25 Pułk Piechoty (PSZ)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 25 Pułku Piechoty PSZ w ZSRR. Zobacz też: inne pułki piechoty noszące numer 25.
25 Pułk Piechoty
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1941
Rozformowanie 1942
Organizacja
Dyslokacja Margełan
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość 9 Dywizji Piechoty

25 Pułk Piechoty (25 pp) – oddział piechoty Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Z dniem 10 stycznia 1942 roku dowódca 9 Dywizji Piechoty wydał rozkaz organizacyjny nr 1, na jego podstawie wskazano wstępną obsadę dowódczą i strukturę organizacyjną dywizji. Jako jeden z dwóch pułków piechoty dywizji powołano 25 pułk piechoty, wyznaczono dowódcę ppłk. Piotra Peruckiego, jako zawiązek wydzielono oficerów, podoficerów i kilkudziesięciu szeregowych z 6 Dywizji Piechoty w Tockoje.

W dniach 13 - 20 stycznia 1942 roku zalążek pułku przybył transportem kolejowym do miejscowości Margełan na terytorium Uzbeckiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. Jako miejsce formowania pułku wskazano miejscowość Gorczakowa (7 km od Margełan). Pod koniec stycznia rozpoczęto pobór ochotników i poborowych oraz formowanie pułku. Oddział był organizowany według etatów brytyjskich. Równocześnie z napływem wcielanych żołnierzy wybuchła epidemia tyfusu plamistego. W okresie lutego i marca 1942 roku w pułku prowadzono pracę organizacyjną, wcielano poborowych i starano się poprawić warunki sanitarno-epidemiologiczne i żywnościowe. W pełni umundurowano stan osobowy pułku, natomiast nie otrzymano żadnego uzbrojenia i wyposażenia. Proces formowania nie został zakończony[1].

W ramach I ewakuacji Armii Polskiej, 25 pułk piechoty poprzez Krasnowodzk 24 marca 1942 roku został przewieziony drogą morską do Pahlevi w Iranie. Następnie w maju 1942 roku przewieziono pułk do Palestyny, tam zwolniono ze służby żołnierzy starszych wiekiem i niezdolnych do służby. W Palestynie 25 pułk rozwiązano, a z pozostałych żołnierzy sformowano 2 Brygadę Strzelców Karpackich[2].

Żołnierze pułku[edytuj | edytuj kod]

  • Dowódca pułku – ppłk piech. Piotr Perucki (do V 1942[3] → dowódca 4 bsk)
  • Zastępca dowódcy pułku – mjr Kazimierz Rybicki[3]
  • Dowódca I batalionu - kpt. Stefan Bobrowski[3]
  • Dowódca II batalionu - kpt. Artur Bronisław Dubeński[3] → zastępca dowódcy 4 bsk

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Harvey Sarner, Piotr K Domaradzki: Zdobywcy Monte Cassino : generał Anders i jego żołnierze. Poznań: Zysk i S-ka Wydawnictwo, 2006. ISBN 83-7506-003-8.
  • Witold Biegański: Wojsko Polskie : krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 5, Regularne jednostki Wojska Polskiego na Zachodzie : formowanie, działania bojowe, organizacja, metryki dywizji i brygad. Warszawa : Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej 1967.
  • Piotr Żaroń: Armia Polska w ZSRR, na Bliskim Wschodzie i Środkowym Wschodzie. Warszawa 1981: KAW RSW „Prasa- Książka - Ruch, 1981.
  • Zbigniew Wawer: Znowu w polskim mundurze. Armia Polska w ZSRR sierpień 1941 - marzec 1942. Warszawa: Zbigniew Wawer Frod. Film. i i Międzynarodowa Szkoła Menadżerów sp.z.o.o., 2001. ISBN 83-86891-71-8.
  • Tadeusz Kryska-Karski, Henryk Barański: Piechota Polska 1939–1945, zeszyt nr 14. Londyn: 1973.