siedziba powiatu kamioneckiego.

W latach 1772–1918 Kamionka Strumiłowa była miastem powiatowym w Królestwie Galicji i Lodomerii pod zaborem austriackim. W 1857 miasto liczyło 4038 mieszkańców, a jego właścicielem był hrabia Karol Mier, spadkobierca rodziny Kalinowskich. Parafia rzymskokatolicka i greckokatolicka loco.

Historia[edytuj | edytuj kod]

  • Pierwotnie miasto znane pod nazwą Dymoszyn
  • W drugiej połowie XV wieku własność Jerzego Strumiłły, który w 1471 ufundował kościół i wystarał się o nadanie miejscowości praw miejskich na warunkach prawa magdeburskiego
  • Od 1578 mieścił się w Kamionce Strumiłowej skład soli,
  • W 1619 polski pisarz Jakub Gawath napisał w miejscowości dramat "Tragaedia, albo Wizerunk śmierci przeświątego Jana Chrzciciela".
  • Do I rozbioru Polski miejscowość była miastem królewskim i starostwem niegrodowym
  • 1787 przechodzi na własność rodziny Cetnerów z rąk władz austriackich, które przekazały jej prawa do miasta jako ekwiwalent majątku Nadwórna k. Stanisławowa, skonfiskowanego tej rodzinie
  • W XVIII w. własność rodziny Mierów, która ok. 1860 wybudowała w Kamionce pałac. Budynek przed likwidacją jednostki wojskowej mieścił jej biura, obecnie stoi opuszczony.
  • W XIX w. miasto zmienia właścicieli. Do 1939 należała do rodziny Wisłockich.
  • Na liczbę dwudziestu ofiar szacuje polski świadek liczbę więźniów, zamordowanych przez NKWD w Kamionce Strumiłowej w ramach Masakr więziennych NKWD w 1941, a dokonanie zbrodni w tamtejszym więzieniu potwierdziła również ówczesna prasa ukraińska[4].

W mieście znajduje się wybudowany z inicjatywy samorządowych władz ukraińskich pomnik Stepana Bandery zlokalizowany na placu jego imienia[5].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • zamek[6]
  • okazały dwór wybudowany w połowie XIX w. istniał do 1939 r.[7]
  • drewniana cerkiew św. Mikołaja zbudowana w 1667 r.
  • neogotycki kościół z 1911-1920, zbudowany wg projektu dr architekta Teodora Talowskiego

Urodzeni i związani z Kamionką[edytuj | edytuj kod]

Pobliskie miejscowości[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Mieczysław Orłowicz: Ilustrowany przewodnik po Galicyi, Bukowinie, Spiszu, Orawie i Śląsku Cieszyńskim. Lwów: Karol Kwieciński, 1919, s. 92.
  2. Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej opracowany na podstawie wyników Pierwszego Powszechnego Spisu Ludności z dnia 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych. T. 15: Województwo tarnopolskie. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 1923, s. 10.
  3. Ustawa z dnia 31 grudnia 1945 r. o ratyfikacji podpisanej w Moskwie dnia 16 sierpnia 1945 r. umowy między Rzecząpospolitą Polską a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich o polsko-radzieckiej granicy państwowej (Dz. U. z 1946 r. Nr 2, poz. 5).
  4. Aleksander Szumański, Bez trumien i krzyży, z ludobójstwem w tle
  5. Pomniki Bandery (j.ukr)
  6. Kamionka Strumiłowa (Bużańska). [dostęp 17.8.13].
  7. Roman Aftanazy: Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej. Województwo ruskie, Ziemia Halicka i Lwowska, T. 7, wyd. 2 przejrzane i uzupełnione, Zakład Narodowy im. Ossolińskich. Wrocław, Warszawa: 1995, s. 321-325.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]