Hogwart

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Domy w Hogwarcie)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Herb Hogwartu

Szkoła Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie (ang. Hogwarts School of Witchcraft and Wizardry) – uczelnia kształcąca młodych czarodziejów, mieściła się w zamku o nazwie Hogwart. Hogwart został wymyślony przez J. K. Rowling, autorkę Harry'ego Pottera.

Do roku 1997 na stanowisku dyrektora Hogwartu pozostawał Albus Dumbledore. Po jego śmierci dyrektorem została Minerwa McGonagall, ale tylko do końca tomu Harry Potter i Książę Półkrwi. Po niej stanowisko dyrektora objął Severus Snape, o czym poinformował Prorok Codzienny. Snape był dyrektorem w tomie Harry Potter i Insygnia Śmierci. Szkoła zlokalizowana była w średniowiecznym zamku, położonym gdzieś w Szkocji; dokładną lokalizację znali tylko interesanci. Jak sugerował dokument telewizyjny zrealizowany przez Discovery Channel, inspiracji autorka szukała w szkockiej Gordonstoun School.

Hogwart był szkołą, do której trafić mogły osoby, które przejawiały zdolności magiczne. Hogwart zastępował naukę w college'u. Do Hogwartu trafiały dzieci w wieku jedenastu lat, a nauka trwała lat siedem. W trakcie edukacji uczniowie podchodzili do dwóch ważnych testów: SUM-ów, pisanych w piątej klasie, sprawdzających wiedzę ucznia, oraz Owutemów – najważniejszych egzaminów, porównywalnych do matury. Hogwart był placówką koedukacyjną. Uczęszczać do niego mogły zarówno dzieci czarodziejów, jak i dzieci mugoli mające choć kroplę krwi czarodziejów, przez co wykazujące odpowiednie predyspozycje.

Hogwart Express - pociąg, którym Harry Potter dojeżdzał do Hogwartu

Historia szkoły[edytuj | edytuj kod]

Szkoła została założona około tysiąca lat temu przez czwórkę czarodziejów: Godryka Gryffindora, Helgę Hufflepuff, Rowenę Ravenclaw oraz Salazara Slytherina. Po nazwiskach założycieli nazwy noszą hogwarckie domy. Początkowo założyciele samodzielnie wybierali osoby, które godne są studiowania magii. Po pewnym czasie Slytherin zażądał, aby nauczać tylko osoby czystej krwi, jednak nie zdołał przekonać innych, więc opuścił zamek. Wokół tego wydarzenia narosła legenda o Komnacie Tajemnic. Szkołę wielokrotnie przeszukiwano w celu odnalezienia owej komnaty, jednakże teoria jej istnienia nie została potwierdzona aż do czasu opisanego w drugim tomie przygód Harry’ego Pottera. Komnatę tę zamieszkiwał bazyliszek, którego bezpośrednie spojrzenie było śmiertelne. Mógł ją otworzyć jedynie prawowity dziedzic Slytherina.

O szkole[edytuj | edytuj kod]

Zestaw filmowy z Wielkiej Sali, Hogwart

Do szkoły uczniowie dojeżdżali Ekspresem Hogwart, pociągiem odjeżdżającym z peronu 9 i ¾ (z londyńskiego dworca King's Cross), tymże pociągiem wracali do domu na zimowe ferie i letnie wakacje.

Hogwart był jedną z trzech szkół (obok skandynawskiego[1] Durmstrangu i francuskiego Beauxbatons) startujących w Turnieju Trójmagicznym, rywalizacji największych i najlepszych szkół czarodziejów w całej Europie. Turniej ten organizowany był co pięć lat. W średniowieczu był bardzo popularny, jednak został zakazany, ponieważ zbyt wielu jego uczestników ginęło.

Porządku w Hogwarcie pilnowali prefekci, wybierani spośród starszych klas, oraz woźny Argus Filch.

