Pinokio (film 1940)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pinokio
Pinocchio
Pinokio
Gatunek animacja
fantasy
Data premiery Ziemia 7 lutego 1940
Stany Zjednoczone 23 lutego 1940
Polska 1962
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 88 min
Reżyseria Ben Sharpsteen
Hamilton Luske
Scenariusz Ted Sears
William Cottrell
Otto Englander
Erdman Penner
Joseph Sabo
Webb Smith
Aurelius Battaglia
Główne role Dickie Jones
Cliff Edwards
Christian Rub
Muzyka Leigh Harline
Paul J. Smith
Scenografia John Hubley
Produkcja Walt Disney
Wytwórnia Walt Disney Productions
Dystrybucja Stany ZjednoczoneRKO Radio Pictures

Polska Rzeczpospolita LudowaCentrala Rozpowszechniania Filmów (kino)
PolskaImperial Entertainment (VHS, DVD)
PolskaCD Projekt (DVD, Blu Ray)PolskaGalapagos Films (Blu Ray)

Budżet 2 289 247 USD
Przychody brutto 84 254 167 USD

Pinokio (ang. Pinocchio) – amerykański film animowany wytwórni filmowej Walt Disney Animation Studios zrealizowany na podstawie powieści Carlo Collodiego o tym samym tytule.

Jest to drugi pełnometrażowy film animowany Walta Disneya. Otrzymał bardzo pozytywne i entuzjastyczne recenzje; serwis Rotten Tomatoes przyznał mu najwyższy wynik 100%[1].

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Stary snycerz Gepetto rzeźbi drewnianą marionetkę, którą nazywa Pinokio. Gdy wieczorem widzi za oknem spadającą gwiazdę, wypowiada życzenie, by marionetka ożyła i stała się prawdziwym chłopcem. W nocy Błękitna Wróżka ożywia Pinokia, mówiąc mu, że jeśli będzie „odważny, prawdomówny i niesamolubny”, stanie się prawdziwym chłopcem[2]. Żeby łatwiej było mu odróżnić dobro od zła, jego osobistym opiekunem i strażnikiem zostaje Hipolit Świerszcz[3].

Kadr z filmu

Ranem Gepetto z radością odkrywa, że Pinokio ożył, a następnego dnia posyła go do szkoły. Po drodze Pinokio napotyka antropomorficznych Lisa i Kota, którzy postanawiają wykorzystać go dla własnych korzyści[2]. Mamiąc go obietnicą przyszłej sławy, którą miałby osiągnąć jako aktor teatralny, przekonują go, by przyłączył się do kukiełkowego teatru prowadzonego przez Stromboliego[2].

Dyrektor teatru osiąga dzięki niemu sukces i zarabia dużo pieniędzy. Gdy Pinokio chce wracać na noc do domu, Stromboli zamyka go w klatce dla ptaków, żeby zawsze mieć nad nim kontrolę[2]. Świerszczowi udaje się znaleźć Pinokia, jednak nie potrafi uwolnić go z klatki. Wówczas zjawia się Błękitna Wróżka i pyta Pinokia, dlaczego nie posłuchał Gepetta i nie poszedł do szkoły. Pinokio wstydzi się powiedzieć prawdę, dlatego kłamie, opowiadając zmyśloną historię, w związku z czym jego nos rośnie. Po chwili przyrzeka być odtąd prawdomównym i dobrym, a Wróżka uwalnia go[4].

Stromboli

W tym czasie Lis i Kot rozmawiają w karczmie z podstępnym woźnicą, który obiecuje im zapłacić dużo pieniędzy, jeśli znajdą mu głupich, małych niegrzecznych chłopców, których mógłby zabrać na Wyspę Radości. Wkrótce ponownie spotykają Pinokia, którego przekonują, że jest chory, dlatego musi się udać na wypoczynek na Wyspie Radości. W drodze na wyspę Pinokio zaprzyjaźnia się z chłopcem o imieniu Knot, który z czasem zaczyna wywierać na Pinokiu zły wpływ, proponując mu palenie cygar, picie piwa i gry hazardowe. Świerszcz odkrywa, że woźnica rzucił na wyspę klątwę sprawiającą, że niegrzeczni chłopcy zmieniają się w osły, których woźnica sprzedaje do pracy w kopalniach soli. Biegnie ostrzec Pinokia, któremu w międzyczasie wyrosły ośle uszy i ogon[3].

Po ucieczce z Wyspy Radości Pinokio dociera do domu, jednak nie zastaje tam nikogo. Z listu zrzuconego na próg domu dowiaduje się, że Gepetto wraz z kotem Figaro i złotą rybką Cleo wyruszył w morze, gdzie został połknięty przez wieloryba. Pinokio rusza mu na ratunek. Wraz ze Świerszczem wskakuje do morza, gdzie zostaje połknięty przez wieloryba, w którego brzuchu odnajduje ojca. By się wydostać, budują tratwę i rozpalają ognisko, by wymusić na wielorybie kichnięcie. Plan się powiódł, ale rozwścieczony wieloryb rzuca się w pogoń za tratwą, którą ostatecznie rozbija. Pinokio dociągnął Gepetta w bezpieczne miejsce w jaskini pod klifem, skąd zostaną wyrzucone na plażę. Pinokio ginie, rozbijając się o skały[3].

Zrozpaczony Gepetto zabiera ciało Pinokia do domu, gdzie go opłakuje. Błękitna Wróżka uznawszy, że Pinokio wykazał się odwagą i poświęceniem, ożywia go i zmienia w prawdziwego chłopca. Świerszcz zostaje za to nagrodzony złotą odznaką w kształcie gwiazdy w dowód uznania za dobre ukierunkowanie Pinokia[3].

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Wersja polska[edytuj | edytuj kod]

Wersja polskaStudio Opracowań Filmów w Łodzi
ReżyseriaMirosław Bartoszek
Redakcja tekstu

Teksty piosenekWłodzimierz Krzemieński
Operator dźwiękuGrzegorz Sielski
Montaż dźwiękuHenryka Gniewkowska
Udział wzięli:

i inni.

Wpływ na inne filmy[edytuj | edytuj kod]

  • W tym filmie po raz pierwszy pojawia się kot Figaro, który później występował w wielu krótkometrażowych filmach Disneya z Myszką Miki i Myszką Minnie oraz psem Pluto.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Pinocchio (1940) - Rotten Tomatoes
  2. a b c d Pinokio (1940) – Telemagazyn.pl (pol.). telemagazyn.pl. [dostęp 2019-04-29].
  3. a b c d Pinnochio – Plot Summary – IMDb (ang.). W: IMDb [on-line]. imdb.com. [dostęp 2019-04-29].
  4. Pinokio – Onet.pl (pol.). Onet.pl. [dostęp 2019-04-29].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]