Krzesław Kurozwęcki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy biskupa. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Epitafium Krzesława Kurozwęckiego, dłuta Jana Florentczyka w bazylice katedralnej Wniebowzięcia NMP we Włocławku
Herb Poraj

Krzesław Kurozwęcki herbu Poraj (ur. 1440 – zm. 1503) – biskup kujawski, kanclerz wielki koronny.

Jego ojcem był Krzesław Kurozwęcki, kasztelan wiślicki i lubelski, starosta wielkopolski i piotrkowski, a bratem Stanisław Kurozwęcki, także kanclerz wielki koronny.

Odbył studia na Akademii Krakowskiej. W 1461 został kanonikiem włocławskim, w 1476 krakowskim. Był także dziekanem gnieźnieńskim i krakowskim. W 1493 został biskupem kujawskim. W swojej diecezji przeprowadził 3 synody, tępił zwolenników husytyzmu na swoim terenie. Równolegle pełnił ważne funkcje państwowe. W 1476 został pierwszym sekretarzem króla Kazimierza Jagiellończyka, a on 1483 pełnił funkcję kanclerza wielkiego koronnego. W 1490 posłował na Węgry w celu osadzenia na tamtejszym tronie królewicza Jana Olbrachta, będąc jednym z najbliższych jego współpracowników. Był świadkiem wydania przywileju piotrkowskiego w 1496 roku[1]. 6 maja 1499 roku podpisał w Krakowie akt odnawiający unię polsko-litewską[2]. Podpisał dekret elekcyjny Aleksandra Jagiellończyka na króla Polski 3 października 1501 roku[3]. W 1501 roku był jednym z możnych, którzy zmusili Aleksandra Jagiellończyka do wydania przywileju mielnickiego. Był sygnatariuszem unii piotrkowsko-mielnickiej 1501 roku[4].

Był także protektorem Jana Łaskiego, późniejszego prymasa Polski, którego zatrudnił w swojej kancelarii i m.in. wysłał do Rzymu w misji uzyskania biskupstwa włocławskiego.

Przypisy

  1. Jan Wincenty Bandtkie, Ius Polonicum : codicibus veteribus manuscriptum et editionibus quibusque collatis, Warszawa 1831, s. 358.
  2. Akta unji Polski z Litwą, 1385-1791, wydali Stanisław Kutrzeba i Władysław Semkowicz, Kraków 1932, s. 121.
  3. Halina Hofmanówna, Dekret elekcyjny króla Aleksandra z dn. 3 października 1501 roku,w: Przegląd Historyczny, Tom 17, Numer 1 1913, s. 95.
  4. Akta unji Polski z Litwą, 1385-1791, wydali Stanisław Kutrzeba i Władysław Semkowicz, Kraków 1932, s. 136.