Zazwyczaj wybieranych było dwoje prefektów na dom – uczeń i uczennica. Prefektem mógł zostać uczeń rozpoczynający piąty rok nauki w Hogwarcie. Byli także prefekci naczelni, uczniowie ostatnich klas, mający zwierzchność nad pozostałymi prefektami. Prefekci jako jedni z niewielu uczniów wiedzieli, gdzie znajduje się gabinet dyrektora oraz jakie jest do niego hasło.

W V tomie powieści (Harry Potter i Zakon Feniksa) prefektami zostali Hermiona Granger i Ronald Weasley. W Slytherinie wybrano Dracona Malfoya i Pansy Parkinson, w Hufflepuffie Erniego Macmillana i Hannę Abbot, a w Ravenclawie Anthony'ego Goldsteina i Padmę Patil.

Nauczyciele i pracownicy[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Pracownicy Hogwartu.

W Hogwarcie zatrudnieni byli przede wszystkim nauczyciele poszczególnych przedmiotów, bibliotekarka, woźny, pielęgniarka i gajowy. Nie można również zapomnieć o skrzatach domowych, które gotowały i sprzątały dla wszystkich mieszkańców zamku.

Domy[edytuj | edytuj kod]

Podczas roku szkolnego domy rywalizowały ze sobą poprzez zdobywanie i utratę punktów za sprawą różnych wydarzeń. Nagrodą w tym wyścigu był Puchar Domów. Ponadto każdy z domów ma swoją drużynę quidditcha, które rywalizowały o Puchar Quidditcha. Dla uczniów domy były równocześnie miejscem do nauki i wypoczynku. Każdy z domów w Hogwarcie miał swojego opiekuna, którego zadaniem było przekazywanie podopiecznym najważniejszych informacji, chronienie przed zagrożeniami oraz nakładanie stosownych kar. Domu nie można było zmienić, należało się do niego przez całe siedem lat nauki.

We wczesnych latach szkoły uczniowie byli wybierani przez założycieli, następnie Godryk Gryffindor zaczarował swoje nakrycie głowy, a wszyscy założyciele przelali do tiary część własnych cech, którymi miała się ona kierować przy wyborze uczniów. Tiarę tę nazywano Tiarą Przydziału.

Domy składały się z pokoju wspólnego i dormitoriów – sypialni dla chłopców i dla dziewcząt. Pokoje wspólne znajdowały się w wieżach lub w podziemiach zamku i były ozdabiane barwami i symbolami założycieli. Każdy dom strzegł tajemnicy swojego pokoju i tak na przykład tylko Gryfoni wiedzieli, jak znaleźć swoją wieżę i jaki portret strzeże do niej dostępu. Pokoje wspólne były wyposażone w kominki, sofy, fotele i stoliki, tak by uczniowie mieli wygodne miejsca do odrabiania zadań domowych i nauki.

Gryffindor[edytuj | edytuj kod]

Barwy domu
herb Gryffindoru

Osoby należące do Gryffindoru były nadzwyczaj odważne, mężne, dzielne, szczere i uczciwe. Jego zwierzęciem był lew, a barwami złoto i szkarłat. Opiekunem tego domu była nauczycielka transmutacji, Minerwa McGonagall. Duchem Gryffindoru był Prawie Bezgłowy Nick. W Gryffindorze "kwitnie męstwa cnota, króluje odwaga i do wyczynów ochota". Pokój wspólny Gryfonów znajdował się na siódmym piętrze w Wieży Gryffindoru. Wejścia strzegła Gruba Dama, z wyjątkiem krótkiego okresu w III tomie, kiedy to Syriusz Black próbował się tam włamać i przeraził ją do tego stopnia, że musiał ją zastąpić Sir Cadogan. Po podaniu hasła obraz odchylał się, a przez otwór w ścianie widać było pokój wspólny Gryffindoru: przytulne, okrągłe pomieszczenie pełne stołów, kominków i wysiedzianych foteli. Na szczycie spiralnych schodów znajdują się dormitoria – komnaty sypialne z łożami, każde z kolumienkami w rogach, między którymi wiszą aksamitne, ciemnoczerwone zasłony. Kiedy chłopcy próbowałi się dostać do sypialni dziewcząt, schody zamieniały się w zjeżdżalnię. Nie działo się tak jednak w odwrotnym przypadku. Uczniowie przydzieleni do Gryffindoru mieli w założeniu posiadać i rozwijać cnoty przypisywane swemu patronowi.


