11 Pułk Piechoty (PSZ)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

11 Pułk Piechoty (11 pp) – oddział piechoty Wojska Polskiego we Francji.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Prace organizacyjne mające na celu ustalenie wstępnej obsady oficerskiej 11 pułku piechoty wchodzącej organizacyjnie w skład 4 Dywizji Piechoty rozpoczęto, od dnia 19 kwietnia 1940 we francuskim obozie wojskowym Les Sables-d′ Ollone, a następnie od 15 maja 1940 w ośrodku Parthenay. W dniu 22 maja 1940 roku Naczelny Wódz rozkazem nr 415/Tj.O.I./40 polecił formować 4 Dywizję Piechoty, a w jej składzie 11 pułk piechoty. Z dniem 24 maja 1940 kadra pułku ponad 120 oficerów i podoficerów gotowa była na przyjęcie poborowych z Francji i nielicznych ochotników, którzy przedarli się z terenu Polski. Od 3 czerwca do pułku zaczęli przybywać pierwsi rekruci z emigracji, byli to w większości poborowi starszych roczników. Ogółem od 3 do 14 VI 1940 do pułku wcielono ok. 1 000 żołnierzy. Rekrutów w większości umundurowano, ale pułk nie otrzymał prawie żadnego wyposażenia i środków transportu. Jako broń przydzielono kilkadziesiąt sztuk archaicznych czarno prochowych karabinów (cała dywizja otrzymała 260 szt.) 11 mm Gras mle 1874 i 600 szt amunicji do nich. W trakcie prac organizacyjnych nad formowaniem, pułk w dniu 17 czerwca 1940 r. na rozkaz Ministra Spraw Wojskowych przewieziono, do miejscowości Saintes przy ujściu Loary. W dniu 18 czerwca pułk podjął marsz do portu La Pallice w pobliżu portu w La Rochelle. Podczas przygotowań do wymarszu władze francuskie pozbawiły 11 pułk posiadanej przez niego broni. Skąd po zwolnieniu 80% żołnierzy z emigracji z Francji, na brytyjskim węglowcu "Abderpool", w dniach 19-20 czerwca, reszta pułku wraz innymi żołnierzami 4 DP oraz innych oddziałów odpłynęła do Wielkiej Brytanii[1][2][3].

Żołnierze pułku[edytuj | edytuj kod]

  • Dowódcy pułku[4]
ppłk piech. August Emil Fieldorf
ppłk piech. Józef Mordarski
  • Szef sztabu - mjr dypl. piech. Wojciech Korsak[5]
  • Dowódca I batalionu - ppłk piech. Józef Mordarski, kpt. Jerzy, Hieronim Koczay[5]
  • Dowódca II batalionu - ppłk piech. Otton Paweł Zieliński[5]
  • Dowódca III batalionu - mjr piech. Aleksander Nowaczyński[5]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Józef Smoliński, Ewakuacja Wojska Polskiego do Wielkiej Brytanii w czerwcu 1940 str.39-44 i 86-94, 1996.
  2. Janusz Zuziak, Wojsko Polskie we Francji 1939-1940. Organizacja i działania bojowe str. 134-135, 2013.
  3. Witold Biegański, Zaczęło się w Coetquidan. Z dziejów polskich jednostek regularnych we Francji. str. 133-135, 1977.
  4. Radziwiłłowicz 1994 ↓, s. 98-101.
  5. a b c d Kryska-Karski i Barański 1971 ↓, s. 56-57.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Kryska-Karski, Henryk Barański: Piechota Polska 1939-1945. T. 5. Londyn: 1971.
  • Józef Smoliński: Ewakuacja Wojska Polskiego do Wielkiej Brytanii w czerwcu 1940. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Egros, 1996. ISBN 83-86268-59-X.
  • Witold Biegański: Zaczęło się w Coếtquidan. Z dziejów polskich jednostek regularnych we Francji. Warszawa: MON, 1977.
  • Dariusz Radziwiłłowicz: Zarys dziejów 4 Dywizja Piechoty Zmechanizowana 1808-1994. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1994. ISBN 83-11-08377-0.
  • Janusz Zuziak: Wojsko Polskie we Francji 1939-1940. Organizacja i działania bojowe. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Rytm, 2013. ISBN 978-837399-580-2.