Grigorij Ginzburg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Grigorij Ginzburg
Imię i nazwisko Григорий Романович Гинзбург
Data i miejsce urodzenia 29 maja 1904
Niżny Nowogród
Data i miejsce śmierci 5 grudnia 1961
Moskwa
Instrumenty fortepian
Gatunki muzyka poważna
Odznaczenia
Nagroda Stalinowska

Grigorij Ginzburg, (ros. Григорий Романович Гинзбург, ur. 29 maja 1904 w Niżnym Nowogrodzie; zm. 5 grudnia 1961 w Moskwie) – rosyjski pianista i pedagog muzyczny; laureat IV nagrody na I Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina. Odznaczony Nagrodą Stalinowską.

Życiorys[edytuj]

Wykształcenie i praca pedagogiczna[edytuj]

Na fortepianie zaczął grać w wieku kilku lat. W 1910 roku został uczniem Aleksandra Goldenweisera. W wieku trzynastu lat rozpoczął naukę w Konserwatorium Moskiewskim na tzw. kursie niższym. Później był studentem tej uczelni (dyplom z wyróżnieniem w 1924)[1]. W latach 1924–1928 odbywał aspiranturę[2]. W 1929 objął stanowisko asystenta w Konserwatorium Moskiewskim. W latach 1935–1961 był profesorem Konserwatorium[3]. Jego uczniami byli m.in. Gleb Akselrod, Sergiusz Dorieński, Aleksiej Skawroński i Daniel Pollack[4].

Konkurs Chopinowski[edytuj]

W 1922 zadebiutował z orkiestrą, po czym wystąpił w kilku miastach ZSRR[3]. W 1927 roku wziął udział w I Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina w Warszawie, gdzie został laureatem IV nagrody. Konkurs wygrał jego rodak Lew Oborin[5]. Występy Ginzburga chwalili m.in. kompozytor Stanisław Niewiadomski, krytyk muzyczny Piotr Rytel, pianista Juliusz Wertheim i pisarz Jarosław Iwaszkiewicz[6].

Dalsza kariera[edytuj]

W dalszych latach często występował na terenie ZSRR. W 1936 roku ponownie wystąpił w Polsce (w Konserwatorium Warszawskim)[4], a także w Szwajcarii i Szwecji[3]. Po wojnie występował m.in. na Festiwalu Liszta-Bartóka na Węgrzech (1956), w Czechosłowacji (1959) i w Jugosławii (1961)[4]. Każdego roku dawał ok. 120 koncertów[3].

W 1961 roku miał nagrać recital dla Polskiego Radia, jednak 5 grudnia zmarł w Moskwie[4].

Repertuar i dyskografia[edytuj]

Dysponował bogatym repertuarem, w którym były utwory m.in. Ferenca Liszta, Roberta Schumanna, Antoniego Rubinsteina, Fryderyka Chopina, Edvarda Griega i Leopolda Godowskiego[3]. Płyty z jego nagraniami zostały wydane m.in. przez wytwórnię Vox Aeterna[7].

Był też kompozytorem. Skomponował kilka fantazji koncertowych[4].

Przypisy

  1. S. Dybowski, Laureaci Konkursów Chopinowskich w Warszawie, wyd. Selene, Warszawa 2005, s. 45.
  2. S. Dybowski, op. cit., s. 46.
  3. a b c d e Jonathan Summers: Grigory Ginzburg (ang.). W: A–Z of Pianists [on-line]. naxos.com. [dostęp 2016-03-25].
  4. a b c d e S. Dybowski, op. cit., s. 48.
  5. S. Wysocki, Wokół Konkursów Chopinowskich, Wydawnictwa Radia i Telewizji, Warszawa 1987, s. 21.
  6. S. Dybowski, op. cit., s. 46–47.
  7. Grigori Ginzburg – discography (ang.). allmusic.com. [dostęp 2016-03-25].

Bibliografia[edytuj]

  • Stanisław Dybowski, Laureaci Konkursów Chopinowskich w Warszawie, wyd. Selene, Warszawa 2005, s. 45–48, ISBN 83-910515-1-X.
  • Stefan Wysocki, Wokół Konkursów Chopinowskich, Wydawnictwa Radia i Telewizji, Warszawa 1987, ISBN 83-212-0443-0.