Piotruś Pan (film 1953)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piotruś Pan
Peter Pan
Gatunek animowany
familijny
Data premiery Ziemia 5 lutego 1953
Polska 6 grudnia 1961
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 73 min
Reżyseria Clyde Geronimi
Wilfred Jackson
Hamilton Luske
Scenariusz Ralph Wright
Winston Hibler
Bill Peet
Joe Rinaldi
Milt Banta
William Cottrell
Ted Sears
Erdman Penner
Główne role Bobby Driscoll
Kathryn Beaumont
Paul Collins
Tommy Luske
Margaret Kerry

Hans Conried
Bill Thompson
Heather Angel

Muzyka Oliver Wallace
Edward H. Plumb
Jack Lawrence
Sammy Fain
Frank Churchill
Sammy Cahn
Ed Penner
Winston Hibler
Ted Sears
Montaż Clyde Geronimi
Produkcja Walt Disney
Wytwórnia Walt Disney Productions
Dystrybucja Stany ZjednoczoneRKO Pictures
PolskaCentrala Rozpowszechniania Filmów (kino)
PolskaImperial CinePix (VHS, DVD)
PolskaCD Projekt (DVD, Blu Ray)
PolskaGalapagos Films (Blu Ray)
Budżet 4 000 000 USD (szacowany)
Nagrody
nominacja do Oscara

Piotruś Pan (ang. Peter Pan) – pełnometrażowy film animowany, wyprodukowany w 1953 przez studio Walta Disneya. Film oparto na motywach powieści Jamesa Matthew Barrie o tym samym tytule.

W 2002 studio Walta Disneya wydało sequel filmu pt. Piotruś Pan: Wielki powrót.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Piotruś Pan mieszka w Nibylandii[1] i nigdy nie chce dorosnąć[2]. Pewnego dnia wraz ze swoją towarzyszką, niemym Dzwoneczkiem, zjawia się w domu Darlingów w Londynie, gdzie poznaje Wandę, Janka i Michasia[3]. Wraz z dziećmi wyrusza do swojej krainy. Na miejscu Wanda zostaje mamą plemienia Zaginionych Chłopców[3]. Piotruś Pan staje do walki ze złymi piratami, których szefem jest Kapitan Hak[3]. Po przegranej piratów Piotruś Pan wraca z dziećmi do domu Darlingów[3].

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Postać Model Głos Śpiew
Piotruś Pan Bobby Driscoll
Roland Dupree
Bobby Driscoll
Wanda Maria Aniela Darling Kathryn Beaumont
Janek Darling Paul Collins
Michaś Darling Tommy Luske
Kapitan Hak Hans Conried
Jerzy Darling
Maria Darling Heather Angel
Dzwoneczek Margaret Kerry
Syrena #1
Syrena #2 June Foray
Syrena #3 Connie Hilton
Syrena #4 Karen Kester
Pan Smee Bill Thompson Don Barclay Bill Thompson
Piraci The Mellomen
Indianie
Szczawik Tony Butala
Fajtek Robert Ellis
Bliźniaki Johnny McGovern
Nygus Jeffrey Silver
Wielki Wódz Candy Candido
Tygrysia Lilia Corinne Orr
Indianka June Foray
Narrator Tom Conway

Ścieżka dźwiękowa[edytuj | edytuj kod]

Frank Churchill i Charles Walcott skomponowali niektóre melodie do filmu jeszcze w latach 40., a gdy w 1944 wnowiono prace nad filmem, stworzeniem piosenek zajął się Eliot Daniel. Następnie ponownie zawieszono produkcję animacji. W kwietniu 1950 poinformowano, że muzykę do filmu stworzą Sammy Cahn i Sammy Fain. Część melodii z filmu skomponował również Oliver Wallace.