Hufflepuff[edytuj | edytuj kod]

Barwy domu
herb Hufflepuffu

Puchoni to były osoby pracowite, uczynne i sprawiedliwe. Symbolem Hufflepuffu był borsuk, a kolorami żółty i czarny. Domem opiekowała się nauczycielka zielarstwa Pomona Sprout, duchem był Gruby Mnich. Z wywiadu, jakiego udzieliła J.K. Rowling, dowiadujemy się, że wejście do pokoju wspólnego Puchonów było ukryte za wnęką z beczkami, niedaleko kuchni. Było to bardzo przytulne miejsce, tak różne, jak może tylko być, od podziemi, gdzie urzędował Snape. Wiele żółtych kotar, wygodnych foteli i małe podziemne tunele prowadzące do dormitoriów, wszystkie mające okrągłe drzwi, jak wieczko od beczki.

Wejście do dormitorium Hufflepuff'u ukryte było za mroczną, kamienną wnęką z beczkami w prawym korytarzu obok obrazu martwej natury. By wejść do dormitorium, trzeba zastukać w rytmie "Helga Huffelpuff" w dwie baryłki od dołu w środkowym rzędzie.

Jeśli osoba z domu innego niż Hufflepuff spróbowałaby wejść do dormitorium lub jeśli ktoś zapukałby źle albo w złą baryłkę zostałby oblany octem.

Ravenclaw[edytuj | edytuj kod]

Barwy domu
herb Ravenclawu

W tym domu najbardziej ceniło się mądrość i bystrość – tacy powinni być uczniowie do niego należący. A może w Ravenclawie Zamieszkać wam wypadnie, Tam płonie lampa wiedzy, Tam mędrcem będziesz snadnie. Opiekunem był nauczyciel zaklęć – Filius Flitwick, zaś duchem była Szara Dama. Zwierzę to orzeł (w filmach kruk), a kolorami był brąz i niebieski (w filmie brąz zastąpiono srebrem). Wejściem były drzwi bez klamki i dziurki od klucza, jedynie z kołatką w kształcie orła, nie było hasła, trzeba było odpowiedzieć poprawnie na pytanie. Kiedy odpowiedziało się źle, trzeba było czekać, aż ktoś inny odpowie poprawnie. Wtedy orzeł wpuści uczniów do środka. Dom znajdował się w zachodniej wieży. Pokój wspólny był okrągły, miał olbrzymie okna z widokiem na błonia. Na suficie na ciemnogranatowym tle namalowane były gwiazdy. Znajdował się tu posąg założycielki Roweny Ravenclaw wraz z repliką jej diademu.


Slytherin[edytuj | edytuj kod]

Barwy domu
herb Slytherinu

W domu Slytherinu cenione były spryt i ambicja. Znanymi nam opiekunami byli nauczyciele eliksirów Severus Snape i Horacy Slughorn, duchem był Krwawy Baron. Zwierzęciem Slytherinu był wąż, a barwami był zieleń i srebro. Do Slytherinu przyjmowano tylko osoby czystej krwi, choć zdarzały się wyjątki, np.: Severus Snape, Tom Marvolo Riddle. Slytherin to dom, z którego wywodzili się najwięksi i najsławniejsi poplecznicy Voldemorta.

Pokój wspólny Ślizgonów mieścił się w lochach. Miał kamienne ściany i niskie sklepienie. Z sufitu zwisały na łańcuchach zielonkawe lampy. Fakt, że znajdował się pod jeziorem, pogłębiał jeszcze efekt zielonkawego oświetlenia.

Uczniowie[edytuj | edytuj kod]

Gryfoni[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Gryfoni.

Ślizgoni[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Ślizgoni.

Puchoni[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Puchoni.

Krukoni[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Krukoni.

