Piotruś Pan (film 1953)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piotruś Pan
Peter Pan
Gatunek film fantasy, przygodowy, familijny, musical
Data premiery Ziemia 5 lutego 1953
Polska 6 grudnia 1961
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 76 minut
Reżyseria Clyde Geronimi, Wilfred Jackson, Hamilton Luske
Scenariusz Ralph Wright, Winston Hibler, Bill Peet, Joe Rinaldi, Milt Banta, William Cottrell, Ted Sears, Erdman Penner
Główne role Bobby Driscoll
Kathryn Beaumont
Paul Collins
Tommy Luske
Hans Conried
Margaret Kerry
Bill Thompson
Muzyka Oliver Wallace, Edward H. Plumb, Jack Lawrence, Sammy Fain, Frank Churchill
Montaż Clyde Geronimi
Produkcja Walt Disney
Wytwórnia Walt Disney Productions
Dystrybucja Stany Zjednoczone RKO Radio Pictures
Polska Centrala Rozpowszechniania Filmów
Budżet 4 mln USD (szacowany)
Przychody brutto 84,7 mln USD
Kontynuacja Piotruś Pan: Wielki powrót
Nagrody
nominacja do Oscara

Piotruś Pan (ang. Peter Pan) – pełnometrażowy film animowany, wyprodukowany w 1953 przez studio Walta Disneya. Film oparto na motywach powieści Jamesa Matthew Barriego o tym samym tytule.

W 2002 studio Walta Disneya wydało sequel filmu pt. Piotruś Pan: Wielki powrót.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Piotruś Pan mieszka w Nibylandii[1] i nigdy nie chce dorosnąć[2]. Pewnego dnia wraz ze swoją towarzyszką, niemym Dzwoneczkiem, zjawia się w domu Darlingów w Londynie, gdzie poznaje Wandę, Janka i Michasia[3]. Wraz z dziećmi wyrusza do swojej krainy. Na miejscu Wanda zostaje opiekunką plemienia Zaginionych Chłopców[3]. Piotruś Pan staje do walki ze złymi piratami, których szefem jest Kapitan Hak[3]. Po przegranej piratów Piotruś Pan odprowadza z dzieci do domu Darlingów[3].

Obsada

Postać Model Głos Śpiew
Piotruś Pan Bobby Driscoll
Roland Dupree
Bobby Driscoll
Wanda Maria Aniela Darling Kathryn Beaumont
Janek Darling Paul Collins
Michaś Darling Tommy Luske
Kapitan Hak Hans Conried
Dzwoneczek Margaret Kerry
pan Smee Don Barclay Bill Thompson
Piraci The Mellomen
Indianie
Jerzy Darling Hans Conried
Maria Darling Heather Angel
Szczawik ? Stuffy Singer Tony Butala
Fajtek Robert Ellis
Bliźniaki Johnny McGovern
Nygus Jeffrey Silver
Wielki Wódz Candy Candido
Tygrysia Lilia Corinne Orr
Syrena #1 Margaret Kerry
Syrena #2 June Foray
Syrena #3 Connie Hilton
Syrena #4 Karen Kester
Indianka June Foray
Narrator Tom Conway

bb

Ścieżka dźwiękowa[edytuj | edytuj kod]

Frank Churchill i Charles Walcott skomponowali niektóre melodie do filmu jeszcze w latach 40., a gdy w 1944 wnowiono prace nad filmem, stworzeniem piosenek zajął się Eliot Daniel. Następnie ponownie zawieszono produkcję animacji. W kwietniu 1950 poinformowano, że muzykę do filmu stworzą Sammy Cahn i Sammy Fain. Część melodii z filmu skomponował również Oliver Wallace.

