Operacja Keelhaul

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Operacja Keelhaul (1945–1947) była wynikiem porozumień jałtańskich, przewidujących między innymi, że zachodni alianci przekazywać będą władzom Związku Radzieckiego wszystkich jego obywateli. Wiele osób było "przekazywanych" na siłę; Sowieci nie tylko otrzymali wszystkich byłych obywateli – m.in. kolaborantów radzieckich (Rosyjska Armia Wyzwoleńcza, Andriej Własow) – ale także ukraińskich i innych (mimo ich prośb o azyl na zachodzie; wśród przekazanych byli m.in. żołnierze Ukraińskiej dywizji SS, Kozackiego Korpusu Kawalerii, Andriej Szkuro i Piotr Krasnow), ale także obywateli carskiej Rosji, którzy wyemigrowali w trakcje rewolucji i nigdy nie byli obywatelami sowieckimi. Wielu zwykłych jeńców czy robotników przymusowych zamknięto w Gułagach, gdyż Stalin uważał poddanie się za zdradę, a wszystkich, którzy mieli styczność z "Zachodem", za prawdopodobnie "skażonych" zachodnimi ideałami.

Operacja była uznana za tajną i utrzymywana także w sekrecie na zachodzie do lat 70., przez co Aleksander Sołżenicyn nazwał ją "ostatnim sekretem Drugiej Wojny Światowej".

Nazwa operacji pochodzi od ang. keelhaulprzeciąganie pod kilem.

W 1973 roku w Stanach Zjednoczonych ukazała się książka poświęcona operacji Keelhaul: Operation Keelhaul: The Story of Forced Repatriation from 1944 to the Present, napisana przez Juliusa Epsteina i oparta na badaniach amerykańskich dokumentów archiwalnych.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]