Pomieszczenia[edytuj | edytuj kod]

W zamku odbywała się nie tylko nauka, uczniowie spędzali tam (z przerwami) cały czas od rozpoczęcia do końca roku szkolnego (poza feriami zimowymi). Struktura zamku przypominała labirynt. Dodatkowo niektóre pomieszczenia zmieniały swoją lokalizację.

W podziemiach znajdowały się m.in. pokoje wspólne Ślizgonów i Puchonów, sala eliksirów i gabinet nauczyciela eliksirów, kuchnia oraz Komnata Tajemnic.

Na parterze były: sala wejściowa, Wielka Sala, pokój nauczycielski, sala wróżbiarstwa (w której uczył Firenzo) i gabinet Argusa Filcha.

Na pierwszym piętrze znajdowało się skrzydło szpitalne, gabinet profesor McGonagall, sala mugoloznawstwa, sala zaklęć, sala historii magii oraz łazienka Jęczącej Marty.

Na drugim był gabinet nauczyciela obrony przed czarną magią oraz wejście do gabinetu dyrektora (według IV tomu; później od tomu VI wejście to znajduje się na piętrze siódmym).

Na trzecim piętrze były: sala obrony przed czarną magią, skrzydło szpitalne (według IV tomu), Izba Pamięci i korytarz prowadzący do sali kamienia filozoficznego. Stał tam również posąg jednookiej wiedźmy strzegący tajnego wejścia do korytarza prowadzącego do Hogsmeade.

Na czwartym była biblioteka, korytarz i schody prowadzące do łazienki prefektów oraz klasa, w której stało Zwierciadło Ain Eingarp.

Na piątym piętrze była łazienka prefektów oraz bagno wyczarowane przez Freda i George'a Weasleyów.

Na szóstym znajdowała się łazienka chłopców, miejsce pojedynku Harry'ego Pottera z Draco Malfoyem w VI tomie.

Na siódmym piętrze był Pokój Życzeń, gabinet profesora Flitwicka (trzynaste okno na prawo od Wieży Zachodniej) a także wejścia na wieże: Zachodnią (mieszczącą sowiarnię), Gryffindoru (z pokojem wspólnym Gryfonów), Północną (z salą wróżbiarstwa Sybilli Trelawney), Astronomiczną (najwyższą wieżę zamku, na której odbywały się nocne zajęcia z astronomii), Ravenclawu (z pokojem wspólnym Krukonów) oraz wieżę, w której znajdowały się Gabinet Dyrektora i jego mieszkanie.

Nie jest znane położenie sali transmutacji. Wiadomo tylko, że znajdowała się daleko od gabinetu Dolores Umbridge.

Gabinet Dyrektora[edytuj | edytuj kod]

Był jednym z najlepiej strzeżonych pomieszczeń w zamku. Jego wejścia pilnował posąg chimery, który wpuszczał tylko osoby znające hasło. Za czasów Albusa Dumbledore'a hasłami były nazwy słodyczy, np. kwachy.

Ponieważ gabinet znajdował się w wieży, miał on kształt owalny, a na jego ścianach wisiały portrety wcześniejszych dyrektorów szkoły. Tuż za biurkiem znajdował się regał, na którym spoczywała Tiara Przydziału.

W pomieszczeniu znajdowały się również: kominek, myślodsiewnia i wiele innych srebrnych instrumentów, regały z książkami, krzesła dla gości, a obok wejścia złoty drążek, na którym zazwyczaj siedział feniks Fawkes.

Wielka Sala[edytuj | edytuj kod]

W Wielkiej Sali zazwyczaj stało pięć stołów – po jednym dla każdego z domów i jeden dla nauczycieli. Najbliżej wejścia był stół Ślizgonów, potem stół Krukonów, Puchonów i Gryfonów. Nauczyciele zasiadali przy stole u szczytu. Wielka Sala znajdowała się bezpośrednio nad kuchnią, z której skrzaty domowe wysyłały w magiczny sposób posiłki. Sklepienie pomieszczenia było zaczarowane tak, by wyglądało jak niebo na zewnątrz i zmieniało się wraz z pogodą i porą dnia.

