Połonne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Połonne
Полонне
Herb
Herb Połonnego
Państwo  Ukraina
Obwód chmielnicki
Rejon połoński
Data założenia 1171
Prawa miejskie XVI wiek, 1938
Powierzchnia 23,53 km²
Populacja (2008)
• liczba ludności
• gęstość

22 217
979 os./km²
Nr kierunkowy +380 3843
Kod pocztowy 30500 — 30509
Tablice rejestracyjne BX
Położenie na mapie obwodu chmielnickiego
Mapa lokalizacyjna obwodu chmielnickiego
Połonne
Połonne
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Połonne
Połonne
Ziemia 50°07′N 27°31′E/50,116667 27,516667
Portal Portal Ukraina

Połonne (ukr. Полонне) – miasto położone na Ukrainie na terenie obwodu chmielnickiego, centrum administracyjne rejonu połońskiego, 135 km od Chmielnickiego. Przez miasto przepływa rzeka Chomora. Stacja kolejowa na linii Szepetówka - Berdyczów.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Położona w pobliżu Czarnego Szlaku miejscowość, wzmiankowana była w 1169 i 1172 r. w związku z najazdem Połowców. Na mocy układu z 1366 roku król Kazimierz Wielki przekazał księciu Lubartowi m.in. Połonne. W 1607 r. wojewoda krakowski Stanisław Lubomirski ufundował kościół św. Anny. Miasto wraz z kościołem zostało spalone przez Tatarów w 1618 r. W 1621 r. miasto wraz z drewnianym zamkiem objęła w posiadanie Zofia Ostrogska, a po jej śmierci w 1623 r. właścicielem stał się jej mąż Stanisław Lubomirski, który z kolei przekazał je w 1642 r. swojemu najmłodszemu synowi Konstantemu Lubomirskiemu. W 1646 r. miasto zostało otoczone wałami w kształcie pięcioboku według projektu Krzysztofa Mieroszewskiego, co miało na celu zaryglowanie wojskom nieprzyjacielskim dostępu do Wołynia. W obrębie fortyfikacji zbudowanych według szkoły holenderskiej znalazło się Stare i Nowe Miasto Połonne, zamek i osada Wola. W dniu 12 lipca 1648 na skutek zdrady miasto opanowali Kozacy pod wodzą Krzywonosa i całkowicie je spalili dokonując rzezi mieszkańców. Zginął wtedy też słynny kabalista Samson Ostropolski. Kozacy ponownie opanowali miasto w 1651 r. W drodze z Kamieńca Podolskiego w dniu 23 listopada 1761 r. na zamku zatrzymał się Stanisław August Poniatowski, a w 1766 r. miasto otrzymało przywilej królewski organizowania jarmarków. Fortyfikacje wzmocnili Polacy po raz ostatni w 1792 roku przed spodziewaną wojną z Rosją. W tym samym roku na drodze w kierunku Zasławia stoczono zwycięską dla Polaków Bitwę pod Zieleńcami. W tym czasie miasto było, po Dubnie i Zasławiu, trzecim miastem Wołynia. Po II rozbiorze Polski miasto zostało zagarnięte przez Rosję. W czasie powstania styczniowego miasto zajął generał Edmund Różycki, który następnie stoczył Bitwę pod Salichą. W 2 połowie XIX wieku w pobliżu miasta zbudowano linię kolejową. Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku Połonne nie powróciło do Polski lecz zostało przyłączone do ZSRR. Tym ponurym czasom Marek A. Koprowski poświęcił cały rozdział swojej książki "Kresy we krwi"[1]. Prawa miejskie od 1938 roku. Od czerwca 1941 do 1944 zajęte przez hitlerowskie Niemcy. Od 1991 roku w Republice Ukrainy.

Rodzinne miasto śpiewaczki operowej Walentyny Stepowej.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • kościół św. Anny z 1607 r.
  • cmentarz polski
  • cmentarz żydowski
  • zamek[2]

Ludność[edytuj | edytuj kod]

W 2008 miasto miało 22 217 mieszkańców z których 89,9% stanowią Ukraińcy, 6,9% Polacy a 2,4% Rosjanie.

Przypisy

  1. Marek A. Koprowski: Kresy we Krwi. Warszawa: Fronda, 2011, s. 251. ISBN 978-83-62268-77-1.
  2. [www.ruinyizamki.pl/kresy/polonne.html Połonne]. [dostęp 29.8.13].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]