Pius VIII

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pius VIII
Pius Octavus
Francesco Saverio Castiglioni
Papież
Biskup Rzymu
Pius VIII
Herb Pius VIII
Data i miejsce urodzenia 20 listopada 1761
Cingoli
Data i miejsce śmierci 30 listopada 1830
Rzym
Papież
Okres sprawowania 1829-1830
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 17 grudnia 1785
Nominacja biskupia 11 sierpnia 1800
Sakra biskupia 17 sierpnia 1800
Kreacja kardynalska 8 marca 1816
Pius VII
Kościół tytularny bazylika św. Marii na Zatybrzu
Pontyfikat 31 marca 1829
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 17 sierpnia 1800
Konsekrator Giuseppe Maria Doria Pamphilj
Współkonsekratorzy Nicola Buschi
Camillo Campanelli

Pius VIII (łac. Pius VIII, właśc. Francesco Saverio Castiglioni; ur. 20 listopada 1761 w Cingoli, zm. 30 listopada 1830 w Rzymie[1]) – papież od 31 marca 1829 do 30 listopada 1830[2].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Wczesne życie[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z włoskiej arystokracji[3]. Był jednym z ośmiorga dzieci Ottavia Castiglioniego i Sanzii Ghislieri[3]. Kształcił się w szkole jezuickiej w Osimo i na Uniwersytecie w Bolonii, gdzie obronił doktorat utroque iure[3]. 17 grudnia 1785 przyjął święcenia kapłańskie[3]. Był wikariuszem generalnym diecezji Anagni i Cingoli oraz archiprezbiterem kapituły katedralnej w Cingoli[3]. 11 sierpnia 1800 został mianowany biskupem Montalto, przyjął sakrę biskupią w Rzymie 17 sierpnia z rąk kardynała Dorii Pamphiliego[3]. Otrzymał jednocześnie tytuł honorowy asystenta Tronu Papieskiego[3]. W okresie francuskiej okupacji Włoch odmówił złożenia przysięgi wierności narzuconemu królowi; został aresztowany i zesłany do Mediolanu (w lipcu 1808), więziony później w Pawii, Mantui, Turynie i ponownie w Mediolanie[3]. Powrócił do Montalto w czerwcu 1814[3]. 8 marca 1816 został kreowany kardynałem, z tytułem prezbitera bazyliki św. Marii na Zatybrzu[3]. Jednocześnie papież przeniósł go na stolicę biskupią Ceseny[3]. W sierpniu 1821 został mianowany Wielkim Penitencjariuszem w Kurii Rzymskiej oraz podniesiony do rangi kardynała biskupa, z diecezją Frascati[3]. 14 listopada 1821 został prefektem Kongregacji Indeksu[3].

Wybór na papieża[edytuj | edytuj kod]

Brał udział w konklawe 1829, po śmierci Leona XII. Po pięciu tygodniach obrad, 31 marca 1829 został wybrany na papieża, pomimo złego stanu zdrowia, dzięki poparciu Francji i Austrii[1]. Przyjął imię Piusa VIII; koronacja odbyła się 5 kwietnia 1829.

Pontyfikat[edytuj | edytuj kod]

Główną linią jego pontyfikatu była troska o sprawy religijne i duszpasterskie[2]. 24 maja 1829 wydał swą jedyną encyklikę Traditi humilitati nostrae, w której stwierdził, że postępująca laicyzacja życia publicznego jest skutkiem działalności protestanckich Towarzystw Biblijnych, obojętności wobec wiary i atakowania dogmatów Kościoła[1]. Papież zniósł jednak restrykcyjne przepisy policyjne, wprowadzone przez Leona XII[1]. W kwestii małżeństw mieszanych w Nadrenii i Westfalii, Pius uznał, że mogą być one pobłogosławione przez Kościół jeśli rodzice zagwarantują wychowanie dzieci w katolicyzmie[1]. Z tej decyzji rząd Prus był niezadowolony, ponieważ dotychczas prawo decydenta miał ojciec dziecka[1].

Pius mianował Giuseppe Albaniego sekretarzem stanu, który sprzyjał Austrii[1]. W wyniku tego, Stolica Apostolska była niechętna ruchom narodowowyzwoleńczym w Belgii, Irlandii i Polsce[1]. Mimo to, papież był przychylny rewolucji lipcowej we Francji, która doprowadziła do abdykacji Karola X i koronacji ostatniego króla Francji Ludwika Filipa I[1]. Papież nakazał też klerowi francuskiemu poprzeć nowego króla (który przyrzekł respektować konkordat z 1801) i nadać mu tytuł "arcychrześcijańskiego"[1]. 13 kwietnia 1829 został wydany w Wielkiej Brytanii Akt Emancypacji Katolików, jednak była to w większości zasługa poprzednika Piusa[1].

W październiku 1829 pierwszy synod w Baltimore ustalił zasady, zacieśniające kontakty Stolicy Apostolskiej z Kościołem w USA[1]. 16 lipca 1830 papież erygował arcybiskupstwo obrządku ormiańskiego w Konstantynopolu[1].

Podczas swojego pontyfikatu zaapelował do patriarchów, prymasów, i biskupów całego świata, aby zwrócili uwagę na tajne stowarzyszenia masońskie, skupiające zdeklarowanych nieprzyjaciół Boga[4].

W okresie pontyfikatu kreował sześciu kardynałów na trzech konsystorzach[3]. Ośmiu innych duchownych zostało mianowanych w sekrecie (in pectore); ponieważ Pius VIII nie ujawnił ich do końca życia, ich promocje nie doszły do skutku.

Pius VIII zmarł po krótkim, półtorarocznym pontyfikacie. Został pochowany w Bazylice Watykańskiej[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 428-429. ISBN 83-06-02633-0.
  2. 2,0 2,1 Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 159. ISBN 83-7006-437-X.
  3. 3,00 3,01 3,02 3,03 3,04 3,05 3,06 3,07 3,08 3,09 3,10 3,11 3,12 3,13 3,14 Castiglioni, Francesco Saveri (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2013-09-28].
  4. Michał Gryczyński: Leksykon papieży. Katowice: "Książnica", 2007, s. 235. ISBN 978-83-7132-964-7.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]