Adolphe Thiers

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Louis Adolphe Thiers)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Louis Adolphe Thiers
Adolphe Thiers.jpg
Data i miejsce urodzenia 18 kwietnia 1797
Marsylia
Data i miejsce śmierci 3 września 1877
Saint-Germain-en-Laye
2. Prezydent Republiki Francuskiej
Współksiążę Andory
Okres urzędowania od 31 sierpnia 1871
("Głowa państwa" od 13 lutego)
do 24 maja 1873
Poprzednik Louis Jules Trochu
Następca Patrice Mac-Mahon
Odznaczenia
Krzyż Wielki Legii Honorowej (Francja) Wielki Oficer Legii Honorowej (Francja)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Louis Adolphe Thiers (ur. 18 kwietnia 1797 w Marsylii, zm. 3 września 1877 w Saint-Germain-en-Laye koło Paryża) – francuski polityk, historyk, zwolennik monarchii konstytucyjnej.

Z zawodu adwokat i dziennikarz liberalny w Paryżu, gdzie pracował od 1821 roku. W roku 1830 wydał dziennik National. Jego działalność sprawiła, iż został inspiratorem protestu przeciwko ordonansom i współtwórcą rewolucji lipcowej. Pozyskał wkrótce masy ludowe, został po rewolucji 1830 radcą stanu i podsekretarzem stanu w ministerstwie skarbu, oraz deputowanym.

Działalność polityczną rozpoczął w okresie panowania Ludwika Filipa. Wsławił się wówczas jako przeciwnik radykalnych ugrupowań republikańskich, krwawo stłumił zorganizowane przez nie powstanie w 1834 roku.

Od 1832 minister spraw wewnętrznych, później handlu i robót publicznych. Od 1836 premier i minister spraw zagranicznych od lutego do sierpnia. Wkrótce przeszedł do opozycji, po czym 1840 został premierem ministrem spraw zagranicznych od marca do października. Dążył do oparcia Francji o granice Renu, wobec jednakże zarzutów, że chce wywołać wojnę europejską, ustąpił z gabinetem i przeszedł znów do opozycji. Po 1848 przeciwnik Napoleona III wyznając poglądy orleanistyczne, w czasie zamachu stanu 1851 uwięziony, żył (1851-1852) na wygnaniu. Powróciwszy do Paryża poświęcił się badaniom naukowym, od 1863 znów deputowany, został znów przywódcą opozycji. W 1870 przeciwnik przedwczesnego wypowiedzenia wojny Prusom. Daremnie zabiegał w swej podróży o pomoc mocarstw dla Francji.

W opozycji do Napoleona III Bonaparte, którego nie doceniał, uważał za figuranta, którym łatwo będzie manipulować. W czasie wojny francusko-pruskiej w 1871 roku poddał Paryż wojskom pruskim oraz krwawo stłumił Komunę Paryską, za co zyskał przydomek "Krwawego Karła". Od 31 sierpnia 1871 stał na czele rządu, będąc prezydentem III Republiki, układał się z Bismarckiem o pokój; dzięki też jemu Francja szybko spłaciła kontrybucję wojenną i już w 1873 została zwolniona od okupacji. Został obalony 24 maja 1873 przez Zgromadzenie Narodowe, doszedł znowu wraz z republikanami do władzy 1877.

Jest autorem wielotomowych "Historii Rewolucji Francuskiej" (1823-1827, 6 tomów) oraz "Historii Konsulatu i Cesarstwa" (1845-1862, 20 tomów)[1]. Zwolennik konstytucjonalizmu, nieprzychylny nowościom socjalnym, wyznawał poglądy nacjonalistyczne. W dziełach swych sławił Napoleona, a ostro ganił radykalizm rewolucji.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Louis Jules Trochu
Armoiries république française.svg Prezydent Francji
od 1871 do 1873
Armoiries république française.svg Następca
Edme Mac-Mahon
Poprzednik
Louis Jules Trochu
Coat of arms of Andorra.svg Francuski książę Andory
od 1871 do 1873
Coat of arms of Andorra.svg Następca
Edme Mac-Mahon
  1. Wydanie polskie w tłumaczeniu Leona Rogalskiego, t. I-XI, nakładem S. Orgelbranda, Warszawa 1846-1866; wydanie drugie polskie jako: A. Thiers, Historia Konsulatu i Cesarstwa, oprac. Michał Swędrowski, Wydawnictwo Napoleon V, Oświęcim 2013 i n.