Ludwik z Tuluzy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Święty
Ludwik z Tuluzy OFM
Louis d'Anjou
biskup
426px-San Luigi di Toulouse PieroDellaFrancesca.jpg
Św. Ludwik z Tuluzy, Piero della Francesca
Data urodzenia 9 lutego 1274
Brignoles lub Nocera Inferiore
Data śmierci 19 sierpnia 1297
Brignoles
Kościół/
wyznanie
katolicki
Data kanonizacji 7 kwietnia 1317
przez Jana XXII
Wspomnienie 19 sierpnia
Atrybuty habit franciszkański, mitra, pastorał
Patron San Luis Obispo, Serravalle Pistoiese
Szczególne miejsca kultu klasztory franciszkańskie
Galeria ilustracji w Wikimedia Commons Galeria ilustracji w Wikimedia Commons

Ludwik z Tuluzy OFM, właśc. fr. Louis d'Anjou (ur. 9 lutego 1274 w Brignoles lub Nocera Inferiore, zm. 19 sierpnia 1297) – francuski franciszkanin, najmłodszy biskup w historii Kościoła, święty katolicki[1].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Był prawnukiem króla Francji Ludwika IX Świętego, synem Karola II Andegaweńskiego, króla Sycylii oraz Marii Węgierskiej. Według niektórych historyków, Ludwik nie urodził się w Prowansji, lecz w zamku na Wzgórzu św. Andrzeja (wł. Collina di Sant'Andrea) w Nocera Inferiore w Kampanii. Karol Andegaweński był w tym okresie zarówno księciem Prowansji, jak i Salerno. Zarówno starszy brat Ludwika Karol Martel Andegaweński, jak i jego matka Maria Węgierska często przebywali w tej rezydencji. W 1288 Ludwik i dwaj jego bracia zostali zakładnikami Piotra IV Aragońskiego. Przebywali w Barcelonie. Pobyt w Aragonii trwał do 1294. W tym czasie przyszły biskup zetknął się z franciszkanami, korespondował z Piotrem Janem Olivi. Po opuszczeniu Hiszpanii Ludwik przyjął tonsurę i niższe święcenia, na co udzielił mu pozwolenia papież Celestyn V. Mianowany biskupem Lyonu, nigdy nie objął swojej stolicy biskupiej. W 1295 Bonifacy VIII mianował go biskupem Tuluzy. Rok później Ludwik wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych, składając śluby zakonne w Rzymie w kościele Ara Coeli. Święcenia kapłańskie przyjął 20 maja 1296 w Neapolu. Nie zważając na protesty rodziny, zrezygnował z prawa do sukcesji. Mimo złego stanu zdrowia, chorował na gruźlicę, odbył podróż do Rzymu, gdzie wziął udział w kanonizacji swojego pradziadka króla Ludwika IX. W Tuluzie przebywał zaledwie kilka miesięcy w 1297. Pośredniczył w sporze między Jakubem II Aragońskim a hrabią de Foix. Zmarł po powrocie z Katalonii 19 sierpnia 1297 w Brignoles, mając zaledwie 23 lata. Został pochowany w kościele franciszkanów w Marsylii. W 1423 relikwie św. Ludwika jako łup wojenny Alfonsa V Aragońskiego trafiły do Katedry pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Walencji. Król Hiszpanii Ferdynand VI Burbon zwrócił je jednak Francji.

Hipotezy dotyczące miejsca narodzin[edytuj | edytuj kod]

Część źródeł sugeruje włoskie pochodzenie św. Ludwika biskupa. Jednym z pierwszych jest Annales Minorum irlandzkiego historyka franciszkanina Luke'a Wadding'a z lat 1625-1654. Wadding wymienia Nocerę jako miejsce narodzin świętego[2]. Zapewne opierając się na Annales, informację tę powtórzył w 1686 Pietro Rodolfo, autor Historia Seraphicae Religionus[3].

