Lew Oborin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lew Oborin
Ilustracja
Lew Oborin podczas I Konkursu Chopinowskiego (1927)
Imię i nazwisko Lew Nikołajewicz Oborin
Data i miejsce urodzenia 11 września 1907
Moskwa
Data i miejsce śmierci 5 stycznia 1974
Moskwa
Instrumenty fortepian
Gatunki muzyka poważna
Odznaczenia
Order Lenina Order Lenina Nagroda Stalinowska Ludowy Artysta ZSRR Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order Czerwonego Sztandaru Pracy
Lew Oborin podczas koncertu w NRD, 26 listopada 1951
Grób Lwa Oborina na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie

Lew Nikołajewicz Oborin, ros. Лев Николаевич Оборин (ur. 11 września 1907 {według kalendarza juliańskiego – 29 sierpnia} w Moskwie, zm. 5 stycznia 1974 tamże) – rosyjski pianista i pedagog muzyczny; zwycięzca I Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina (1927).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

W czasie wczesnego dzieciństwa rodzina Oborina zmieniała miejsce zamieszkania, a w 1914 osiadła w Moskwie. W latach 1914–1921 Oborin uczęszczał do Szkoły Muzycznej Gniesinych, gdzie stwierdzono, że posiada słuch absolutny. Uczył się równolegle gry na fortepianie i kompozycji[1]. W latach 1921–1926 studiował grę na fortepianie i kompozycję w Konserwatorium Moskiewskim. Pobierał także lekcje z dyrygentury. Studia ukończył z wyróżnieniem[2].

Kariera pianistyczna[edytuj | edytuj kod]

W 1927 zwyciężył w I Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina w Warszawie[3]. Po tym sukcesie rozpoczęła się jego kariera. W niedługim czasie dał koncerty w Polsce i Niemczech, jednak po powrocie do Moskwy, aż do 1945 występował jedynie w ZSRR[4]. W 1936 po raz pierwszy zagrał wspólnie z rosyjskim skrzypkiem Dawidem Ojstrachem, z którym od tego czasu występował i współpracował przez ponad 25 lat. Od 1941 do 1963 grał w trio muzycznym z Dawidem Ojstrachem (skrzypce) i Swiatosławem Knuszewickim (wiolonczela)[5]. Po II wojnie światowej zaczął dawać koncerty w wielu krajach europejskich, w Stanach Zjednoczonych i Japonii. Wiele razy powracał też do Polski[4].

W 1949[6] i 1955[7] był zapraszany do grona jurorów Konkursów Chopinowskich, gdzie pełnił też funkcję wiceprzewodniczącego. Był też w jury konkursów w Moskwie, Lizbonie, Paryżu, Leeds i Zwickau[8].

Przez wiele lat był pedagogiem w Konserwatorium Moskiewskim. W trakcie swej pracy pedagogicznej wykształcił wielu wybitnych muzyków. Do jego uczniów należą m.in.: Władimir Aszkenazy, Giennadij Rożdiestwienski, Michaił Woskriesienski i Natalija Gawriłowa[8].

Pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie[9].

Repertuar[edytuj | edytuj kod]

W trakcie swej kariery nagrał wiele płyt z muzyką m.in. Fryderyka Chopina, Ludwiga van Beethovena, Arama Chaczaturiana, Josepha Haydna i Felixa Mendelssohna-Bartholdy'ego[10].

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dybowski 2005 ↓, s. 31.
  2. Dybowski 2005 ↓, s. 32.
  3. Wysocki 1987 ↓, s. 21.
  4. a b Dybowski 2005 ↓, s. 34.
  5. Jonathan Summers: Lev Oborin – biography (ang.). W: A–Z of Pianists [on-line]. naxos.com. [dostęp 2016-03-22].
  6. Wysocki 1987 ↓, s. 57.
  7. Wysocki 1987 ↓, s. 63.
  8. a b Dybowski 2005 ↓, s. 36.
  9. Некрополь мастеров искусств: Оборин Лев Николаевич (1907—1974) (ros.). narnecropol.narod.ru. [dostęp 2016-03-23].
  10. Lev Oborin – discography (ang.). allmusic.com. [dostęp 2016-03-22].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Dybowski: Laureaci Konkursów Chopinowskich w Warszawie. Warszawa: Selene, 2005, s. 31–36. ISBN 83-910515-1-X.
  • Stefan Wysocki: Wokół Konkursów Chopinowskich. Warszawa: Wydawnictwa Radia i Telewizji, 1987. ISBN 83-212-0443-0.
  • Софья Михайловна Хентова Лев Оборин, Музыка, 1964.