  • „The Second Star to the Right” – Chór Judda Conlona i The Mellomen
  • „You Can Fly!” (pol. „Lećmy tam!”) – Bobby Driscoll, Kathryn Beaumont, Paul Collins i Tommy Luske, Chór Judda Conlona i The Mellomen
  • „A Pirate’s Life” – The Mellomen
  • „Following the Leader” (pol. „Wesoło idzie się przez świat”) – Bobby Driscoll, Paul Collins, Tommy Luske, Robert Ellis, Jeffrey Silver, Johnny McGovern, Stuffy Singer i Tony Butala
  • „What Made the Red Man Red?” (pol. „Co znaczy okrzyk Howgh?”) – Candy Candido i The Mellomen
  • „Your Mother and Mine” – Kathryn Beaumont
  • „The Elegant Captain Hook” – Hans Conried, Bill Thompson i The Mellomen
  • „You Can Fly!” (repryza) – Chór Judda Conlona i The Mellomen
  • „Never Smile at a Crocodile” – Frank Churchill

Wersja polska[edytuj | edytuj kod]

Wersja polska: Studio Opracowań Filmów w Łodzi
Reżyseria: Romuald Drobaczyński
Redakcja tekstu:

Operator dźwięku: Anatol Łapuchowski
Montaż dźwięku: Henryka Gniewkowska
Udział wzięli:

i inni

Piosenki z tekstem: Włodzimierza Krzemińskiego śpiewali: Danuta Debichowa, Stanisław Heinberger, Krystyna Nyc-Wronko, Tadeusz Kopacki, Zofia Rudnicka, Stanisław Michoński, Eugenia Rajchowa i Jan Woroszyłło

Odbiór krytyczny[edytuj | edytuj kod]

Po premierze film zebrał pozytywne recenzje wśród większości krytyków; „New York Times” chwalił animację, choć jednocześnie stwierdzał, że film „nie jest zgodny z duchem powieści J.M. Barrie”[4]. Magazyn „Time” wystawił filmowi pozytywną recenzję, pomijając niezgodności z treścią dzieła J.M. Barrie[5]. Później niektórzy zarzucili mu niepoprawne politycznie przedstawianie Indian jako skłonnych do przemocy dzikusów i ludzi mówiących w stereotypowy sposób oraz jako obiekty do polowania (Michaś, Janek i Zgubieni Chłopcy mieli rozważać złapanie Indian jako alternatywę dla polowania na tygrysy (w oryginale lwy) lub niedźwiedzie[6][7]. Kontrowersje wywołała również treść piosenki „Co znaczy okrzyk Howgh”, w którym Indianie tłumaczyli, skąd wzięli czerwony kolor skóry. Serwis Rotten Tomatoes przyznał filmowi wynik 75%[8].

Michael Jackson nazwał „Piotrusia Pana” swoim ulubionym filmem wszech czasów, z którego wziął nazwę dla swojej posiadłości Neverland Ranch, gdzie miał swój prywatny park rozrywki.

Wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Listy American Film Institute:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Piotruś Pan (1953) (ang.). filmweb.pl. [dostęp 2019-05-28].
  2. Piotruś Pan (ang.). [dostęp 2019-05-28].
  3. a b c d Piotruś Pan (1953) (ang.). fdb.pl. [dostęp 2019-05-28].
  4. Movie Review - - THE SCREEN: DISNEY'S 'PETER PAN' BOWS; Full-Length Color Cartoon, an Adaptation of Barrie Play, Is Feature at the Roxy - NYTimes.com, nytimes.com [dostęp 2017-11-26] (ang.).
  5. Cinema: The New Pictures, Feb. 2, 1953 - TIME, content.time.com [dostęp 2017-11-26] (ang.).
  6. http://neverleavingneverland.weebly.com/racism-in-peter-pan.html
  7. graphicdesigndegrees.org, graphicdesigndegrees.org [dostęp 2018-03-23].
  8. Peter Pan (1953) – Rotten Tomatoes, rottentomatoes.com [dostęp 2017-11-26] (ang.).
  9. http://www.afi.com/Docs/100Years/musicals_ballot.pdf
  10. http://www.afi.com/Docs/100Years/handv400.pdf

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]