Janusz Olejniczak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Janusz Olejniczak
Janusz Olejniczak, Chicago 2009
Janusz Olejniczak, Chicago 2009
Data i miejsce urodzenia 2 października 1952
Wrocław
Zawód pianista
pedagog
aktor
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”
Strona internetowa
Odcisk dłoni i podpis J. Olejniczaka w Alei Gwiazd w Międzyzdrojach

Janusz Olejniczak (ur. 2 października 1952 we Wrocławiu) – polski pianista, pedagog muzyczny i aktor. Laureat VI nagrody na VIII Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina (1970)[1]. Były mąż aktorki Sławomiry Łozińskiej[2].

Życiorys[edytuj]

Wykształcenie i udział w konkursach[edytuj]

Na fortepianie zaczął grać w wieku 6 lat, a edukację muzyczną odbył w Warszawie. Ukończył podstawową i średnią szkołę muzyczną, a następnie studia w Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie. Ponadto pobierał dodatkowe nauki w Paryżu i na studiach podyplomowych w Warszawie i Essen[3].

W trakcie studiów wziął udział w kilku konkursach pianistycznych[3]:

Międzynarodowa kariera[edytuj]

Po sukcesie na Konkursie Chopinowskim występował w wielu krajach Europy, Azji, w obu Amerykach i w Australii[4]. Grał na wielu festiwalach muzycznych, w tym kilkukrotnie na Międzynarodowym Festiwalu Chopinowskim w Dusznikach-Zdroju[5]. Wielokrotnie współpracował przy nagrywaniu muzyki do filmów w Polsce i w innych krajach. Nagrał większość partii fortepianowych do filmu Chopin. Pragnienie miłości (2002) i Pianista (2002). Jako aktor wystąpił m.in. w roli Chopina w filmie Andrzeja Żuławskiego pt. Błękitna nuta (1991)[6].

Jest też pedagogiem muzycznym. Prowadził klasę fortepianu w Akademii Muzycznej w Krakowie i kursy mistrzowskie dla pianistów w różnych krajach[6]. W 2015 był jurorem XVII Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina[7].

Repertuar i dyskografia[edytuj]

W jego repertuarze znajduję się utwory m.in. Fryderyka Chopina, Ferenca Liszta, Jeana-Philippe'a Rameau, Wolfganga Amadeusa Mozarta, Franza Schuberta, Sergieja Prokofiewa, Wojciecha Kilara oraz Henryka Mikołaja Góreckiego. W 1995 jego płyta z koncertami fortepianowymi Chopina otrzymała Fryderyka (w kategorii Album roku – muzyka solowa)[4]. Łącznie nagrał kilkadziesiąt płyt dla wielu wytwórni muzycznych[8][9].

Ordery i wyróżnienia[edytuj]

Przypisy

  1. S. Wysocki, Wokół Konkursów Chopinowskich, Wydawnictwa Radia i Telewizji, Warszawa 1987, s. 100.
  2. Katarzyna Troszczyńska: Niech wreszcie spokój trwa. Styl.pl, IX 2010. [dostęp 2016-05-19].
  3. a b S. Dybowski, Laureaci Konkursów Chopinowskich w Warszawie, wyd. Selene, Warszawa 2005, s. 291.
  4. a b c Małgorzata Kosińska: Janusz Olejniczak (pol.). culture.pl. [dostęp 2016-05-19].
  5. S. Dybowski, op. cit., s. 293.
  6. a b S. Dybowski, op. cit., s. 294.
  7. Rozpoczął się XVII Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina. rmf24.pl, 1 października 2015. [dostęp 2016-05-19].
  8. Janusz Olejniczak: discography (ang.). discogs.com. [dostęp 2016-05-19].
  9. Janusz Olejniczak: discography (ang.). allmusic.com. [dostęp 2016-05-19].
  10. M.P. z 2000 r. Nr 5, poz. 99
  11. Janusz Olejniczak w bazie filmpolski.pl
  12. Laureaci z poprzednich edycji, www.polishmarket.com.pl [dostęp 2016-05-19].

Bibliografia[edytuj]

  • Stanisław Dybowski, Laureaci Konkursów Chopinowskich w Warszawie, wyd. Selene, Warszawa 2005, s. 291–294, ISBN 83-910515-1-X.
  • Stefan Wysocki, Wokół Konkursów Chopinowskich, Wydawnictwa Radia i Telewizji, Warszawa 1987, ISBN 83-212-0443-0.