2 Brygada Strzelców Pieszych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
2 Brygada Strzelców Pieszych
Ilustracja
Barwy brygady
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie luty 1945
Tradycje
Rodowód 2 Dywizja Strzelców Pieszych
Dowódcy
Pierwszy płk dypl. Stanisław Bień
Organizacja
Dyslokacja Peterculter, Peterhead
Rodzaj wojsk piechota
Podległość 4 Dywizja Piechoty (PSZ)[1]
Skład 4 Warszawski Batalion Strzelców Pieszych
5 Małopolski Batalion Strzelców Pieszych
6 Kresowy Batalion Strzelców Pieszych

2 Brygada Strzelców Pieszych - brygada piechoty Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.

Formowanie rozpoczęto w Szkocji lutym 1945. Zdolność bojową miała osiągnąć do 1 czerwca 1945. W walkach na froncie nie wzięła udziału. Oficerowie wywodzili się z 1 Korpusu Polskiego, a żołnierze w ok. 80 % z armii niemieckiej lub organizacji Todta, do których to wcześniej zostali przymusowo wcieleni.

Stacjonowała pierwotnie w Peterculter, a następnie w Peterhead[2]. Wchodziła w skład 4 Dywizji Piechoty. Nawiązywała do tradycji 2 Dywizji Strzelców Pieszych walczącej we Francji w 1940.

Skład organizacyjny i obsada personalna[edytuj | edytuj kod]

Organizacja i obsada personalna na podstawie 4 Dywizja Piechoty – Pamięci żołnierzy 4 DP i ich dowódcy gen. Glabisza. s. 18.
Dowództwo i Kwatera Główna

  • dowódca brygady - płk dypl. Stanisław Bień
  • zastępca dowódcy - ppłk dypl. Wacław Kamionko
  • szef sztabu - kpt. dypl. Zbigniew Władysław Nirreński
  • oficer taktyczny - kpt. dypl. Wojciech Sekuła
  • oficer informacyjno wywiadowczy - kpt. Franciszek Edward Gudz
  • oficer łącznikowy - por. Mieczysław Pluta-Czachowski
  • kwatermistrz - kpt. dypl. Władysław Frączek
    • oficer materiałowy - por. Eugeniusz Staruch
    • oficer zaopatrzenia - por. Kazimierz Matusewicz
    • oficer techniczny - rtm. Fijaś Tadeusz
  • kapelan - ks. Dudek Ryszard
  • dowódca kompanii sztabowej - ppor. Oskar Mieczysław Bidermann
  • dowódca plutonu ochrony - ppor. Stefan Bijowski
  • dowódca czołówki naprawczej - ppor. Edward Rękawek

Pododdziały

Znaki rozpoznawcze[edytuj | edytuj kod]

  • Patki: granatowe z seledynową żyłką[2]
  • Otoki: granatowe[2]
  • Znaki na wozach: czarna cyfra na zielonym tle - sztab: 87; 4 bsp: 60; 5 bsp: 61; 6 bsp: 62[2]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie 1939-1945: barwa i broń. s. 57.
  2. a b c d 4 Dywizja Piechoty ↓, s. 18.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie 1939-1945: barwa i broń. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984. ISBN 83-223-2055-8.
  • Zbigniew Wawer: Organizacja polskich wojsk lądowych w Wielkiej Brytanii 1940-1945. Warszawa: Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk: Bellona, 1992. ISBN 83-11-08218-9.
  • 4 Dywizja Piechoty – Pamięci żołnierzy 4 Dywizji Piechoty i ich dowódcy gen. Glabisza. Tuchowo: Mała poligrafia WSD Redemptorystów.