W jednym z dokumentów z Biblioteca Brancacciana (Biblioteca Nazionale Vittorio Emanuele III w Neapolu)[4], cytowany jest dwuwiersz z Bazyliki św. Klary w Neapolu , przypisywany Robertowi I Mądremu, młodszemu bratu św. Ludwika biskupa:

Quote-alpha.png
Cieszy się ród węgierski, mając tak sławetnego syna,
bogata skała Nocery narodzinami tego błogosławionego[5].

Tradycja narodzin św. Ludwika w Nocera jest tak żywa, iż w klasztorze Matki Bożej Anielskiej w Nocera Superiore święty biskup przedstawiony jest w geście wskazującym Wzgórze św. Andrzeja jako miejsce swoich narodzin. Obecnie historycy nie akceptują tej teorii[6].

Kult[edytuj | edytuj kod]

Proces kanonizacyjny Ludwika z Tuluzy wszczął papież Klemens V w 1307, zaś kanonizował go 7 kwietnia 1317 papież Jan XXII. W Kościele katolickim wspomnienie liturgiczne świętego Ludwika biskupa obchodzone jest 19 sierpnia. Święty czczony jest w klasztorach swojego zakonu.

Kult na terenie Węgier wprowadzał w średniowieczu król Karol Robert z rodu Andegawenów. W Lipovej w Siedmiogrodzie wzniósł kościół i klasztor na cześć swego krewnego. Król ten nadał na chrzcie imię św. Ludwika z Tuluzy swojemu najstarszemu synowi Ludwikowi Węgierskiemu, późniejszemu królowi Polski.

W Marano di Napoli we Włoszech istnieje kult w kościele dedykowanym świętemu. Kult żywy jest też w Walencji i w Marsylii w kościele Saint-Ferreol-le-Augustin. W Serravalle Pistoiese w Toskanii św. Ludwik biskup czczony jest jako protektor, dzięki któremu zamek uratowany został od najazdu w wieku XIV. Według miejscowej tradycji, Ludwik wraz z braćmi miał zatrzymać się w Serravalle, podróżując do Motrone, gdzie wsiadł na statek do Katalonii[7].

Św. Ludwik czczony jest również w Huamantla w Meksyku oraz w San Luis Obispo w Stanach Zjednoczonych. Nazwa miasta San Luis Obispo została nadana na cześć świętego biskupa przez misjonarzy franciszkańskich w XVIII wieku − Misión de San Luis Obispo de Tolosa[8].

Sztuka[edytuj | edytuj kod]

Św. Ludwika przedstawili na swoich obrazach i w rzeźbie:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Antonio Borrelli: San Ludovico d'Angiò (wł.). www.santiebeati.it, 2003-07-28. [dostęp 2013-08-19].
  2. E. Ianulardo: S. Ludovico d'Angiò vescovo di Tolosa. Neapol: 1993, s. 13. (wł.)
  3. R. Farruggio: Sulle orme dello spirito, nel bimillenario del cammino della chiesa priscana. Angri: 2007, s. 99. (wł.)
  4. Sigla: Arm 2, 4, 7.
  5. Teks łaciński: LEATUR STIRPS UNGARIAE OBTENTU TANTI NATI DOTATUR ARX NUCERIAE HUIUS ORBU BEATI. Tłumaczenie A. Sobkowski.
  6. P. Natella: Fonti storiche e bibliografia commentate. W: A. Corolla, R. Fiorillo: Nocera. Il castello dello Scisma d’Occidente. Evoluzione storica, architettonica e ambientale. Florencja: 2010, s. 91-171. (wł.)
  7. Paolo Pelù: Motrone di Versilia. Porto Medievale. Lucca: 1974. (wł.)
  8. Randy Leffingwell: California Missions and Presidios: The History & Beauty of the Spanish Missions. Stillwater, Minnesota: Voyageur Press Inc., 2005. ISBN 0-89658-492-5. (ang.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]