Flawiusz Honoriusz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Flawiusz Honoriusz
Honorius coin1.jpg
Imiona Flavius Honorius
Panował jako Flavius Honorius Augustus
Czas panowania 39515 sierpnia 423
Dynastia teodozyjska
Data urodzin 9 września 384
Data śmierci 15 sierpnia 423 - Rawenna
Moneta
Solidus Honorius 402 76001657.jpg
Solid Honoriusza
Lista cesarzy rzymskich
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Flavius Augustus Honorius (ur. 9 września 384, zm. 15 sierpnia 423 w Rawennie) - cesarz rzymski od 395 do 423 roku.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Teodozjusza I Wielkiego i jego pierwszej żony - Aelii Flacylli. Brat cesarza Arkadiusza i przyrodni brat Galli Placydii.

Honoriusz w wieku 2 lat został mianowany konsulem rzymskim. 23 stycznia 393 otrzymał tytuł Augusta i tym samym został współwładcą cesarstwa. Cesarzem został w wieku 10 lat i razem z bratem Arkadiuszem podzielili cesarstwo na część zachodnią i wschodnią. Opiekunem Honoriusza został generał Stylichon, który z czasem zyskał ogromne wpływy na dworze. Honoriusz ożenił się z córką Stylichona - Marią, a następnie młodszą - Termantią, ale z żadną nie doczekał się potomstwa. Stylichon popadł w niełaskę i został zamordowany w 408, a Honoriusz rozwiódł się ze swoją drugą żoną.

W 402 Honoriusz przeniósł stolicę Zachodniego Cesarstwa do Rawenny. Prowadził wojny z licznymi uzurpatorami do tytułu cesarza. Za jego panowania, w 410 roku, miasto Rzym po raz pierwszy od 800 lat zostało najechane przez barbarzyńców pod wodzą Alaryka. Honoriusz zawarł pokój z następcą Alaryka - Ataulfem i wydał za niego swoją siostrę.

Zmarł w 423 roku, prawdopodobnie na cukrzycę, zostawiając cesarstwo o wiele słabsze i mniejsze (m.in. zrezygnował z obrony Brytanii).


Poprzednik
Teodozjusz I Wielki
Imperatores Romani.svg Cesarz rzymski
395 - 423
Imperatores Romani.svg Następca
Jan