Oprócz posiłków odbywały się tutaj Ceremonie Przydziału, egzaminy, bale i lekcje teleportacji. W trakcie bitwy o Hogwart do Wielkiej Sali znoszono rannych i zabitych.

Komnata Tajemnic[edytuj | edytuj kod]

Komnata Tajemnic (ang. The Chamber of Secrets) – legendarna komnata w zamku Hogwart, stworzona przez Salazara Slytherina, jednego z założycieli szkoły. Slytherin zażądał, aby nauczać magii tylko osoby "czystej krwi", co nie spodobało się pozostałym spośród założycieli Hogwartu. Slytherin postanowił opuścić zamek, nim jednak to uczynił, wybudował i zapieczętował pomieszczenie zwane Komnatą Tajemnic, w której rezydować miał bazyliszek, potwór mający oczyścić szkołę ze wszystkich dzieci mugoli. Otworzyć Komnatę i uwolnić bazyliszka mogła jedynie osoba znająca mowę wężów. Przez wieki Komnata uważana była za legendę. Hogwart przeszukiwano setki razy, jednak żadnej lokacji odpowiadającej opisom z legendy nie znaleziono. W XX wieku okazało się jednak, że Komnata istnieje naprawdę.

Komnata pierwszy raz otwarta została w roku 1942 przez Toma Riddle'a, a bazyliszek spetryfikował kilkanaście osób, zginęła także jedna z uczennic (jej duch nadal mieszkał w zamku i znany był jako Jęcząca Marta). Komnata została ponownie otwarta w roku 1992 przez Ginny Weasley opętaną przez magiczny pamiętnik, wtedy doszło do kilku napaści na uczniów. Ostatecznie Harry Potter odkrył położenie Komnaty Tajemnic i zgładził bazyliszka, zapewniając tym samym bezpieczeństwo wszystkim uczniom mugolskiego pochodzenia.

Łazienka Jęczącej Marty[edytuj | edytuj kod]

Łazienka Jęczącej Marty (ang. Mytle Bathroom) znajduje się na pierwszym piętrze zamku. Uczniowie nie korzystali z niej, ponieważ rezydował w niej kapryśny duch zwany Jęczącą Martą.

W II tomie w tym pomieszczeniu Hermiona warzyła Eliksir wielosokowy, a Harry i Ron odnaleźli wejście do legendarnej Komnaty Tajemnic, oznaczone symbolem węża wygrawerowanym na kranie niedziałającej umywalki. Po odkryciu okazało się, że pod łazienką znajduje się gruba rura prowadząca do podziemnej kryjówki bazyliszka.

Z kolei w VI tomie łazienkę odwiedzał Draco Malfoy, by wyżalać się Marcie ze swoich kłopotów w wypełnieniu polecenia Lorda Voldemorta.

Pokój Życzeń[edytuj | edytuj kod]

Pokój Życzeń (ang. Room of Requirement) – pomieszczenie znajdujące się na siódmym piętrze, obok gobelinu przedstawiającego trolle (które Barnabasz Bzik próbował nauczyć kroków baletowych). Aby dostać się do pokoju życzeń, wystarczyło przejść trzy razy wzdłuż pustej ściany, wyobrażając sobie to, co chciało się zobaczyć za drzwiami. Jeżeli życzenie było dobrze sformułowane, ukazywały się drzwi prowadzące do tajemniczej komnaty. Pokój Życzeń mógł mieć dowolny kształt, wielkość, kolorystykę, zawartość czy zabezpieczenia, stosownie do życzenia czarodzieja, który przywołał Pokój. Jedynym wyjątkiem jest życzenie o jedzeniu, ponieważ jest ono jednym z pięciu wyjątków od prawa Gampa dotyczącego elementarnej transmutacji. W powieści było zwykle wykorzystywane jako miejsce do ukrycia przedmiotów, których posiadanie nie było dozwolone uczniom Hogwartu lub do prowadzenia działań, które nie powinny zostać wykryte.

Pierwsza wzmianka o Pokoju Życzeń pojawiła się w IV tomie, gdy Dumbledore w czasie Balu Bożonarodzeniowego opowiada o tajemniczym pojawieniu się pokoju wypełnionego nocnikami (Dumbledore w tym czasie gorączkowo poszukiwał toalety).

