Fantazja (film)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Fantazja
Fantasia
Fantazja
Gatunek animacja, familijny, muzyczny
Data premiery Stany Zjednoczone13 listopada 1940
Polska5 listopada 2010
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 126 minut
Reżyseria Samuel Armstrong
James Algar
Bill Roberts
Paul Satterfield
Ben Sharpsteen
David Hand
Hamilton Luske
Jim Handley
Ford Beebe
Thornton Hee
Norm Ferguson
Wilfred Jackson
Scenariusz Joe Grant
Dick Huemer
Główne role Deems Taylor
Leopold Stokowski
Muzyka Jan Sebastian Bach
Piotr Czajkowski
Paul Dukas
Igor Strawinski
Ludwig van Beethoven
Amilcare Ponchielli
Modest Musorgski
Franz Schubert
Zdjęcia James Wong Howe
Scenografia Arthur Byram
Ken Anderson
Produkcja Walt Disney
Ben Sharpsteen
Wytwórnia Walt Disney Productions
Dystrybucja Stany ZjednoczoneRKO Radio Pictures
PolskaCD Projekt (DVD, Blu Ray)PolskaGalapagos Films (Blu Ray)
Kontynuacja Fantazja 2000

Fantazja (ang. Fantasia) – trzeci pełnometrażowy film animowany wytwórni Walta Disneya. Po raz pierwszy w kinach ukazał się 13 listopada 1940 roku. Był to pierwszy pełnometrażowy film z dźwiękiem stereofonicznym. Film otrzymał nagrody honorowe Akademii Filmowej podczas ceremonii wręczenia Oscarów w 1942 roku – dwie statuetki Oscarów Specjalnych za wybitny wkład w rozwój wykorzystania dźwięku w filmach poprzez produkcję Fantazji dla Walta Disneya oraz za unikatowe osiągnięcia twórców filmu w tworzeniu nowych form wizualizacji muzyki w produkcji Walta Disneya Fantazja, a tym samym rozszerzenie zakresu rozrywki filmowej, jak i jako forma sztuki dla Leopolda Stokowskiego.

Film został wpisany na listę National Film Registry. Serwis Rotten Tomatoes przyznał mu wynik 96%[1].

Obsada[edytuj | edytuj kod]

  • Deems Taylor – on sam
  • Corey Burton – Deems Taylor (głos, 2000)
  • Leopold Stokowski – on sam
  • Joyce Coles – kwiat (Dziadek do orzechów)
  • Marge Champion
    • kwiat (Dziadek do orzechów),
    • tańcząca hipopotamica (Taniec godzin)
  • Walt Disney – Myszka Miki (głos, Uczeń Czarnoksiężnika)
  • Nigel De Brulier – Yen Sid (Uczeń Czarnoksiężnika)
  • Hattie Noel – hipopotamica Hiacynta (Taniec godzin)
  • Tania Riabouchinskaya – hipopotamica Hiacynta (sceny taneczne, Taniec godzin)
  • Irina Baronowa – tańcząca hipopotamica (Taniec godzin)
  • Helene Stanley
    • tańcząca hipopotamica (Taniec godzin),
    • słonica (Taniec godzin) ,
    • Ali Gator (Taniec godzin)
  • Wilfred Jackson – Czarnobóg (Noc na Łysej Górze)
  • Julietta Novis – śpiew (głos, Ave Maria)
  • Westminster Cathedral Choir – chór (głos, Ave Maria)

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Film nie posiada liniowej akcji; składa się z siedmiu niezależnych segmentów. Wprowadzeniem jest scena nagrana w Akademii Muzycznej w Filadelfii, w której widać orkiestrę pod batutą Leopolda Stokowskiego, a mistrz ceremonii Deems Taylor opisuje film. Pierwszy segment to Toccata i fuga d-moll Jana Sebastiana Bacha; przedstawia orkiestrę podświetloną na niebiesko i złoto, w miejsce której pojawiają się abstrakcyjne animowane obrazy - wzory, linie, kształty i formacje chmur przesuwające się i przekształcające w rytm muzyki. Drugim segmentem jest Dziadek do orzechów Piotra Czajkowskiego przedstawiający zmianę pór roku od lata do zimy oraz tańce wróżek, kwiatów, grzybów, ryb i liści. Uczeń czarnoksiężnika Paula Dukasa to scena z Myszką Miki jako uczniem czarownika próbującym naśladować magiczne sztuczki swojego mistrza. Święto wiosny Igora Strawinskiego to wizualna historia początków Ziemi i powstania życia obejmująca okres od uformowania planety do wymarcia dinozaurów. Symfonia pastoralna Ludwiga van Beethovena przedstawia mityczny starożytny grecki świat centaurów, satyrów, skrzydlatych koni, amorków i innych postaci mitologii greckiej oraz przyjęcie na cześć boga wina, Dionizosa. Taniec godzin Amilcare Ponchiellego to utrzymywany w konwencji komediowej balet zwierząt - strusi, aligatorów i hipopotamów. Noc na Łysej Górze Modesta Musorgskiego i Ave Maria Franza Schuberta to scena, w której diabeł Czarnobóg przywołuje złe duchy i niespokojne dusze z grobów, po czym zmusza je do latania w powietrzu i tańczenia, dopóki nie zostaje powstrzymany przez dźwięk kościelnego dzwonu. Chór śpiewa Ave Maria, a grupa mnichów w habitach idzie z zapalonymi pochodniami przez las i dociera do ruin katedry.

Spuścizna[edytuj | edytuj kod]

Jeden z segmentów filmu o nazwie Uczeń czarnoksiężnika stworzony na podstawie utworu Paula Dukasa pod tym samym tytułem stał się inspiracją do napisania scenariusza filmu Uczeń czarnoksiężnika z 2010 roku.

W 1999 roku do kin trafiła kontynuacja filmu, Fantazja 2000, nawiązująca do filmu z 1940.

Dziadek do orzechów i cztery królestwa był inspirowany Dziadkiem do orzechów, jednym z segmentów filmu.

Wersja polska[edytuj | edytuj kod]

Opracowanie wersji polskiej: SDI Media Polska
Reżyseria: Agnieszka Zwolińska
Dialogi polskie: Barbara Robaczewska
Zgranie wersji polskiej: Shepperton International
Opieka artystyczna: Maciej Eyman
Produkcja polskiej wersji językowej: Disney Character Voices International
Wystąpili:

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Fantasia (1940) - Rotten Tomatoes, www.rottentomatoes.com [dostęp 2017-11-23] (ang.).
  2. Niektóre ważne filmy, czyli tzw. lista watykańska. www.kultura.wiara.pl. [dostęp 1.05.2010].
  3. usccb.org Film and Broadcasting –Vatican Best Films List (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]