Pius VIII

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pius VIII
Pius Octavus
Francesco Saverio Castiglioni
Papież
Pius VIII
Herb Pius VIII
Data i miejsce urodzenia 20 listopada 1761
Cingoli
Data i miejsce śmierci 30 listopada 1830
Rzym
Papież
Okres sprawowania 1829-1830
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 17 grudnia 1785
Nominacja biskupia 11 sierpnia 1800
Sakra biskupia 17 sierpnia 1800
Kreacja kardynalska 8 marca 1816
Pius VII
Kościół tytularny bazylika św. Marii na Zatybrzu
Pontyfikat 31 marca 1829
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 17 sierpnia 1800
Konsekrator Giuseppe Maria Doria Pamphilj
Współkonsekratorzy Nicola Buschi
Camillo Campanelli

Pius VIII (łac. Pius VIII, właśc. Francesco Saverio Castiglioni; ur. 20 listopada 1761 w Cingoli, zm. 30 listopada 1830 w Rzymie[1]) – papież od 31 marca 1829 do 30 listopada 1830[2].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Wczesne życie[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z włoskiej arystokracji[3]. Był jednym z ośmiorga dzieci Ottavia Castiglioniego i Sanzii Ghislieri[3]. Kształcił się w szkole jezuickiej w Osimo i na Uniwersytecie w Bolonii, gdzie obronił doktorat utroque iure[3]. 17 grudnia 1785 przyjął święcenia kapłańskie[3]. Był wikariuszem generalnym diecezji Anagni i Cingoli oraz archiprezbiterem kapituły katedralnej w Cingoli[3]. 11 sierpnia 1800 został mianowany biskupem Montalto, przyjął sakrę biskupią w Rzymie 17 sierpnia z rąk kardynała Dorii Pamphiliego[3]. Otrzymał jednocześnie tytuł honorowy asystenta Tronu Papieskiego[3]. W okresie francuskiej okupacji Włoch odmówił złożenia przysięgi wierności narzuconemu królowi; został aresztowany i zesłany do Mediolanu (w lipcu 1808), więziony później w Pawii, Mantui, Turynie i ponownie w Mediolanie[3]. Powrócił do Montalto w czerwcu 1814[3]. 8 marca 1816 został kreowany kardynałem, z tytułem prezbitera bazyliki św. Marii na Zatybrzu[3]. Jednocześnie papież przeniósł go na stolicę biskupią Ceseny[3]. W sierpniu 1821 został mianowany Wielkim Penitencjariuszem w Kurii Rzymskiej oraz podniesiony do rangi kardynała biskupa, z diecezją Frascati[3]. 14 listopada 1821 został prefektem Kongregacji Indeksu[3].

Wybór na papieża[edytuj | edytuj kod]

Brał udział w konklawe 1829, po śmierci Leona XII. Po pięciu tygodniach obrad, 31 marca 1829 został wybrany na papieża, pomimo złego stanu zdrowia, dzięki poparciu Francji i Austrii[1]. Przyjął imię Piusa VIII; koronacja odbyła się 5 kwietnia 1829.

Pontyfikat[edytuj | edytuj kod]

Główną linią jego pontyfikatu była troska o sprawy religijne i duszpasterskie[2]. 24 maja 1829 wydał swą jedyną encyklikę Traditi humilitati nostrae, w której stwierdził, że postępująca laicyzacja życia publicznego jest skutkiem działalności protestanckich Towarzystw Biblijnych, obojętności wobec wiary i atakowania dogmatów Kościoła[1]. Papież zniósł jednak restrykcyjne przepisy policyjne, wprowadzone przez Leona XII[1]. W kwestii małżeństw mieszanych w Nadrenii i Westfalii, Pius uznał, że mogą być one pobłogosławione przez Kościół jeśli rodzice zagwarantują wychowanie dzieci w katolicyzmie[1]. Z tej decyzji rząd Prus był niezadowolony, ponieważ dotychczas prawo decydenta miał ojciec dziecka[1].

Pius mianował Giuseppe Albaniego sekretarzem stanu, który sprzyjał Austrii[1]. W wyniku tego, Stolica Apostolska była niechętna ruchom narodowowyzwoleńczym w Belgii, Irlandii i Polsce[1]. Mimo to, papież był przychylny rewolucji lipcowej we Francji, która doprowadziła do abdykacji Karola X i koronacji ostatniego króla Francji Ludwika Filipa I[1]. Papież nakazał też klerowi francuskiemu poprzeć nowego króla (który przyrzekł respektować konkordat z 1801) i nadać mu tytuł "arcychrześcijańskiego"[1]. 13 kwietnia 1829 został wydany w Wielkiej Brytanii Akt Emancypacji Katolików, jednak była to w większości zasługa poprzednika Piusa[1].

W październiku 1829 pierwszy synod w Baltimore ustalił zasady, zacieśniające kontakty Stolicy Apostolskiej z Kościołem w USA[1]. 16 lipca 1830 papież erygował arcybiskupstwo obrządku ormiańskiego w Konstantynopolu[1].

Podczas swojego pontyfikatu zaapelował do patriarchów, prymasów, i biskupów całego świata, aby zwrócili uwagę na tajne stowarzyszenia masońskie, skupiające zdeklarowanych nieprzyjaciół Boga[4].

W okresie pontyfikatu kreował sześciu kardynałów na trzech konsystorzach[3]. Ośmiu innych duchownych zostało mianowanych w sekrecie (in pectore); ponieważ Pius VIII nie ujawnił ich do końca życia, ich promocje nie doszły do skutku.

Pius VIII zmarł po krótkim, półtorarocznym pontyfikacie. Został pochowany w Bazylice Watykańskiej[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 428-429. ISBN 83-06-02633-0.
  2. 2,0 2,1 Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 159. ISBN 83-7006-437-X.
  3. 3,00 3,01 3,02 3,03 3,04 3,05 3,06 3,07 3,08 3,09 3,10 3,11 3,12 3,13 3,14 Castiglioni, Francesco Saveri (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2013-09-28].
  4. Michał Gryczyński: Leksykon papieży. Katowice: "Książnica", 2007, s. 235. ISBN 978-83-7132-964-7.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Leon XII
Emblem of the Papacy SE.svg Papież
1829-1830
Emblem of the Papacy SE.svg Następca
Grzegorz XVI