W V tomie Harry Potter używał Pokoju Życzeń do szkolenia nielegalnej grupy czarodziejów, zwanej Gwardią Dumbledore'a, tuż pod samym nosem Dolores Umbridge. W VI tomie Harry Potter schował tam swoją książkę do eliksirów (Należącą do Księcia Półkrwi).

Również Ślizgon, Draco Malfoy, korzystał z pokoju życzeń, wykonując zadanie dla Czarnego Pana, które polegało m.in. na wpuszczeniu śmierciożerców do Hogwartu. Draco pracował w Pokoju Życzeń nad niezwykłą szafą, którą łączyło magiczne przejście z bliźniaczym meblem znajdującym się w sklepie Borgina i Burkesa.

W VII części Pokój Życzeń służył jako miejsce schronienia dla poszukiwanych uczniów Hogwartu. Dowiadujemy się również, że z Pokoju Życzeń korzystał Voldemort (ukrył w nim Diadem Roweny Ravenclaw zamieniony w horkruksa).

Biblioteka[edytuj | edytuj kod]

Znajdowała się na czwartym piętrze i była czynna do godziny ósmej wieczorem. Znajdowały się w niej dziesiątki tysięcy książek, strzeżonych przez bibliotekarkę Irmę Pince. Biblioteka była podzielona na działy tematyczne.

Dział Ksiąg Zakazanych[edytuj | edytuj kod]

Dział zawierał księgi czarnomagiczne i korzystanie z niego było możliwe tylko w przypadku posiadania pisemnej zgody nauczyciela. Albus Dumbledore usunął z niego książki dotyczące horkruksów.

Harry Potter po raz pierwszy znalazł się w tym dziale w I tomie podczas poszukiwań (bez zgody nauczyciela) informacji o Nicolasie Flamelu. W Harry Potter i Komnacie Tajemnic Hermiona Granger dostała zgodę na wejście do Działu Ksiąg Zakazanych od ówczesnego nauczyciela Obrony Przed Czarną Magią – Gilderoya Lockharta. W IV tomie książki Harry Potter korzystał z Działu Ksiąg Zakazanych za zgodą Minerwy McGonagall, aby przygotować się do konkursowych zadań.

Kuchnia[edytuj | edytuj kod]

Mieściła się bezpośrednio pod Wielką Salą i w niej również znajdowały się stoły, na których ustawiane były gotowe potrawy, które następnie były magicznie przenoszone do Wielkiej Sali. W Kuchni pracowało około setka skrzatów domowych, które chętnie rozdawały jedzenie uczniom odwiedzającym kuchnię. Na ścianach wisiały wszelkiego rodzaju patelnie i garnki. Aby wejść do kuchni, należało znaleźć obraz przedstawiający misę z owocami, połaskotać gruszkę, która zachichocze i zamieni się w klamkę.

Łazienka prefektów[edytuj | edytuj kod]

Znajdowała się na piątym piętrze, niedaleko pomnika Borysa Szalonego. Aby dostać się do środka, należało podać hasło. W łazience prefektów wszystko było wykonane z marmuru. Pośrodku znajdował się prostokątny basen, wpuszczony w podłogę. Z jego ścianek sterczało sto złotych kranów, każdy z klejnotem o innej barwie osadzonym pośrodku rączki. W oknach wisiały białe, płócienne zasłony. Na ścianie wisiał obraz złotowłosej syreny. W tej łazience Harry Potter wysłuchał zagadki z jajka, dotyczącej drugiego zadania w Turnieju Trójmagicznym.

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

Początkowo wszyscy uczniowie uczyli się tych samych, podstawowych przedmiotów: transmutacji, obrony przed czarną magią, eliksirów, zaklęć, zielarstwa, astronomii, latania na miotle i historii magii. W trzeciej klasie do przedmiotów tych mogli wybrać m.in. mugoloznawstwo, starożytne runy, numerologię, wróżbiarstwo, opiekę nad magicznymi stworzeniami. Od trzeciej klasy uczniom wolno było także w określone dni wyjść do Hogsmeade, wioski położonej niedaleko Hogwartu (jedynej wioski w całej Wielkiej Brytanii zamieszkanej wyłącznie przez czarodziejów).

