Obóz Janowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Członkowie tzw. Sonderkommando 1005 w obozie Janowskim przy maszynie do mielenia kości zmarłych ludzi

Obóz Janowski, KZ Janowskaniemiecki obóz koncentracyjny we Lwowie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Po zajęciu Lwowa 29 czerwca 1941 i dokonanych w pierwszych dniach okupacji pogromach ludności żydowskiej, Niemcy nakazali wydzielenie i odgrodzenie getta – dzielnicy żydowskiej, w której mieli zamieszkać wszyscy Żydzi. Ogradzanie ukończono w październiku 1941 roku. Oprócz tego przy ul. Janowskiej 134, na terenie fabryki budowy maszyn młyńskich Steinhausa, hitlerowscy okupanci założyli zakłady zbrojeniowe, znacznie powiększone we wrześniu 1941. Pracowali w nich skoszarowani od 31 października 1941 robotnicy żydowscy.

Natychmiast po utworzeniu obozu, zaczęto oprócz Żydów kierować do niego więźniów politycznych oraz radzieckich jeńców wojennych. Od wiosny 1942 do obozu kierowano także transporty Żydów z innych rejonów i z zagranicy. Obóz Janowski był obozem tranzytowym, z niego kierowano więźniów do obozu zagłady w Bełżcu.

Zimą 1942 obóz znacznie rozbudowano, zaś od wiosny 1943 utworzono także obóz kobiecy. 19 listopada 1943 Niemcy dokonali w obozie masowego mordu więźniów, głównie Żydów, po czym obóz zlikwidowano.

Przez okres działania obozu zginęło w nim do 200 tysięcy ludzi, w większości zamordowanych lub zmarłych z chorób i głodu.

Więźniowie[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Michał Maksymilian Borwicz – Uniwersytet zbirów, Kraków 1946, wyd. przez Centralną Żydowską Komisję Historyczną przy C. K. Żydów Polskich – oddział w Krakowie
  • Kurt I. Levin – Przeżyłem. Saga Świętego Jura spisana w roku 1946
  • Енциклопедія українознавства, tom 10, s. 3974, Lwów 2000, ISBN 5-7707-4048-5