  • „The Second Star to the Right” – Chór Judda Conlona i The Mellomen
  • „You Can Fly!” – Bobby Driscoll, Kathryn Beaumont, Paul Collins i Tommy Luske, Chór Judda Conlona i The Mellomen
  • „A Pirate’s Life” – The Mellomen
  • „Following the Leader” (pol. „Wesoło idzie się przez świat”) – Bobby Driscoll, Paul Collins, Tommy Luske, Robert Ellis, Jeffrey Silver, Johnny McGovern, Stuffy Singer i Tony Butala
  • „What Made the Red Man Red?” – Candy Candido i The Mellomen
  • „Your Mother and Mine” – Kathryn Beaumont
  • „The Elegant Captain Hook” – Hans Conried, Bill Thompson i The Mellomen
  • „You Can Fly!” (repryza) – Chór Judda Conlona i The Mellomen
  • „Never Smile at a Crocodile” – Frank Churchill

Wersja polska[edytuj | edytuj kod]

Wersja polska: Studio Opracowań Filmów w Łodzi
Reżyseria: Romuald Drobaczyński
Redakcja tekstów:

Operator dźwięku: Anatol Łapuchowski
Montaż dźwięku: Henryka Gniewkowska
Teksty piosenek: Witold Krzemiński
Udział wzięli:

Śpiewali: Danuta Debichowa, S. Heinberger, Krystyna Nyc-Wronko, Tadeusz Kopacki, Zofia Rudnicka, Stanisław Michoński, E. Rejchowa, J. Woroszyłło

Odbiór krytyczny[edytuj | edytuj kod]

Po premierze film zebrał pozytywne recenzje wśród większości krytyków; „New York Times” chwalił animację, choć jednocześnie stwierdzał, że film „nie jest zgodny z duchem powieści J.M. Barrie”[4]. Magazyn „Time” wystawił filmowi pozytywną recenzję, pomijając niezgodności z treścią dzieła J.M. Barrie[5]. Później niektórzy zarzucili mu niepoprawne politycznie przedstawianie Indian jako skłonnych do przemocy dzikusów i ludzi mówiących w stereotypowy sposób oraz jako obiekty do polowania (Michaś, Janek i Zgubieni Chłopcy mieli rozważać złapanie Indian jako alternatywę dla polowania na tygrysy (w oryginale lwy) lub niedźwiedzie[6][7]. Kontrowersje wywołała również treść piosenki „Co znaczy okrzyk Howgh”, w którym Indianie tłumaczyli, skąd wzięli czerwony kolor skóry. Serwis Rotten Tomatoes przyznał filmowi wynik 75%[8].

Michael Jackson nazwał „Piotrusia Pana” swoim ulubionym filmem wszech czasów, z którego wziął nazwę dla swojej posiadłości Neverland Ranch, gdzie miał swój prywatny park rozrywki.

Wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Listy American Film Institute:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Piotruś Pan (1953) (ang.). filmweb.pl. [dostęp 2019-05-28].
  2. Piotruś Pan (ang.). [dostęp 2019-05-28].
  3. a b c d Piotruś Pan (1953) (ang.). fdb.pl. [dostęp 2019-05-28].
  4. Movie Review - - THE SCREEN: DISNEY'S 'PETER PAN' BOWS; Full-Length Color Cartoon, an Adaptation of Barrie Play, Is Feature at the Roxy - NYTimes.com, nytimes.com [dostęp 2017-11-26] (ang.).
  5. Cinema: The New Pictures, Feb. 2, 1953 - TIME, content.time.com [dostęp 2017-11-26] (ang.).
  6. http://neverleavingneverland.weebly.com/racism-in-peter-pan.html
  7. graphicdesigndegrees.org, graphicdesigndegrees.org [dostęp 2018-03-23].
  8. Peter Pan (1953) – Rotten Tomatoes, rottentomatoes.com [dostęp 2017-11-26] (ang.).
  9. http://www.afi.com/Docs/100Years/musicals_ballot.pdf
  10. http://www.afi.com/Docs/100Years/handv400.pdf

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]