Standardowe Umiejętności Magiczne[edytuj | edytuj kod]

Standardowe Umiejętności Magiczne (SUM-y) (ang. Ordinary Wizarding Level, O.W.L.) – testy, które przechodzą uczniowie Hogwartu pod koniec piątej klasy. Każdy czarodziej przechodził testy ze wszystkich przedmiotów, których uczył się do tej pory. Oceny z SUM-ów decydują o doborze przedmiotów, których naukę kontynuować się chce w szóstej i siódmej klasie.

Uczniowie dostają jedną z sześciu ocen: pozytywną (W – wybitny, P – powyżej oczekiwań, Z – zadowalający) albo negatywną (N – nędzny, O – okropny, T – troll).

Okropnie Wyczerpujące Testy Magiczne[edytuj | edytuj kod]

Okropnie Wyczerpujące Testy Magiczne (Owutemy) (ang. Nastily Exhausting Wizarding Test, N.E.W.T.) – testy, które przechodzą uczniowie Hogwartu pod koniec siódmej (ostatniej) klasy. Każdy czarodziej przechodził testy ze wszystkich przedmiotów, które postanowił kontynuować od szóstej klasy, po uzyskaniu odpowiednich ocen z SUM-ów.

Oceny możliwe do uzyskania – identyczne jak w przypadku Standardowych Umiejętności Magicznych.

Sport[edytuj | edytuj kod]

Szkoła miała także drużyny quidditcha (wielu absolwentów Hogwartu zasilało międzynarodowe drużyny uprawiające ten sport), a każdy dom miał własną reprezentację. W drużynie quidditcha zawodnicy grali na określonych pozycjach: było trzech ścigających, jeden obrońca, dwóch pałkarzy i jeden szukający. Harry Potter był szukającym w drużynie Gryfonów (do V klasy, kiedy to został wyrzucony dyscyplinarnie przez Dolores Umbridge, ale w VI klasie znowu wrócił do drużyny).

Bitwy o Hogwart[edytuj | edytuj kod]

Były to starcia między uczniami i nauczycielami Hogwartu, a śmierciożercami, które miały miejsce w latach 1997 i 1998.

I bitwa o Hogwart[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza bitwa o Hogwart wybuchła w czerwcu 1997 roku. Przez cały rok szkolny 1996/1997 Draco Malfoy naprawiał Znikającą Szafę, przez którą można się było przedostać ze sklepu Borgina i Burkesa, w której była druga taka sama szafa, do Hogwartu. Kiedy Albus Dumbledore wyruszył z Harrym nad morze, by zniszczyć ukryty w nadmorskiej jaskini horkruks Voldemorta, śmierciożercy wdarli się do Hogwartu dzięki Szafie i zaatakowali. Wiedząc, że dyrektora nie ma w szkole, postanowili zwabić go do siebie. W tym celu wyczarowali Mroczny Znak. Dumbledore wrócił osłabiony trucizną, którą wypił w jaskini. Wylądował razem z Harrym na Wieży Północnej. Pojawił się na niej Malfoy, który rozbroił go, lecz nie był w stanie zabić dyrektora. Zrobił to Severus Snape.

W bitwie oprócz niektórych uczniów z GD walczyli członkowie Zakonu Feniksa. Bill Weasley został pogryziony przez wilkołaka, Fenrira Greybacka, ale nie był on wtedy przemieniony.

W czasie bitwy zginęli: Albus Dumbledore oraz śmierciożerca Gibbon.

