Edith Picht-Axenfeld

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Edith Picht-Axenfeld
Data i miejsce urodzenia 1 stycznia 1914
Fryburg Bryzgowijski
Data i miejsce śmierci 19 kwietnia 2001
Fryburg Bryzgowijski
Instrumenty fortepian
Gatunki muzyka poważna
Wytwórnie płytowe Deutsche Grammophon, Philips, Erato, Victor-International, Aurophon i Camerata-Tokyo

Edith Picht-Axenfeld (ur. 1 stycznia 1914 we Fryburgu Bryzgowijskim; zm. 19 kwietnia 2001 tamże) – niemiecka pianistka i klawesynistka; laureatka VI nagrody na III Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina (1937).

Życiorys[edytuj]

Młodość i wojna[edytuj]

Naukę gry na fortepianie rozpoczęła w wieku pięciu lat. Wśród jej nauczycieli był m.in. Albert Schweitzer, u którego uczyła się gry na organach. W 1935 roku zadebiutowała koncertem w Berlinie[1].

W 1937 roku wzięła udział w III Konkursie Chopinowskim w Warszawie, gdzie zdobyła VI nagrodę[2]. Po tym sukcesie występowała na terenie Niemiec i Austrii. W czasie drugiej wojny światowej nie dawała koncertów. W 1940 roku została nauczycielką muzyki w Internacie Birklehof w Hinterzarten. W tym okresie wyszła za mąż za filozofa i teologa Georga Pichta[3].

Międzynarodowa kariera[edytuj]

W 1945 wznowiła karierę. Występowała z wieloma słynnymi orkiestrami i muzykami w większości państw europejskich, na Bliskim Wschodzie, w Japonii, USA, Indiach, RPA i w krajach Ameryki Południowej[3]. Była też pedagogiem muzycznym. W latach 1947–1979 prowadziła klasy fortepianu, klawesynu i muzyki kameralnej w Wyższej Szkole Muzycznej we Fryburgu Bryzgowijskim (niem. Hochschule für Musik Freiburg). Organizowała kursy mistrzowskie w Salzburgu, Tokio, Sankt Moritz, a także w miastach w Meksyku i Izraelu[4].

W 1995 wystąpiła na Międzynarodowym Festiwalu Chopinowskim w Dusznikach-Zdroju. Była to jej pierwsza wizyta w Polsce od 1937 roku. W tym samym roku została zaproszona do grona jurorów XIII Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina[4].

Zmarła 19 kwietnia 2001 roku.

Repertuar i dyskografia[edytuj]

W jej repertuarze były utwory Jana Sebastiana Bacha, Ludwiga van Beethovena, Franza Schuberta, Roberta Schumanna, Fryderyka Chopina, Ferenca Liszta, Johannesa Brahmsa, György'a Ligetiego i Luigiego Nono[3].

Była autorką licznych nagrań płytowych, których dokonała dla wytwórni Deutsche Grammophon, Philips, Erato, Victor-International, Aurophon i Camerata-Tokyo[5][6].

Przypisy

  1. S. Dybowski, Laureaci Konkursów Chopinowskich w Warszawie, wyd. Selene, Warszawa 2005, s. 116.
  2. S. Wysocki, Wokół Konkursów Chopinowskich, Wydawnictwa Radia i Telewizji, Warszawa 1987, s. 32.
  3. a b c S. Dybowski, op. cit., s. 117.
  4. a b S. Dybowski, op. cit., s. 118.
  5. S. Dybowski, op. cit., s. 119.
  6. Edith Picht-Axenfeld – Discography (ang.). allmusic.com. [dostęp 2016-04-12].

Bibliografia[edytuj]

  • Stanisław Dybowski, Laureaci Konkursów Chopinowskich w Warszawie, wyd. Selene, Warszawa 2005, s. 116–119, ISBN 83-910515-1-X.
  • Stefan Wysocki, Wokół Konkursów Chopinowskich, Wydawnictwa Radia i Telewizji, Warszawa 1987, ISBN 83-212-0443-0.