II bitwa o Hogwart[edytuj | edytuj kod]

Druga i ostatnia bitwa o Hogwart wybuchła w maju 1998 roku. Wcześniej w świecie magii zapanował reżim Voldemorta, który nie ominął również Hogwartu - nauka stała się obowiązkowa, ale najpierw trzeba było pokazać swój Status Krwi, dyrektorem został Snape, a jego zastępcami było rodzeństwo śmierciożerców - Alecto i Amycus Carrow. W tym czasie dochszłoi do reaktywacji Gwardii Dumbledore'a. Uczniowie podjęli sekretną walkę z nowym reżimem (próba wykradnięcia przez Ginny Weasley, Lunę Lovegood i Neville'a Longbottoma Miecza Gryffindora, wypisywanie graffiti na temat: Gwardia Dumbledore'a przyjmuje członków).

Kiedy Harry, Ron i Hermiona wrócili do Hogwartu, by odnaleźć ostatnie horkruksy Voldemorta, profesor Minerwa McGonagall zarządza przygotowanie Hogwartu do odparcia nadchodzącego ataku Tego, Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać i śmierciożerców. W bitwie nie mogli uczestniczyć uczniowie poniżej siedemnastego roku życia. Do walki nie staje nikt z domu Slytherin. Wyzwanie podejęlią: kilku Krukonów, kilkunastu Puchonów i prawie połowa uczniów domu Gryffindor. Do walki stnęły też m.in. zaczarowane gargulce, stoliki itp.

Do bitwy przyłączyli się nauczyciele i Zakon Feniksa, a w tym samym czasie Potter miał odnaleźć horkruks, który Voldemort ukrył w Hogwarcie. Okazuje się nim diadem Roweny Ravenclaw, który nieumyślnie niszczy Crabbe, rzucając Zaklęcie Szatańskiej Pożogi, przy czym sam ginie. Bitwa zostaje przerwana, gdy śmierciożercy wracają z Zakazanego Lasu z "martwym" Potterem (dowiedziawszy się, że jest siódmym horkruksem, chłopak wyruszył do lasu, by dać się zabić Voldemortowi). W tym czasie Neville Longbottom zabija mieczem, wyciągniętym z Tiary Przydziału, Nagini - węża Voldemorta, który był szóstym horkruksem. W Wielkiej Sali Bellatriks walczyła z Hermioną, Luną i Ginny, a Voldemort z McGonagall, Slughornem i Kingsleyem. Po chwili Molly Weasley walczy z Bellatriks i zabija ją. Harry stanął do walki z Czarnym Panem. Ponieważ różdżka, której używał Voldemort, Czarna Różdżka, należy do Harry'ego (rozbroił on Malfoya, który wcześniej miał zabić Dumbledore'a), Harry wyjaśnił to Voldemortowi. Ostatecznie doszło do walki, w której ginie Voldemort. Mordercze Zaklęcie, rzucone przez Voldemorta, zostaje odbite zaklęciem Expelliarmus, rzuconym przez Pottera i trafia w Czarnego Pana.

W czasie bitwy zginęli broniący Hogwartu: Fred Weasley, Remus Lupin i Nimfadora Tonks, Colin Creevey oraz możliwe, że Lavender Brown. Spośród atakujących zginęli: stający po stronie agresorów uczeń Vincent Crabbe, Antonin Dołohow, Walden Macnair, Augustus Rookwood, śmierciożerca Selwyn, Pius Thicknesse, Fenrir Greyback, Bellatriks Lestrange i Lord Voldemort. W tym czasie zginął także Severus Snape, który nie uczestniczył w walce. Śmierć poniosło także ok. 50 osób, których nazwisk autorka nie ujawniła.

Zakazany Las[edytuj | edytuj kod]

Zakazany Las (ang. Forbidden Forest) – znajdująca się w bliskim sąsiedztwie Szkoły Magii i Czarodziejstwa puszcza w przeważającej mierze składająca się z drzew liściastych. Różne gatunki buków, dębów, klonów czy kasztanowców uzupełniane były przez drzewa iglaste. Wszystkie były okazałych rozmiarów, o grubych pniach i sędziwe wiekiem, rosnące w dużym zwarciu, a ich gałęzie skutecznie utrudniają wędrowcom podróż. Im dalej w puszczę, tym korony drzew przepuszczają coraz mniej światła. Jest miejscem bytowania wielu gatunków, również tych rzadkich, flory i fauny.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]